ความสำเร็จก้าวแรก

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเซรามิกบนพื้นเรือนสั่นระริก ปลายจวักเหล็กในมือของหลินอวี้เหมยหยุดชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่นางจะตวัดสายตาคมกริบมองไปยังร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลหลิน ผู้กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ที่นางเพิ่งซ่อมแซมใหม่ "หลินอวี้เหมย! นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงถึงเอาข้าวปลาอาหารดีๆ ไปซ่อนไว้กินเองคนเดียว ปล่อยให้พวกฉันในบ้านใหญ่ต้องทนกินข้าวต้มก้นหม้อที่แทบไม่มีเมล็ดข้าวอยู่แล้วอย่างนั้นเรอะ!" เสียงแหลมสูงแผดลวดจนไก่ชนในเล้าข้างบ้านถึงกับกระพือปีกตื่นตระหนก อวี้เหมยแค่น "หึ" ออกมาจากลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว นางวางจวักเหล็กในมือลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่หนักแน่นและจงใจให้เกิดเสียงดัง เพื่อแสดงถึงความมั่นใจที่เปี่ยมล้น นางก้าวเท้าช้าๆ ออกมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสะอาดสะอ้านตัดกับใบหน้าสะสวยที่ฉาบด้วยความเยือกเย็นอย่างสิ้นเชิง "ป้าใหญ่พูดจาระวังปากด้วยนะครับ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล "ข้าวสารในยุ้งฉางของตระกูลหลินถูกแบ่งแยกสิทธิ์ขาดชัดเจนตั้งแต่แยกบ้านเมื่อสามเดือนก่อนแล้วนี่ครับ หรือว่าสมองของป้าใหญ่จะเริ่มเสื่อมถอยจนจำไม่ได้เสียแล้ว ว่าพวกท่านเป็นคนขับไล่พวกเราสองสามีภรรยาออกมาตัวเปล่าพร้อมกับหนี้สินก้อนโตเอง?" "แก... แกกล้าด่าฉันเรอะ!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธจัด นางเงื้อมมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนเด็กสาว แต่ทว่า... หมับ! มือหนาราวกับคีมเหล็กคู่หนึ่งคว้าข้อมือของนางไว้กลางอากาศอย่างแม่นยำ พันจ่ากู้หานก้าวออกมาจากห้องครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงทุกสัดส่วน ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองผู้บุกรุกด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายถึงกับสะท้านเฮือก ขาเรียวเล็กก้าวถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้หัก เชิญกลับไปทางเดิมครับ" กู้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กดดันจนป้าสะใภ้ใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนที่นางจะสะบัดมือออกแล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปพร้อมกับเสียงด่าทอไล่หลังที่เบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน อวี้เหมยลอบถอนหายใจเบาๆ นางหันกลับมามองสามีหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที "มือไม้หนักหน่วงขึ้นทุกวันนะครับสามี ระวังว่าคนในหมู่บ้านจะหาว่าท่านรังแกคนแก่นะครับ" กู้หานส่ายหน้าเล็กน้อย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลุ่มลึกยามมองภรรยาคนสวย "สำหรับคนประเภทนั้น ใช้ไม้นิ่มไม่ได้ผลหรอดยอดดวงใจของพี่... ว่าแต่ วันนี้เราจะจัดการกับกองเงินที่เราหามาได้เมื่อวานอย่างไรดีล่ะครับ?" คำพูดนี้ดึงบรรยากาศให้กลับมาสู่ความตื่นเต้นเร้าใจทันที เมื่อคืนนี้ หลังจากที่อวี้หานแอบนำ "ซาลาเปาไส้หมูสับน้ำซุปทะลัก" และ "ชาสมุนไพรสูตรลับ" ไปวางขายในตลาดมืดของอำเภอผ่านช่องทางลับ ปรากฏว่าสินค้าล็อตแรกถูกกวาดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที! เม็ดเงินจำนวนมหศาลที่ได้มา ทำให้ฐานะของพวกเขาก้าวกระโดดจากครอบครัวยากจนข้นแค้น กลายเป็นเศรษฐีใหม่ในชั่วข้ามคืน อวี้เหมยไม่รอช้า นางยกมือขึ้นลูบแหวนหยกมิติในนิ้วเบาๆ จิตสำนึกเชื่อม โยงเข้าสู่พื้นที่ลึกลับทันที ในพริบตา... บนโต๊ะไม้กลางห้องก็ปรากฏกองธนบัตรปึกหนาและเหรียญเงินวาววับกองโต รวมมูลค่ามากกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะหาได้ทั้งปี! "นี่คือผลกำไรก้าวแรกของเราครับพี่กู้" อวี้เหมยกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "และวันนี้... ถึงเวลาที่เราจะยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ของเราเสียที" บ่ายวันนั้น รถบรรทุกสินค้าคันใหญ่คันแรกในรอบหลายปีก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านพักไร่สุข ชาวบ้านในละแวกต่างพากันชะเง้อมองด้วยความตื่นตะลึงและอิจฉาริษยา เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ถูกยกกล่องลงมาจากรถหาใช่เพียงแค่ปุ๋ยเคมีหรือเครื่องมือเกษตรธรรมดาไม่ แต่มันคือเครื่องใช้ไฟฟ้าและเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดในยุคนี้! ตู้เย็นสองประตูขนาดใหญ่ที่เคลือบสีเงินวาววับ, เครื่องซักผ้าอัตโนมัติรุ่นใหม่ล่าสุดที่ภรรยาทหารในเมืองยังต้องอิจฉา, เตาแก๊สหัวทองเหลืองคู่พร้อมถังแก๊สขนาดใหญ่, เครื่องกรองน้ำดื่มบริสุทธิ์, และที่สำคัญที่สุด... โทรทัศน์สีจอโค้งขนาดใหญ่พร้อมเสาอากาศรับสัญญาณ! "คุณพระช่วย... นั่นมันตู้เย็นไม่ใช่หรือ? แล้วนั่น... โทรทัศน์สีหรอกหรือนั่น!" เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าเพื่อนบ้านดังเซ็งแซ่ หลายคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่า สองสามีภรรยาที่เพิ่งถูกไล่ออกจากตระกูลหลินอย่างไร้ที่ซุกหัวนอนเมื่อไม่กี่เดือนก่อน จะมีปัญญาหาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน? อวี้เหมยยืนกอดอกมองความวุ่นวายย่อมๆ หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นางสั่งให้คนงานช่วยกันยกข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดเข้ามาจัดวางภายในบ้านอย่างเป็นระเบียบ กู้หานทำหน้าที่เป็นแรงงานหลักในการติดตั้งอุปกรณ์ไฟฟ้าทุกชิ้นด้วยความคล่องแคล่วว่องไว แม้เขาจะไม่คุ้นเคยกับข้าวของล้ำสมัยเหล่านี้ แต่ด้วยความฉลาดเฉลียวและการเรียนรู้ที่รวดเร็ว ไม่นานนัก... บ้านไม้หลังเก่าก็ถูกเนรมิตให้กลายเป็นบ้านพักสุดหรูที่เพียบพร้อมไปด้วยความสะดวกสบายระดับไฮ엔ด์ ตกเย็น กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารมื้อพิเศษก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งไร่สุข อวี้เหมยใช้ "เตาแก๊สใหม่" ในการรังสรรค์เมนูเด็ดที่นางซุ่มเตรียมไว้ นั่นคือ "หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วฮ่องเต้" ที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนเนื้อหมูเปื่อยนุ่มละลายในปาก หนังหมูสีอำพันใสเด้งดึ๋ง ส่งกลิ่นหอมของเครื่องเทศและเหล้าจีนตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ตัดเลี่ยนด้วย "แกงจืดหัวไชเท้าม้วนยัดไส้กุ้งสด" ที่น้ำซุปหวานกลมกล่อมจากการเคี่ยวกระดูกเล้งนานหลายชั่วโมง ความหอมอันทรงพลังนี้รุนแรงเสียจนทำให้คนที่เดินผ่านไปมาแถวรั้วบ้านต้องกลืนน้ำลายเอื้อมคอด้วยความหิวโหย กู้หานนั่งมองภรรยาคนสวยที่กำลังตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่ถ้วยเซรามิกเนื้อดีอย่างทะนุถนอม สายตาของเขาสะท้อนความรักและความซาบซึ้งใจอย่างล้นพ้น "อวี้เหมย... ขอบคุณนะครับที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตพี่ ทำให้พี่รู้ว่าความสุขที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร" อวี้เหมยเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏบนใบหน้า นางกำลังจะเอաբากตอบคำถามหวานซึ้งนั้น... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาทขัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกเสียสนิท อวี้เหมยขมวดคิ้วเล็กน้อย นางส่งสัญญาณให้กู้หานนั่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย ทว่า... เมื่อบานประตูเปิดออก ร่างของแขกยามวิกาลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้เหมยแข็งค้างไปในทันที! ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจของ "ผู้นำหมู่บ้าน" ที่กำลังยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตู พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของอวี้เหมยเย็นเฉียบ "นอบน้อมหน่อยเถอะอวี้เหมย... คนจาก 'สำนักงานเขตทหารสูงสุด' มาถึงที่นี่แล้ว และพวกเขา... กำลังตามหาตัวสามีของเธอ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามความสำเร็จก้าวแรกของสองสามีภรรยา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!