คนขี้อิจฉาเริ่มเคลื่อนไหว

"ฉันไม่สนว่านังสะใภ้บ้านนั้นจะใช้เล่ห์กลอะไร ทำให้ตาหานหลงหัวปักหัวปำจนยอมย้ายทะเบียนบ้านออกไป แต่จำไว้... ของที่เคยเป็นของตระกูลกู้ ไม่มีทางที่คนนอกจะฮุบไปเป็นของตัวเองได้ง่ายๆ หรอก!" เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความริษยาและแรงอาฆาตดังลอดมาจากหลังแนวพุ่มไม้รกทึบ ริมเขตแนวรั้วไม้ไผ่ของไร่สุขในวันวาน หลินอวี้เหมยชะงักมือที่กำลังบรรจงเด็ดใบโหระพาป่าออกจากก้าน นิ้วเรียวยาวชะงักค้างกลางอากาศ รอยยิ้มบางเบาที่มักประดับบนใบหน้าสวยคมค่อยๆ หุบลง แววตาดำขลับไหววูบด้วยประกายความเย็นเยียบชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับค่อยๆ ยืดตัวขึ้นอย่างสง่างาม ปัดเศษดินออกจากฝ่ามือช้าๆ พร้อมกับหันไปสบตากับร่างสูงใหญ่ของสามีที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพอดี พันจ่ากู้หานใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขยับด้วยความขัดเคือง แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์วาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาก้าวเท้าเตรียมจะพุ่งออกไปจัดการกับพวกที่แอบมาสอดรู้สอดเห็นและนินทาภรรยาของเขาให้หลาบจำ แต่กลับถูกมือเรียวเล็กคว้าแขนเสื้อไว้เสียก่อน อวี้เหมยส่ายหัวช้าๆ ส่งยิ้มมุมปากที่แฝงไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวให้สามี เธอขยับริมฝีปากกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคม "อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับพี่หาน ปลาที่ว่ายทวนน้ำมาติดอวนเอง มีหรือที่เราจะรีบไล่ให้มันตื่นหนีไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าตาของเหยื่อ" คำพูดของภรรยาทำให้กู้หานชะงัก ฝ่ามือหนาที่กำหมัดแน่นคลายออกทีละน้อย เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของหญิงสาว ยอมรับตามตรงว่าความฉลาดเฉลียวและชั้นเชิงที่เหนือกว่าคนทั่วไปของอวี้เหมย มักจะทำให้เขาคาดไม่ถึงอยู่เสมอ และในขณะเดียวกัน ความรู้สึกหลงใหลในตัวภรรยาคนนี้ก็พุ่งสูงขึ้นจนยากจะต้านทาน เสียงสนทนาจากหลังรั้วยังคงดังลอดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แม้จะพยายามลดเสียงให้เบาลงเพียงใด แต่ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของคนทั้งคู่ (และพลังเสริมจากมิติพิเศษของอวี้เหมย) ทำให้ได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน "พี่สะใภ้รอง... ท่านแม่ส่งข่าวมาว่ายังไงบ้างครับ?" เสียงของกู้เฉียง น้องชายคนรองของตระกูลกู้เอ่ยถามด้วยความร้อนรน น้ำเสียงเจือความโลภอย่างปิดไม่มิด "ได้ยินว่าไร่สุขในวันวานตอนนี้ผลผลิตออกดอกออกผลดีเยี่ยม แถมผักป่ากับผลไม้แปลกๆ ที่นั่นขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในอำเภอ จนพวกเราแทบจะอิจฉาจนตาเป็นมันแล้วนะ" สะใภ้ใหญ่ หรือ เผิงชุ่ยฮัว แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างหมั่นไส้ หล่อนกอดอกแน่น ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาถูกบิดเบี้ยวด้วยความริษยา "จะดีอะไรนักหนาเชียว! ข้าสืบมาหมดแล้ว นังอวี้เหมยมันก็แค่ดวงดีบังเอิญปลูกผักงามไปตามเรื่องตามราว แต่นั่นมันคือที่ดินและทรัพย์สินที่ควรจะเป็นของตระกูลเรา แกก็รู้ว่าตอนแบ่งแยกครอบครัว ตาหานมันใช้ความหัวแข็งขนข้าวของและที่ดินผืนนี้ออกไปเฉยๆ ถ้าพวกเราไม่รีบหาทางทวงคืน หรือทำให้มันอับจนหนทางจนต้องซมซานกลับมาขอความช่วยเหลือ มีหวังพวกเราได้กลายเป็นคนตระกูลกู้ที่น่าสมเพชที่สุดในหมู่บ้านแน่!" กู้เฉียงพยักหน้าเห็นพ้อง "แล้วท่านแม่ว่าอย่างไรบ้างครับ? เราจะเริ่มแผนการกันยังไงดี?" "พรุ่งนี้ช่วงสาย แม่แก่จะเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเอง พร้อมกับข้ออ้างเรื่อง 'การเยี่ยมเยียนครอบครัวตามธรรมเนียม'" เผิงชุ่ยฮัวแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "คอยดูเถอะ ข้าจะทำให้ตระกูลกู้ฝั่งโน้นขายหน้าจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่ นังอวี้เหมยจะต้องกราบกรานคุกเข่าร้องขอให้พวกเราช่วยจัดการเรื่องในไร่ ส่วนตาหาน... ก็ต้องยอมยกผลกำไรครึ่งหนึ่งมาให้พวกเราเพื่อแลกกับความสงบสุขในครอบครัว ฮ่าๆๆ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างลำพองใจดังแว่วห่างออกไปเรื่อยๆ เมื่อกลุ่มคนทั้งสองถอยร่นและเดินจากไปตามคันนา ทว่า ภายในไร่สุขในวันวาน บรรยากาศกลับไม่ได้ตึงเครียดหรือหวาดกลัวอย่างที่พวกมันคาดคิดแม้แต่น้อย อวี้เหมยหัวس่าเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววสนุกสนานราวกับเด็กน้อยที่กำลังรอคอยของเล่นชิ้นโปรด เธหันไปมองสามีที่ตอนนี้ใบหน้ายังคงถมึงทึงด้วยความกรุ่นโกรธ "แม่สามีผู้ใจร้ายกับน้องสามีจอมโลภกำลังจะมาเยือนถึงที่... พี่หานครับ ดูท่าว่าช่วงวันหยุดนี้ ไร่ของเราคงจะไม่เงียบเหงาเสียแล้วกระมั้งครับ" กู้หานถอนหายใจยาว ดึงร่างบางของภรรยาเข้ามากอดกระชับแนบอก ไออุ่นจากกายหนาแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมอวี้เหมยไว้ "พี่ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายความสุขที่เราสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและความเหนื่อยยากเด็ดขาดครับเหมยเอ๋อร์ หากพวกมันกล้าก้าวล้ำเข้ามาสร้างความวุ่นวาย พี่จะเป็นคนจัดการเอง ไม่ต้องให้มือของเจ้าต้องเปื้อนความสกปรกของคนพวกนั้นหรอก" อวี้เหมยเงยหน้าขึ้นสบตากامกับสามี รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแก้วสากระด้างของชายหนุ่มเบาๆ "ความสกปรกของคนพวกนั้น... เราไม่ต้องใช้กำลังเข้าแลกหรอกครับพี่หาน ในเมื่อพวกมันอยากมาหาเรื่องถึงที่ เราก็แค่ต้อนรับด้วย 'บทเรียนราคาแพง' ที่พวกมันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตก็พอ" ตกดึกคืนนั้น ภายในห้องครัวที่สะอาดสะอ้านและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดี อวี้เหมยใช้เวลาอยู่ในมิติพิเศษเพื่อคัดสรรวัตถุดิบระดับพรีเมียม ข้าวสารหอมมะลิชั้นเลิศ เนื้อหมูสามชั้นติดมันที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปากด้วยน้ำซุปสมุนไพรสูตรลับเฉพาะ และที่ขาดไม่ได้คือ 'น้ำพริกเผาโบราณ' สูตรเด็ดที่ผัดจนหอมฟุ้งกลมกล่อม รสชาติจัดจ้านถึงใจแต่แฝงด้วยความละมุนลิ้น เธอตั้งใจจะรังสรรค์เมนูเด็ดเพื่อต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญในวันพรุ่งนี้ เมนูที่จะทำให้คนตระกูลกู้ฝั่งนั้นต้องกลืนน้ำลายด้วยความอยากกิน แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องเจ็บใจจนกระอักเลือดเมื่อรู้ว่า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องมันแม้แต่คำเดียว! เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยังไม่ทันสาดส่องทั่วผืนนา เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้มารยาท ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังสะใภ้เนรคุณ ตาหาน! นี่พวกแกคิดจะอกตัญญูกับแม่ผู้ให้กำเนิด ถึงกับกล้าปิดประตูใส่หน้าอย่างนั้นเรอะ!" เสียงโวยวายของแม่สามีดังลั่นไปทั่วบริเวณ เรียกให้ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่กำลังเดินผ่านไปมาเริ่มหยุดฝีเท้าและหันมามองด้วยความสนใจ อวี้เหมยที่เพิ่งจัดโต๊ะอาหารเสร็จหมาดๆ ชายตามองประตูบ้านเล็กน้อย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กู้หานที่เดินก้าวออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถาดอาหารจานใหญ่ กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารเช้าลอยฟุ้งกระจายผ่านช่องลมและรอยแยกของประตูรั้ว กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศผสมผสานกับกลิ่นข้าวสวยร้อนๆ โชยไปไกลจนทำให้คนที่อยู่หน้าบ้านถึงกับชะงักคำด่าค้างไว้ในลำคอ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว กู้หานเดินไปปลดกลอนประตูไม้แล้วดึงเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของแม่สามีและสะใภ้ใหญ่ที่ยืนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน --- **[Cliffhanger Hook]** แม่สามีสูดกลิ่นหอมที่ลอยเข้าจมูกจนตาค้าง ก่อนจะแผดเสียงแหลมลั่นด้วยความโลภ "กลิ่นหอมอะไรวะ... พวกแกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินกันเองลับหลังครอบครัวเรอะ! เอามานี่ทั้งหมด ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว!" ทว่า อวี้เหมยกลับเดินถือถาดอาหารจานเด็ดออกมาด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา ก่อนจะเอ่ยคำพูดประโยคเดียวที่ทำเอาแม่สามีและสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดจนแทบลมจับทันที! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!