ความลับมิติน้อยๆ

"ถ้าพี่ยังใช้สายตาแบบนั้นมองผม เกรงว่าปลาดุกย่างซอสมะขามในเตาคงจะไหม้เป็นเกรียมเสียก่อนนะครับ, พี่หาน" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือรอยยبرของหลินอวี้เหมยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบยามวิกาล แสงไฟสีส้มอมแดงจากเตาถ่านดินเผาส่องกระทบใบหน้าคมคายของสามีหนุ่มผู้เป็นถึงอดีตพันจ่าหนุ่มหน่วยรบพิเศษ พันจ่ากู้หานไม่ได้ขยับเขยื้อnกายไปไหน เขายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเตี้ย ดวงตาคมกริบที่เคยใช้กวาดล้างศัตรูในแนวหน้า บัดนี้กลับทอดมองภรรยาตัวน้อยด้วยประกายความอ่อนโยนล้ำลึกที่สงวนไว้ให้คนตรงหน้าเพียงผู้เดียว ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ตระกูลเดิมของอวี้เหมยพยายามส่งคนมาสร้างความวุ่นวายที่ชายขอบไร่สุขในวันวาน จนถูกแผนการอันแยบยลของภรรยาตลบหลังจนแทบไม่เหลือชิ้นดี กู้หานก็ยิ่งตระหนักแน่ชัดว่า... ภรรยาของเขาไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มชาวนาตกอับผู้ไร้เดียงสาอีกต่อไป ทว่ามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตากลมโตคู่นั้น ความลับที่เขาไม่เคยเอ่ยปากถาม เพราะให้เกียรติและรอเวลาที่อีกฝ่ายจะพร้อมเปิดเผยด้วยความเต็มใจ "พี่แค่มองดูภรรยาตัวเอง ทำไมหรือครับ? ผิดกฎข้อไหนในกองทัพหรือเปล่า" กู้หานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปใกล้ร่างโปร่งที่กำลังงለวนอยู่กับการบรรจงราดซอสมะขามเคี่ยวเข้มข้นลงบนตัวปลาดุกเนื้อแน่น กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวผสานกับกลิ่นสมุนไพรไทยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวกว้าง อวี้เหมยชะงักมือเล็กน้อย เขาย่อมรู้ดีว่าสามีคนนี้มีความเฉียบ ics แหลมคมระดับใด สายตานักล่าของกู้หานไม่มีทางมองข้ามความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ไปได้ ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบแปลกปลอมที่งอกงามเร็วกว่าปกติ หรือพื้นที่จัดเก็บสินค้าในห้องใต้ดินที่มักมีพืชผลสดใหม่โผล่มาเติมเต็มราวกับมีเวทมนตร์ "พี่หาน..." อวี้เหมยางหน้าขึ้น ดวงตาสุกใสสบประสานกับสายตาคมกริบของสามี บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงถ่านปะทุเบาๆ "เราแต่งงานกันมาหลายเดือนแล้วนะครับ ผ่านความเป็นความตายและเรื่องราวสารพัดมาด้วยกัน... พี่เคยสงสัยไหมครับว่า ทำไมผมถึงมีของพวกนี้ใช้ตลอดเวลา ทั้งที่ในหมู่บ้านนี้แม้แต่แป้งสาลียังหายาก" กู้หานไม่ตอบในทันที มือหนายื่นออกไปปัดเศษผงถ่านที่ติดอยู่ข้างแก้มเนียนของภรรยาอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำ1ให้อวี้เหมยหัวใจกระตุกวูบ "พี่เคยสงสัยครับ" กู้หานเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าจริงจัง "แต่พี่ไม่เคยคิดจะค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง... เพราะพี่รอให้เหมยเอ๋อร์เป็นคนบอกพี่ด้วยปากของตัวเองต่างหาก" คำตอบนั้นทำให้หลินอวี้เหมยระบายยิ้มออกมา รอยยิ้มที่งดงามจนทำให้ห้องครัวเรียบง่ายราวกับสว่างวาบขึ้นมาทันตา เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต "ถ้าเช่นนั้น... วันนี้ผมจะพาพี่ไปรู้จักกับ 'บ้าน' อีกหลังหนึ่งของผมนะครับ" อวี้เหมยคว้ามือหนาของสามีมากุมไว้ หลับตาลงตั้งจิตอธิษฐานตามเคล็ดลับการเชื่อมต่อจิตวิญญาณกับมิติน้อยๆ ที่ตนครอบครอง พริบตานั้นเอง... ร่างของเขาทั้งสองก็หายวับไปจากห้องครัวในโลกความเป็นจริง หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก! *วูบ!* กลิ่นอายความชื้นของดินและควันไฟถูกแทนที่ด้วยอากาศบริสุทธิ์อันบริสุทธิ์ยิ่งกว่ายอดเขาหิมาลัย ลมเย็นสบายพัดพาเอาละอองความสดชื่นเข้ามาปะทะผิวกาย กู้หานซึ่งผ่านสนามรบมาโชคโชนถึงกับผะงกศีรษะด้วยความตกใจ สัญชาตญาณนักรบสั่งให้มือหนาชักมีดพกประจำกายออกมาป้องกันตัวโดยอัตโนมัติ ทว่าเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ความตึงเครียดทั้งหมดก็มลายหายสิ้น เหลือเพียงความตะลึงงันที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าคร่ำเคร่ง นี่มัน... สถานที่บ้าอะไรกันนี่?! เบื้องหน้าของพวกเขาคือทุ่งนาขั้นบันไดสีเขียวขจีที่กว้างสุดลูกหูลูกตา พืชผลนานาชนิดทั้งโสมป่าอายุหลายร้อยปี ข้าวสาลีทองคำที่รวงอวบอิ่มสมบูรณ์ และแปลงสมุนไพรหายากที่หาไม่ได้ในโลกภายนอก กำลังเติบโตอย่างงดงามภายใต้แสงอาทิตย์อ่อนๆ ที่ไม่มีวันลับขอบฟ้า ด้านข้างมีลำธารน้ำใสแจ๋วไหลผ่าน รสชาติของน้ำคงจะหวานเย็นชื่นใจยิ่งกว่าน้ำผึ้งป่า และที่สำคัญที่สุด... มีกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางแปลงดอกไม้หอมกรุ่น "ที่นี่คือ..." กู้หานหันกลับมามองภรรยา เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ความตกใจยังคงตกค้างอยู่ในแววตา อวี้เหมยยืนกอดอก ยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ เขารู้ดีว่าภาพตรงนี้มันเกินสามัญสำนึกของมนุษย์ยุคนี้ไปมากโข แต่เขาก็เลือกที่จะเปิดเผยมันแก่ชายผู้เป็นสามีโดยไม่มีความหวาดระแวงแม้แต่น้อย "นี่คือ 'มิติน้อยๆ' ของผมเองครับ, พี่หาน" อวี้เหมยเดินเข้าไปใกล้สามี เอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งที่ยังคงยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ "พื้นที่แห่งนี้เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของผม ทุกอย่างที่ผมปลูก ทุกความมั่งคั่งที่เราสร้างขึ้นจากภายนอก... ล้วนเริ่มต้นจากเมล็ดพันธุ์และทรัพยากรในดินแดนลับแลแห่งนี้ทั้งสิ้นครับ" กู้หานนิ่งเงียบไปนานนับนาที สมองที่เคยประเมินสถานการณ์ในสนามรบอย่างรวดเร็ว กำลังประมวลผลเรื่องเหลือเชื่อตรงหน้า สายตาคมกริบมองสำรวจไปทั่วอาณาจักรส่วนตัวของภรรยา ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอวี้เหมย ไม่มีความหวาดกลัว... ไม่มีคำถามโง่ๆ ว่านี่คือปีศาจหรือภาพลวงตา สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในแววตาของอดีตนายทหารหนุ่มคือ ความโล่งใจ ความรักล้นปรี่ และ... ความห่วงใยอันหนักหน่วง "เหมยเอ๋อร์..." กู้หานเอ่ยเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามากอดไว้แนบอกแน่น ราวกับกลัวว่าร่างของอีกฝ่ายจะสลายกลายเป็นควันหายไปต่อหน้าต่อตา "เรื่องนี้... นอกจากพี่แล้ว มีใครรู้อีกไหม?" "ไม่มีครับ" อวี้เหมยส่ายหน้าซบลงกับแผงอกกว้างที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก "พี่คือคนแรก... และจะเป็นคนเดียวที่ผมยอมเปิดเผยความลับนี้ให้รู้" กู้หานก้มลงสูดดมความหอมจากเส้นผมของภรรยา อ้อมกอดนั้นอบอุ่นและปลอดภัยเสียจนอวี้เหมยรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและลึกซึ้งถึงขีดสุดนั้นเอง... *แคว่ก! ตู้ม!* เสียงประหลาดบางอย่างดังสะท้อนก้องมาจากฟากฟ้าฝั่งทิศเหนือของมิติ! ท้องฟ้าสีครามใสที่เคยสงบสุขมาตลอด กลับปรากฏรอยร้าวสีดำสนิทราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด เมฆหมอกสีเทาทมิฬพวยพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับมีสัตว์อสูรโบราณหรือผู้ทรงพลังบางคนกำลังพยายามพังประตูมิติเข้ามา! อวี้หดตัววาบ ใบหน้าที่เคยราบเรียบและมั่นใจ บัดนี้ซีดเผือดลงถนัดตา หัวใจกระตุกวูบด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด *รอยแยกมิติ?! เป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อมิตินี้ผูกติดกับจิตวิญญาณของเขาผู้เดียว เหตุใดจึงมีสิ่งแปลกปลอมจากภายนอกพยายามบุกรุกเข้ามาในเวลานี้!* กู้หานสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกของภรรยา สัญชาตญาณนักรบเดתขึ้นทันที มือหนาปลดมีดสหนับออกมาจากเข็มขัดอย่างรวดเร็ว ร่างสูงก้าวขึ้นมาบังร่างของอวี้เหมยไว้ด้านหลัง พร้อมกับจ้องเขม็งไปยังรอยร้าวบนท้องฟ้าที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ด้วยแววตาดุดันดั่งพญาเสือโคร่ง "ยืนอยู่ข้างหลังพี่..." กู้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยแต่ทรงพลังเต็มเปี่ยม "ต่อให้เป็นภูตผีปีศาจหน้าไหน... ก็ไม่มีวันแตะต้องภรรยาของกู้หานได้!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!