กับข้าวฝีมือภรรยา

"ถ้าเจ้ายังจ้องจะเอาเปรียบเรื่องที่ดินผืนนี้อีกเพียงนิดเดียว ต่อให้เป็นแม่สามีข้าก็ไม่รับประกันว่ามื้อเย็นวันพรุ่งนี้ ท่านจะได้กลิ่นแม้แต่ควันไฟในบ้านหลังนี้" หลินอวี้เหมยวางมีดปังตอลงบนเขียงไม้ดัง 'ปัง!' เสียงนั้นหนักแน่นและเฉียบขาด จนคนในตระกูลที่นั่งอออยู่ตรงชานบ้านถึงกับชะงักกึก พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงเถียง นางเดินกลับเข้าครัวด้วยท่าทีเรียบเฉย ทิ้งให้ความกดดันมหาศาลปกคลุมไปทั่วบริเวณ กู้หานที่ยืนพิงเสาเรือนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ มุมปากหนาของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเขาสนใจเรื่องที่ดิน แต่เป็นเพราะความเด็ดขาดของภรรยาที่ทำเอาบรรดาญาติผู้ใหญ่จอมละโมบถึงกับไปไม่เป็น เขาก้าวตามนางเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวในห้องครัว กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและไอร้อนจากการต้มเคี่ยวโชยเข้าปะทะจมูกทันที หลินอวี้เหมยกำลังคีบชิ้นหมูสามชั้นที่ตุ๋นจนหนังเด้งนุ่มดุจเยลลี่ขึ้นจากหม้อดินเผา สีของมันฉ่ำวาวด้วยซีอิ๊วสูตรพิเศษจากมิติลับของนาง "มาแล้วหรือครับ? นั่งลงสิ วันนี้ข้าทำเมนูโปรดของคุณ... หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับข้าวสวยร้อนๆ" นางเอ่ยพลางจัดจานด้วยความบรรจง กู้หานทรุดตัวลงนั่ง สายตาคมกริบของนายทหารผู้ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความโหยหาเมื่อมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า เขาคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อหมูชิ้นหนาเข้าปาก รสสัมผัสที่ละลายในปากพร้อมรสหวานเค็มที่กลมกล่อมแทรกซึมไปทั่วลิ้น ทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขาสั่นไหว เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่การยิ้มแบบสุภาพชนทั่วไป แต่เป็นรอยยิ้มของชายที่ค้นพบสวรรค์ในบ้านหลังเล็กๆ กู้หานเคี้ยวช้าๆ อย่างดื่มด่ำ ทุกคำที่กลืนลงคอเหมือนกำลังชะล้างความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำงานในไร่และการรับมือกับคนน่ารำคาญออกไปจนหมดสิ้น "อร่อยไหมครับ?" หลินอวี้เหมยเท้าคางถาม ดวงตากลมโตเป็นประกาย "อร่อย... อร่อยจนข้าแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คืออาหารที่มนุษย์ทำ" กู้หานตอบเสียงต่ำพร่า เขาตักข้าวเข้าปากอีกคำใหญ่ "อวี้เหมย ข้าไม่เคยต้องการความมั่งคั่งใดๆ มากไปกว่าการได้นั่งกินข้าวกับเจ้าแบบนี้ทุกวันเลยครับ" นางยิ้มรับ อดไม่ได้ที่จะคีบผักดองสูตรลับวางบนชามของเขา ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุข เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ดูร้อนรนจนผิดวิสัย กู้หานขมวดคิ้วแน่น เขาวางตะเกียบลงทันที ความเคร่งขรึมของทหารหวนคืนกลับมาในเสี้ยววินาที หลินอวี้เหมยขยับตัวลุกขึ้นยืนดวงตาฉายแววครุ่นคิด เมื่อเปิดประตูออกไป ทั้งคู่ต้องตกใจเมื่อพบกับผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ยืนหอบหายใจถี่ด้วยใบหน้าซีดเผือด "พันจ่ากู้! คุณต้องรีบไปที่โกดังท้ายไร่เดี๋ยวนี้ครับ... สินค้าล็อตพิเศษที่คุณเตรียมไว้ส่งขายในเมืองถูกมือดีบุกเข้ามาทำลายจนย่อยยับ แถมตอนนี้เจ้าหน้าที่ทางการกำลังมุ่งหน้ามาที่ไร่ เพราะมีคนแจ้งเบาะแสว่าคุณซุกซ่อน 'ของผิดกฎหมาย' ไว้ในมิติลับของคุณ!" สิ้นประโยค กู้หานหันกลับมามองหลินอวี้เหมย สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องครัว... แผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของตระกูลที่พวกเขาเพิ่งขับไล่ไป กำลังจะกลายเป็นกับดักขนาดใหญ่ที่ไม่มีทางเลี่ยง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!