วางรากฐานฟาร์มเล็กๆ

เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งในถุงผ้าดิบ คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดสำหรับคนที่เคยอดอยาก หลินอวี้เหมยใช้นิ้วเรียวยาวคีบธนบัตรและเหรียญเงินเหล่านั้นลงในกล่องไม้ไผ่สานอย่างเป็นระเบียบ สายตาคมกริบกวาดมองแปลงผักคะน้าฮ่องกงและกวางตุ้งไต้หวันหลังบ้าน ที่บัดนี้เติบโตเขียวขจีราวกับต้องมนต์สะกด—แน่นอนว่ามันต้องอาศัยน้ำทิพย์จากมิติพิเศษหยดลงไปเจือจางในบ่อเก็บน้ำ ผักเหล่านี้จึงไม่เพียงแต่กรอบหวานสะใจ แต่ยังมีกลิ่นหอมจางๆ ที่กระตุ้นน้ำลายของคนรักสุขภาพได้ตั้งแต่แรกเห็น "ภรรยาครับ ลูกค้ากลุ่มที่สามของวันนี้เหมาผักกาดขาวไปหมดแปลงแล้วนะตั๋วเงินใบนี้ท่านหัวหน้าสหกรณ์การค้าในเมืองฝากมาให้ บอกว่าถ้าพรุ่งนี้มีผักล็อตใหม่อีก ให้ส่งเข้าครัวกลางของกองร้อยด้วย" พันจ่ากู้หานก้าวเข้ามาจากรั้วไม้ไผ่ ใบหน้าคมเข้มมีเหงื่อซึมเล็กน้อยจากการยกกระสอบปุ๋ยหมัก ดวงตาคู่คมที่มักจะดุดันเวลาเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนและระAยิบระยับเมื่อมองภรรยาคนสวยที่กำลังนับเงิน อวี้เหมยเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้ ส่งค้อนปะเหลกให้สามีหนุ่มผู้ขยันขันแข็งเบาๆ "คุณนี่นะ ขยันจริงๆ งานในไร่ยังไม่ทันหายเหนื่อย ก็ไปรับปากเขาส่งเดชเสียแล้ว ผักในมิติของฉันแม้จะโตไว แต่ถ้าเอาออกไปขายโฉ่งฉ่างเกินไป คนพวกตระกูลกู้ฝั่งโน้นจะเริ่มระแคะระคายเอานะครับ" กู้หานหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำน่าฟัง เขาเดินเข้าไปใกล้ สวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมซุกเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความสะอาดสดชื่น "ใครจะกล้ามาวุ่นวายกับภรรยาผมอีก แม่กับน้องสะใภ้รองคราวก่อนโดนผมประกาศกร้าวไปรอบ 25 แล้ว พวกหล่อนยังไม่กล้าเหยียบมาถึงเขตไร่เราหรอกครับ... อีกอย่าง ผมแค่อยากหาเงินมาให้คุณซื้อเครื่องปรุงรสดีๆ กับชุดสวยๆ ใส่เท่านั้นเอง" ความอบอุ่นแผ่ซ่านอยู่ในอก อวี้เหมยไม่ได้ผลักไส เธอปล่อยให้สามีออดอ้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจับมือหยาบกร้านที่มีรอยแผลเป็นจากสนามรบ "เราจะสร้างฐานะกันทีละก้าวครับ กู้หาน วันนี้ผมไม่ได้แค่ขายผักสดนะ... ลองชิมนี่ดูสิ" เธอยกจานกระเบื้องเคลือบสีฟ้าอ่อนขึ้นมา บนนั้นมี "ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมและน้ำซุปข้น" ที่แป้งด้านนอกขาวเนียนนุ่มฟูราวกับก้อนเมฆ เมื่อใช้ตะเกียบคีบเบาๆ แป้งที่บางเฉียบก็ปริแตกออก เผยให้น้ำซุปสีทองใสไหลเยิ้มออกมาพร้อมกับควันร้อนกรุ่นที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนของพริกไทยดำชั้นดีและหมูสามชั้นตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม เตะจมูกจนกู้หานถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "นี่คือ... เมนูใหม่ที่เราจะเอาไปเปิดแผงในตลาดเช้าวันพรุ่งนี้หรือครับ?" กู้หานถามด้วยดวงตาเป็นประกาย เขารู้ฝีมือการทำอาหารของภรรยาดีว่ามันอร่อยระดับภัตตาคารหลวง แต่การเอาซาลาเปาน้ำซุปแบบนี้ไปขายแข่งกับตลาดสดชาวบ้าน จะต้องสร้างแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่แน่นอน "ไม่ใช่แค่ตลาดเช้าธรรมดาครับ..." อวี้เหมยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และแผนการอันแยบยลที่เตรียมไว้จัดการพวกหน้าเลือดในอำเภอ "ผมจะให้คุณเอาไปส่งให้สารวัตรทหารและกลุ่มพ่อค้าคนกลางกลุ่มใหญ่ที่มักจะผูกขาดราคาพืชผล... ให้พวกเขาได้ลิ้มรสชาติที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้ แล้วค่อยเจรจาเรื่องสัญญาผูกขาดการส่งผักและอาหารแปรรูปของเราในระยะยาว" กู้หานมองภรรยาด้วยความทึ่ง ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่มีความงดงามที่ทำให้เขาใจสั่นทุกครั้งที่มอง แต่สมองของเธอยังเฉียบคมและเด็ดขาด ยิ่งกว่าแผนยุทธวิธีของนายพลในกองทัพเสียอีก นี่คือคู่ชีวิตที่เขายอมมอบชีวิตให้อย่างแท้จริง "ตามใจคุณทุกอย่างครับ ภรรยาว่าอย่างไร ผมย่อมสนับสนุนถึงที่สุด" กู้หานกระซิบข้างใบหู พร้อมกับฉวยโอกาสหอมแก้มเนียนนุ่มไปฟอดใหญ่จนอวี้เหมยต้องตีมือหนาแก้เขิน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งซาลาเปา ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตัวแสบที่ไม่ได้มาเยือนนานหลายสัปดาห์ "ไอ้ลูกอกตัญญู! กู้หาน! แกเอาเมียเดรัจฉานนี่มาซุกหัวอยู่ที่นี่ แล้วปล่อยให้แม่กับน้องต้องอดอยากเรอะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้เหมยเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ส่วนกู้หานขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ประตูด้านหน้าถูกถีบอย่างแรงจนกลอนไม้สั่นสะเทือน ก่อนที่ร่างท้วมของแม่สามีและสะใภ้รองจะพุ่งพรวดเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด แต่ยังไม่ทันที่พวกนางจะได้เอבด่าทออะไรเพิ่มเติม สายตาของทั้งคู่ก็ต้องชะงักค้างเมื่อกวาดไปเห็นกระสอบเงินเหรียญในกล่องไม้ และกลิ่นหอมเย้ายวนใจของซาลาเปาน้ำซุปที่ลอยอบอวลไปทั่วห้อง แม่สามีกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทาชี้มาที่โต๊ะอาหาร "พวกแก... แอบซ่อนเงินและของกินดีๆ ไว้กินกันเองรึ!" อวี้เหมยแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอค่อยๆ วางตะเกียบลงอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้าด้วยท่าทีสง่างามเหนือกว่า "พวกท่านมาก็ดีครับ... ผมกำลังคิดอยู่พอดีว่า หนี้สินเก่าเมื่อสัปดาห์ก่อนที่พวกท่านมาขโมยผักในไร่เราไป 3 หาบ ถึงเวลาต้องคิดดอกเบี้ยทบต้นเสียที" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!