สามีสายเปย์เริ่มโชว์ของ

"ถ้าคุณยังกล้าส่งเสียงโวยวายหน้าประตูบ้านผมอีกแค่ครึ่งคำ ผมจะถือว่านั่นเป็นการประกาศสงครามกับกองพันทหารราบที่สาม... เชิญกลับไปคิดดูให้ดีว่าครอบครัวของคุณ พร้อมจะแลกอนาคตทั้งหมดกับความโลภแค่กำมือเดียวนี้หรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของกู้หานไม่ได้ดังก้องกังวาน แต่กลับทรงพลังเสียจนป้าสะใภ้รองตระกูลกู้ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูรั้วไร่สุขถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าตาที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาซีดเผือดลงจนกลายเป็นสีตับหมู นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ยามเมื่อเห็นแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มที่กวาดมองมา ราวกับเขากำลังมองซากศพไร้ค่า ปัง! บานประตูไม้เนื้อหนาถูกปิดกระแทกใส่หน้าอย่างไม่ไว้หน้า ทิ้งให้เสียงกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจของญาติผู้พี่ใจร้ายดังแว่วอยู่เบื้องนอก ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปตามระยะทาง กู้หานถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เขาสลัดความรำคาญใจทิ้งไปในเสี้ยววินาที แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับภรรยาคนสวยที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัว ส่งยิ้มรู้ทันมาให้ "จัดการเร็วกว่าที่คิดนี่ครับ ผู้กองกู้" หลินอวี้เหมยเอ่ยแซو ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายความขบขัน นางเพิ่งยก "ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาและเห็ดหอมป่า" ลงจากเตา กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรชั้นดีลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวสะอาดสะอ้านที่นางใช้มิติพิเศษช่วยคัดสรรวัตถุดิบสดใหม่มาปรุงแต่ง กู้หานเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความเข้มแข็งและบุคลิกของชายชาติทหารเจือจางลงทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยา เขายกมือขึ้นเกบท้ายทอยตัวเองแก้เขินเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกระเป๋าหนังสีน้ำตาลเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าวออกมาวางตรงหน้าหญิงสาว "พวกน่ารำคาญพวกนั้น ไม่คู่ควรให้คุณต้องเสียเวลามาใส่ใจหรอดย่อมครับ" กู้หานเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดกับมาดเหี้ยมเกรียมเมื่อครู่ลิบลับ เขารูดซิปกระเป๋าออกเผยให้เห็นปึกธนบัตรใบสีปึกใหญ่ที่ถูกมัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย "นี่คือเงินเดือนประจำไตรมาส เบี้ยเลี้ยงพิเศษจากการฝึกภาคสนาม และเงินรางวัลผลงานวิจัยเกษตรกรรมทหารที่ผมเพิ่งส่งมอบให้ทางกองทัพเมื่อสัปดาห์ก่อน" หลินอวี้เหมยเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นเล็กน้อย นางกวาดสายตาประเมินความหนาของปึกเงินตรงหน้า ครู่หนึ่งรอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "โอ้... นี่มันเกือบจะเท่ากับเงินเดือนคนงานเหมืองทั้งปีเลยนะกู้หาน คุณไปเอาแรงมาจากไหนถึงได้ขยันสร้างผลงานขนาดนี้ แถมยัง... ยกให้ฉันหมดนี่เลยหรือคะ... เอ๊ย... หมดนี่เลยเหรอครับ" นางเกือบหลุดสำนวนติดปาก แต่ก็แก้คำลงท้ายได้อย่างทันท่วงทีท่ามกลางสายตาเอ็นดูของสามี "เงินทั้งหมดนี้ เป็นของคุณครับอวี้เหมย" กู้หานขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ทหารผสมผสานกับความอบอุ่นเฉพาะตัวแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวราวกับอบอุ่นขึ้นอีกหลายองศา "ตั้งแต่แต่งงานกันมา หน้าที่หาเงินเข้าบ้านคือของผม ส่วนหน้าที่บริหารจัดการความสุขของครอบครัว... ผมยกให้คุณแต่เพียงผู้เดียว ทหารอย่างผมมีหน้าที่รบปกป้องประเทศ แต่หน้าที่ปกป้องความสุขของคุณ คือภารกิจที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม" คำพูดหวานเลี่ยนที่ถูกเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าตายด้านและจริงจังขั้นสุดของกู้หาน ทำเอาหลินอวี้เหมยถึงกับหัวเราะร่วนออกมา นางยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสปึกเงินเหล่านั้นสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นและความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใน ในฐานะเชฟมือฉมังและนักธุรกิจสาวผู้กุมความลับแห่งมิติพิเศษ นางย่อมรู้ดีว่าเงินจำนวนนี้ต่อให้ไม่มีกู้หาน นางก็สามารถหาได้ด้วยปลายนิ้วผ่านการแปรรูปสมุนไพรและพืชผลในมิติ แต่ทว่า... ความหมายเบื้องหลังปึกธนบัตรเหล่านี้ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข แต่มันคือ "การยอมรับ" และ "ความไว้วางใจอย่างไม่มีเงื่อนไข" ที่ชายหนุ่มมอบให้อย่างหมดหัวใจ "ในเมื่อสามีสายเปย์ลงทุนแสดงความจริงใจขนาดนี้แล้ว ถ้าฉันไม่ตอบแทนด้วยฝีมือระดับเชฟมิชลิน คงเสียชื่อภรรยาเอกแห่งไร่สุขหมดสินะคะ..." นางเว้นวรรคเล็กน้อยก่อนจะรีบแก้ "อะแฮ่ม... สินะครับ" หลินอวี้เหมยหันไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบลายคราม ตักซุปไก่ตุ๋นโสมที่ส่งควันกรุ่นสีขาวนวลขึ้นสู่เบื้องบน เนื้อไก่บ้านตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ผสานกับน้ำซุปสีอำพันใสที่ผ่านการเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ นานนับสามชั่วโมง นางโรยหน้าด้วยพริกไทยดำป่นละเอียดและผักชีใบเลื่อยซอยบางๆ เพิ่มความหอมสดชื่น ก่อนจะยื่นชามกระเบื้องนั้นให้สามี กู้หานรับมาถือไว้ มือหนาสัมผัสความอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านก้นชาม เขาตักน้ำซุปเข้าปากคำหนึ่ง รสชาติกลมกล่อม หวานน้ำต้มกระดูกไก่และกลิ่นหอมล้ำลึกของโสมป่าระเบิดขึ้นบนปลายลิ้น ทว่าสิ่งที่อบอุ่นยิ่งกว่ารสชาติอาหาร คือรอยยิ้มของหญิงสาวที่นั่งมองเขาด้วยสายตาพึงพอใจ "อร่อยไหมคะ... ครับ?" หลินอวี้เหมยเอียงคอถามด้วยความซุกซน "อร่อยมากครับ" กู้หานตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาคมกริบมองสบตาภรรยาอย่างมีความหมาย "แต่ผมว่า... ยังมีอีกอย่างหนึ่งที่น่าอร่อยกว่าซุปถ้วยนี้" "อะไรล่ะคะ... ครับ?" กู้หานไม่ตอบด้วยคำพูด เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ิมเนียนใสของนาง ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเคมีของทั้งคู่กำลังหลอมรวมกันจนแทบละลาย เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน... *ปัง ปัง ปัง!* ไม่ใช่เสียงทุบด้วยความเกรี้ยวกราดแบบป้าสะใภ้รองเมื่อครู่ แต่เป็นเสียงเคาะรัวๆ อย่างร้อนรน และตามมาด้วยเสียงตะโกนหอบเหนื่อยของเฒ่าแก่ชุน ผู้จัดการตลาดมืดประจำอำเภอ ที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบยามพลบค่ำ "คุณกู้! คุณอวี้เหมย!แย่แล้วครับ! สินค้าล็อตใหม่... สินค้าล็อตใหม่ที่พวกท่านฝากไว้ในห้องเย็น... จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มใหญ่ในชุดเครื่องแบบพิเศษจากเมืองหลวงบุกเข้ามาปิดล้อมตลาด และพวกเขากำลัง... กำลังจะพังประตูห้องเก็บของพวกท่านแล้วครับ!" กู้หานชะงัก รัศมีคุกรุ่นของนายทหารผู้ดุดันระเบิดออกมาจากร่างกายของเขาในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย ส่วนหลินอวี้เหมยหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยฉายประกายความเยือกเย็นและเฉียบคมขึ้นมาแทนที่ --- [โปรดติดตามตอนต่อไป: เมื่ออำนาจลึกลับจากเมืองหลวงพยายามชิง "สมบัติ" ในกำมือ หลisanอวี้เหมยจึงต้องงัดไพ่ตายใบสุดท้ายออกมาเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง!] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!