ตลาดมืดที่ปลอดภัย

"กู้วางใจเถอะ ข้าไม่ได้เอาคอไปพาดเขင်းเองเสียหน่อย" หลินอวี้เหมยเอ่ยกลั้วหัวเสียงใส ขณะใช้ปลายนิ้วเรียวงามคีบแผ่นหมูสามชั้นหมักเครื่องเทศสูตรลับจากมิติพิเศษ วางเรียงลงบนตะแกรงเหล็กอย่างเบามือ กลิ่นหอมอวลของพริกเสฉวนและเครื่องพะโล้ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าคร่ำคร่า แต่นัยน์ตาของนางกลับมีความคมปลาบดุจใบมีดซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวาน พันจ่ากู้หานยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่กึ่งห่วงกึ่งระอา มือหนาเอื้อมไปรับผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดคราบเขม่าที่เปื้อนข้างแก้มเนียนให้โดยสัญชาตญาณ "ตลาดมืดเขตใต้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ขab และพวกสายตรวจกวาดล้าง ถ้าเจ้าจะไปเจรจาค้าส่งล็อตใหญ่กับเถ้าแก่102 ด้วยตัวเอง ข้าไม่มีทางยอมให้ไปคนเดียวเด็ดขาด" "ก็ไม่ได้ให้ไปคนเดียวเสียหน่อย ท่านต่างหากที่เป็นการ์ดคุ้มกันชั้นยอดของข้า" อวี้เหมยหันมายิ้มพราย ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ นางหยิบเข่งไม้ไผ่สานแน่นหนาขึ้นมาเขย่าเบาๆ ภายในนั้นบรรจุ "หมูสามชั้นอบฟางข้าว" และ "ไข่พะโล้สูตรโบราณ" ที่ผ่านการตุ๋นเคี่ยวด้วยไฟอ่อนในมิติกาลเวลาข้ามคืน เนื้อหมูฉ่ำวาวเป็นเงาสีอำพัน หนังนุ่มเด้งราวกับเยลลี่ และไข่ไก่ที่ซึมซับเครื่องเทศจนเนื้อในกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนจนแม้แต่สุนัขเฝ้าบ้านยังต้องน้ำลายสอ นี่ไม่ใช่แค่การค้าขายธรรมดา... แต่นี่คือ "หมากตาแรก" ในการขยายเครือข่ายพ่อค้าแม่ค้าในเมือง เพื่อสร้างรากฐานอำนาจทางเศรษฐกิจที่แม้แต่ตระกูลหล-อผู้เห็นแก่ตัว หรือข้าราชการฉ้อฉล ก็ไม่มีวันแตะต้องนางได้ ยามราตรีมาเยือน ความมืดมิดปกคลุมตรอกซอกซอยแคบๆ ของตลาดมืดเขตใต้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันริบหรี่สาดส่องกระทบใบหน้าของบรรดาพ่อค้าเถื่อนและนักเลงท้องถิ่น กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลมหนาว ทว่ากู้หานกลับก้าวเดินนำหน้าภรรยาด้วยท่าทางมั่นคงดุจภูผา ไหล่กว้างและรัศมีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากสัญชาตญาณทหารผ่านศึก ทำให้พวกอันธพาลที่คิดจะเข้ามาหาเรื่องต้องถอยกรูดโดยไม่ต้องเอ่ยปากขู่ "นั่นกระมัง... ร้านของเถ้าแก่เฉียน" อวี้เหมยกระซิบเบาๆ พางยรพงกศีรษะไปเบื้องหน้า เบื้องหน้าคือแผงลอยหลบมุมหลังร้านขายยาเก่าๆ ชายวัยกลางคนร่างท้วม หนวดเคราคริ้ม นัยน์ตาส่อแววเจ้าเล่ห์กำลังนั่งนับเหรียญทองแดงในความมืด เขาคือเถ้าแก่เฉียน ผู้คุมตลาดมืดเขตนี้ และเป็นเป้าหมายที่นางต้องดึงมาเป็นพันธมิตรให้จงได้ "เถ้าแก่เฉียน ลมอะไรหอบท่านมานั่งหน้าเครียดเช่นนี้เล่า หรือว่าสินค้าล็อตก่อนขายไม่ดีพอ" เสียงใสทว่ากังวานดังก้องขึ้น ทำลายความเงียบ เถ้าแก่เฉียนสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยสายตาระแวดระวัง ทว่าเมื่อกลิ่นหอมละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ลอยเตะจมูก ร่างท้วมนั้นก็ชะงักกึก น้ำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงคอทันที "นี่มัน... กลิ่นอะไรกัน?" "ของกำนัลกระชับมิตรจากไร่สุขในวันวาน" อวี้เหมยทรุดกายลงนั่งยองๆ ตรงหน้าแผง เปิดฝาเข่งไม้ไผ่ช้าๆ ไอน้ำอุ่นพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ทะลักทลายออกมา สะกดสายตาของเถ้าแก่เฉียนและลูกน้องรอบกายให้แข็งค้างในทันที นี่คือการเดิมพันด้วยรสชาติที่จะสั่นคลอนรากฐานการค้าทั้งหมดในเมืองนี้... ทว่า ในวินาทีที่เถ้าแก่เฉียนกำลังจะเอื้อมมือมาหยิบชิ้นหมูสามชั้นเพื่อลิ้มลอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังแหวกความมืดเข้ามาจากปากตรอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของกู้หานเย็นเฉียบ "กองปราบตรวจค้น! ใครขยับหัวหลุดจากบ่า!" แสงคบเพลิงสว่างวาบทั่วสารทิศ ร่างของนายกองทหารยศสูงผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงาไม้ พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก และใบหน้าที่อวี้เหมยจดจำได้แม่นยำว่าเป็นคนของ "คุณชายรองตระกูลหลิว" ศัตรูตัวฉกาจที่นางเพิ่งหักหน้าไปเมื่อหลายวันก่อน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!