กระท่อมใหม่กับมื้อแรกที่แสนสุข

"ถอยไป!" เสียงตะคอกแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันดังก้องขึ้นที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จ รถจี๊ปทหารสีเขียวมะกอกสามคันจอดเรียงรายปิดกั้นทางเข้าไร่จนมิดชิด ฝุ่นตลบอบولฟุ้งกระจายกลบกลืนบรรยากาศเงียบสงบยามบ่ายให้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม กู้หานก้าวเท้าออกมาขวางหน้าอวี้เหมยไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นตามสัญชาตญาณนักรบ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองร่างสวมชุดนายพลไร้ดาวที่ก้าวลงมาจากรถคันแรก ผู้พันซ่ง... อดีตผู้บังคับบัญชาผู้ใช้อำนาจบาทใหญ่สั่งปลดเขาออกจากราชการอย่างไร้เหตุผลเพียงเพราะเขาปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่งสกปรกนอกกฎหมาย "กล้าดีนี่ กู้หาน แกคิดว่าลาออกแล้วจะหนีพ้นเงื้อมมือฉันงั้นรึ?" ผู้พันซ่งแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตากวาดมองสภาพไร่ที่รกร้างในอดีตซึ่งบัดนี้เริ่มมีความเปลี่ยนแปลง มีการปรับปรุงแปลงผักและกระท่อมไม้หลังใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต "ที่นี่มันเขตทหารเก่า แกไม่มีสิทธิ์ครอบครอง!" อวี้เหมยสาวเท้าก้าวผ่านไหล่สามีออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนเรียวปากอิ่มสวย เธอไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อยศถาบรรดาศักดิ์เบื้องหน้าแม้แต่น้อย ในสายตาของเชฟระดับมิชลินที่ผ่านมาตรการกดดันจากนักลงทุนและพวกมาเฟียอาหารมานับไม่ถ้วน ชายแก่พุงพลุ้ยที่อาศัยอำนาจรัฐรังแกประชาชนคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับผักเน่าที่รอเวลาถูกโยนทิ้งถังขยะ "ผู้พันซ่งจำกฎหมายข้อไหนไม่ได้หรือเปล่าครับ ถึงได้มาเหยียบย่ำพื้นที่ส่วนบุคคลอย่างไรมารยาทเช่นนี้?" อวี้เหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก "เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงนี้ถูกโอนเป็นชื่อสามีดิฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว หากท่านยังรั้นจะก้าวล้ำเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว ดิฉันคงต้องใช้วิธี 'ต้อนรับ' ในแบบที่กองทัพของท่านอาจคาดไม่ถึง" ผู้พันซ่งหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่คาดคิดว่าภรรยาชาวบ้านของอดีตทหารไร้อนาคตคนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำด้วยวาจาเชือดเฉือนเช่นนี้ "ปากกล้านักนะนังนี่! รื้อกระท่อมมันให้หมด! จับตัวคนขัดขวางคำสั่งเจ้าพนักงานไปสอบสวน!" เหล่าทหารติดตามขยับตัวกรูเข้ามาทันที ทว่า... ก่อนที่รองเท้าคอมแบตคู่แรกจะได้เหยียบย่างเข้ามาถึงเขตแนวรั้ว อวี้เหมยก็สะบัดมือเบาๆ ในมิติวิเศษของเธอ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกพุ่งทะลักออกมาผสมผสานกับไอความร้อนของแผ่นดิน เธอแอบดีด 'ผงสมุนไพรสลายแรง' ที่สกัดจากพืชในมิติลงสู่พื้นดินบริเวณหน้าประตูทันที พรึ่บ! เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ทหารนายแรกก้าวเหยียบลงไป เขากลับรู้สึกราวกับเหยียบลงบนโคลนดูดพลัง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงลงฉับพลันจนล้มพับลงไปกองกับพื้น ตามด้วยทหารอีกหลายนายที่เข่าทรุดลงตามกันอย่างไร้สาเหตุ สร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้พันซ่งเป็นอย่างมาก "เกิดอะไรขึ้น! พวกแกทำบ้าอะไรกันวะ ลุกขึ้นมา!" ผู้พันซ่งตברบ่าลูกน้องด้วยความหัวเสีย อวี้เหมยหัวسาะในลำคอเบาๆ กู้หานหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและประกายความคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด ภรรยาของเขาช่างร้ายกาจและงดงามในเวลาเดียวกันเสียจริง "พื้นที่ตรงนี้... แม้แต่แมลงวันสักตัวถ้าบินเข้ามาอย่างไร้ได้รับอนุญาต ก็ยังต้องร่วงหล่น นับประสาอะไรกับคนที่คิดจะมาปล้นชิงบ้านของคนอื่นล่ะครับ ผู้พันซ่ง" กู้หานเอ่ยสมทบ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังกดดันจนผู้พันซ่งต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวที่ไม่รู้ที่มา "จำหน้าพวกเราไว้ให้ดี วันนี้พวกคุณมามือเปล่า และจะต้องกลับไปมือเปล่า หากยังมีครั้งหน้า... รับรองว่าพวกคุณจะไม่ได้เดินกลับออกไปแน่ ไสหัวไป!" ด้วยความอับอายและหวาดกลัวต่อสถานการณ์ประหลาด ผู้พันซ่งจำต้องกัดฟันกรอด สั่งให้ลูกน้องหามกันขึ้นรถจี๊ปแล้วขับหนีหายลับไปจากไร่สุขในพริบตา ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบที่ค่อยๆ จางหายไปตามสายลม บรรยากาศกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง กู้หานหันมาคว้ามือเรียวของภรรยามากุมไว้แน่น ฝ่ามือหนาหยาบกร้านแต่Yอบอุ่นเต็มไปด้วยความห่วงใย "เธอไม่น่าเอาตัวเข้ามาเสี่ยงอันตรายแบบนั้นเลยอวี้เหมย... ผมเป็นห่วงแทบแย่" อวี้เหมยเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ส่งยิ้มหวานละมุนที่ทำเอาหัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ "พี่กู้หานลืมไปแล้วหรือครับว่าภรรยาของพี่คนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอให้ใครรังแกได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว... ไปเదถอะครับ เรายังมีงานใหญ่รออยู่ข้างใน กระท่อมใหม่ของเรายังรอการตกแต่งด้วยของดีอยู่นะครับ" ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันกลับเข้าไปในตัวกระท่อมไม้หลังใหม่ที่หอมกรุ่นกลิ่นไม้สนธรรมชาติ อวี้เหมยจัดการปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะพาผู้เป็นสามีเดินหายเข้าไปในมิติวิเศษเพื่อเตรียมขนย้ายสมบัติล้ำค่าที่เธอเพิ่งคัดสรรออกมาสำหรับเริ่มต้นชีวิตใหม่ "นี่... นี่มันอะไรกันอวี้เหมย?" กู้หานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเบื้องหน้าของเขาคือห้องโถงกว้างขวางในมิติที่เต็มไปด้วยชั้นวางสินค้า เครื่องเรือนไม้เนื้อดีแกะสลักอย่างประณีต เครื่องครัวสเตนเลสเงางามวับ และวัตถุดิบอาหารหายากที่ถูกแช่เย็นไว้ในตู้กระจกวิเศษ ซึ่งต่อให้เป็นคฤหาสน์ของคหบดีใหญ่ในเมืองหลวงก็ยังเทียบไม่ติด "ของขวัญสำหรับสร้างฐานะของเราไงครับพี่กู้หาน" อวี้เหมยยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน "เราจะเนรมิตกระท่อมหลังนี้ให้กลายเป็นวิมานที่อบอุ่นที่สุด และใช้ของเหล่านี้สร้างความมั่งคั่งให้ตระกูลของเราจนพวกที่เคยดูถูกจะต้องอ้าปากค้าง" มือเรียวเล็กหยิบจับข้าวของออกจากมิติทีละชิ้นอย่างคล่องแคล่ว โต๊ะไม้โอ๊กเนื้อเนียนถูกนำมาวางกลางห้องรับแขก ตามด้วยชุดน้ำชาเซรามิกเนื้อหยกขาวบริสุทธิ์ และพรมขนสัตว์นุ่มฟูที่ให้สัมผัสอบอุ่นยามเท้าสัมผัส กู้หานทำหน้าที่เป็นแรงงานหลักในการยกย้ายและจัดวางทุกอย่างเข้าที่อย่างรวดเร็ว ความแข็งแกร่งของชายชาติทหารผสานเข้ากับรสนิยมอันประณีตของภรรยา ทำให้กระท่อมหลังเล็กค่อยๆ เปลี่ยนสภาพเป็นบ้านในฝันอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปจนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มสาดส่องทอประกายสีทองอร่ามทั่วผืนไร่ กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มลอยฟุ้งกระจายออกมาจากห้องครัวใหม่เอี่ยม อวี้เหมยกำลังงละมุนอยู่กับการเตรียมมื้ออาหารมื้อแรกในบ้านหลังใหม่ บนเตาไฟถ่านไม้หอมกำลังเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่าอายุร้อยปีจากมิติ น้ำซุปสีขาวข้นส่งกลิ่นหอมหวานกลมกล่อมผสานกับสมุนไพรบำรุงกำลังอย่างลงตัว ข้างๆ กันคือกระทะเหล็กใบใหญ่ที่เธอกำลังผัดเนื้อกวางป่าหมักซอสสูตรลับจนเนื้อนุ่มฉ่ำ สีน้ำตาลเข้มเคลือบด้วยความเงางามชวนน้ำลายสอ และที่ขาดไม่ได้คือข้าวหอมมะลิเม็ดอวบอ้วนที่หุงด้วยน้ำแร่ธรรมชาติจากมิติ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจไปทั่วทั้งบริเวณไร่ ควันสีขาวนวลพวยพุ่งลอยลอดผ่านหน้าต่างกระท่อมใหม่ ลอยไปตามสายลมยามเย็นโชยไปถึงบ้านพักของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่อยู่ห่างออกไป ใครก็ตามที่ได้กลิ่นต่างต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความมึนงงและหิวโหย กู้หานเดินเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง เอาคางเกยไหล่ภรรยาด้วยความหลงใหล ทั้งกลิ่นหอมของอาหารและกลิ่นกายหอมละมุนจากตัวภรรยาทำให้เขารู้สึกว่านี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต ทหารหนุ่มกดจุมพิตเบาๆ ที่ลาดไหล่เนียนอย่างรักใคร่ "หอมมากเลยครับที่รัก... กลิ่นนี้คงทำให้คนครึ่งหมู่บ้านนอนไม่หลับแน่ๆ" อวี้เหมยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างบรรจง ก่อนจะหันมาสบตากับสามีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ก็นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องการไม่ใช่หรือครับ ให้พวกเขารู้ว่า... ชีวิตใหม่ของเราในไร่สุขแห่งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างหอมหวานเท่านั้นเอง" ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะตักข้าวคำแรกเพื่อลิ้มื้มรสชาติความสุขร่วมกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายด้วยความตกใจของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "พี่กู้หาน! คุณอวี้เหมย! แย่แล้วครับ! มี... มีคนกลุ่มใหญ่ถือคบเพลิงกำลังพังประตูรั้วเข้ามา พวกมันบอกว่า... บอกว่าพวกคุณแอบซ่อนของหลวงไว้ในบ้าน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มา ณ ที่นี้นะครับ