ตรวจงานสุดโหด

"ถ้าคานตัวนี้รับน้ำหนักตามที่คำนวณมาไม่ได้จริง คุณภูดิศเตรียมตัวเขียนใบลาออกไปเซ็นชื่อรับรองโครงสร้างบ้านหมาหลังอื่นได้เลยนะครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือนของคณินดังขึ้น ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของคนงานที่เดินขวักไขว่ไปมาในไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง สถาปนิกหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและสวมหมวกนิรภัยสีขาวกำลังใช้ไม้บรรทัดเหล็กเคาะลงบนคอนกรีตเสริมเหล็กเบา ๆ สองสามครั้ง เสียง 'ก๊อก ๆ' นั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของภูดิศ วิศวกรหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกราบกรานมองท่าทีเอาจริงเเอาจังจนเกินเหตุของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้ว—ทั้งคณินและภูดิศผละออกจากกันแทบจะไม่ทันเมื่อหัวหน้าคนงานเดินเข้ามาขัดจังหวะพอดี ความร้อนผ่าวบนพวงแก้มและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเกินควบคุมในตอนนั้น ยังคงหลงเหลือไอความอุ่นกรุ่นอยู่ในความทรงจำ แต่ดูเหมือนว่าสถาปนิกปากจัดคนนี้จะเลือกวิธี "กลบเกลื่อน" ความเขินอายด้วยการแปลงร่างเป็นปีศาจตรวจงานหน้างานสุดโหดภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที "โห คุณนินครับ ใจคอจะไม่ให้ผมหายใจหายคอกันบ้างเลยหรือไง นี่เพิ่งเลยเที่ยงมาได้ชั่วโมงเดียว คุณเล่นรื้อดูแบบแปลนทุกตารางนิ้วแถมยังมาจี้จุดเรื่องการรับน้ำหนักคานอีก วิศวกรหล่อ ๆ อย่างผมก็มีหัวใจนะครับ ไม่ใช่หุ่นยนต์" ภูดิศแกล้งถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นเสยผมลวก ๆ จนหมวกนิรภัยเอียงเล็กน้อย รอยยิ้มกวน ๆ ปรากฏบนมุมปากหนา แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดแค่ไหน เจ้าตัวก็ยังไม่วายหยหยอดคำหวานปนกวนประสาทตามนิสัย คณินหันขวับมามอง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแวววาวโรจน์ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นอย่างหมั่นไส้ "ใครคู่ควรกับคำว่าหุ่นยนต์มากกว่ากัน คุณก็น่าจะรู้แก่ใจนะครับ คุณภูดิศ... ทำงานชุ่ย ๆ แบบนี้ สมแล้วล่ะครับที่จะต้องโดนผมเคี่ยวให้หนัก งานสถาปัตยกรรมที่ผมตั้งใจออกแบบ มันต้องไม่พังทลายลงมาเพียงเพราะความสะดุ้งสะเทือนจากความมักง่ายของคุณ" คณินก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงทีละก้าว ปลายรองเท้าเซฟตี้หยุดลงห่างจากอีกฝ่ายเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและเหงื่อจาง ๆ ลอยเข้าจมูก ภูดิศไม่ได้ถอยหนี เขากลับเป็นฝ่ายโน้มใบลงมาเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาพราวระยับที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ไม่มิด "ปากร้ายจริง ๆ นะครับ... แต่แปลกจัง ทำไมเวลาที่คุณดุผมแบบนี้ หัวใจผมมันถึงเต้นเร็วกว่าตอนคำนวณสถิติตึกส عشر ชั้นซะอีก" ภูดิศกระซิบเสียงต่ำ จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่ามกลางเสียงเจาะผนังและเสียงเครื่องมือช่างที่ดังระรัวรอบด้าน คณินชะงักไปนิด หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดี แต่เขาก็รีบดึงสติแล้วยกแฟ้มเอกสารในมือขึ้นดันอกแกร่งให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัวทันที "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ! ถอยไปเลยนะ ผมกำลังตรวจงานอยู่ อย่ามานอกเรื่อง" "ไม่ได้นอกเรื่องสักหน่อย ผมกำลังจริงจังกับ 'งานหัวใจ' ต่างหากล่ะครับ" ภูดิศหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี แม้จะโดนสายตาดุ ๆ ส่งมาพิฆาตอีกรอบ แต่เขาก็ยอมถอยหลังให้อย่างจำยอมเมื่อเห็นว่าสถาปนิกหนุ่มเริ่มหูแดงขึ้นมาจริง ๆ "ถ้าไม่อยากโดนหักเงินเดือนค่าควบคุมงาน ก็เลิกพูดจาไร้สาระแล้วตอบผมมาซิครับว่า ทำไมเหล็กเสริมมุมเสาตรงโซน B ถึงได้วางระยะห่างไม่ตรงตามแบบแปลนที่ผมรีบอร์ดไปเมื่อวาน" คณินเปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นโหมดมืออาชีพอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวชี้ไปยังโครงสร้างเสาเหล็กที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล รอยยิ้มขี้เล่นของภูดิศเลือนหายไปทันทีเมื่อเข้าสู่โหมดงานจริง แววตาของวิศวกรหนุ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจังเฉียบคม เขาก้มลงมองตามปลายนิ้วของคณิน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ "ตรงนั้นเหรอครับ... ทีมช่างชุดย่อยน่าจะเข้าใจคลาดเคลื่อนเรื่องสเปกเหล็กต้านแรงดึง แต่ไม่ต้องห่วงครับ ผมสั่งให้หยุดงานตรงจุดนั้นตั้งแต่เช้าแล้ว กำลังให้ทีมงานรื้อแก้ใหม่ทั้งหมดให้ถูกต้องตามที่คุณนินต้องการร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" ภูดิศอธิบายน้ำหนักเสียงหนักแน่น ไม่มีทีเล่นทีหัวเหมือนก่อนหน้า คณินหรี่ตามองประเมินคำตอบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง สัมผัสได้ถึงความรับผิดชอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางกวนประสาทของอีกฝ่าย ความตึงเครียดในใจคลายลงไปครึ่งหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว อย่างน้อยที่สุด ถึงภูดิศจะชอบกวนอารมณ์เขาแค่ไหน แต่เรื่องงานวิศวกรรมโครงสร้าง เจ้าตัวไม่เคยปล่อยปละละเลยความปลอดภัยเลยสักครั้ง "ให้มันจริงเถอะครับ..." คณินพึมพำเบา ๆ พลางก้มลงจดบันทึกย่อลงในสมุดเล่มเล็ก "ถ้าพรุ่งนี้ผมตรวจแล้วยังเจอจุดบกพร่องเดิมอีก คุณเตรียมตัวโดนผมขึ้นบัญชีดำห้ามร่วมงานด้วยไปตลอดชีวิตแน่" "โหดร้ายจังเลยนะครับ... แต่ถ้าแลกกับการได้เจอหน้าคุณทุกลายละเอียดแบบนี้ ต่อให้โดนขึ้นบัญชีดำ ผมก็ยอมเสี่ยงนะ" ภูดิศยังคงหาจังหวะหยอดไม่เลิกพลางส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ คณินปรายตามองค้อนวงใหญ่ให้กับความหน้ามึนนั้น แต่จังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดเชือดเฉือนกลับไปอีกสักรอบ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังของไซต์งาน "คุณภูดิศครับ! ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งด่วนเลยครับ เรื่องงบประมาณปรับปรุงฐานราก..." ทั้งคณินและภูดิศหันไปมองพร้อมกัน หัวหน้าคนงานวิ่งหน้าตาตื่นถือโทรศัพท์มือถือเข้ามาหาภูดิศ สีหน้าของอีกฝ่ายดูเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด ภูดิศรับโทรศัพท์มาแนบหู ฟังข้อความปลายสายเพียงไม่กี่วินาที คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม รังสีความกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันทีจนคณินสัมผัสได้ "เกิดอะไรขึ้นครับ?" คณินเอ่ยถามด้วยสัญชาตญาณของคนร่วมงาน ภูดิศวางสายลง ชำเลืองมองคณินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มทะเล้นหายเกลี้ยง เหลือเพียงความกังวลระคนตกใจที่ปิดไม่มิด "ทางบอร์ดบริหารใหญ่... ส่ง 'คนคนนั้น' ลงมาตรวจสอบไซต์งานกระทันหันครับ และตอนนี้... เขากำลังเดินเข้ามาถึงทางเข้าด้านหน้าไซต์งานแล้วด้วย!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ