กาแฟปริศนาทุกเช้า

กลิ่นอโรมาของคั่วกลางจากบราซิลลอยกรุ่นตัดกับกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียวบนโต๊ะทำงานอย่างลงตัว มันไม่ใช่กลิ่นกาแฟสำเร็จรูปเกรดต่ำที่ซื้อจากตู้หยอดเหรียญหน้าไซต์งาน แต่มันคือเอสเพรสโซช็อตที่ผ่านการสกัดด้วยแรงดันพอดิบพอดีจนเกิดชั้นเครม่าสีทองบางเบา—และที่สำคัญที่สุดคือ แก้วเซรามิกสีดำด้านสกรีนโลโก้รูปประแจไขว้กับไม้บรรทัดทีสแควร์ใบนี้ วางอยู่ตรงมุมขวาของโต๊ะทำงานของคณินติดต่อกันเป็นเวลาสัปดาห์เต็มแล้ว สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะปากกาแล็ปท็อปเบาๆ เป็นจังหวะ สายตาคมกริบไม่ได้มองหน้าจอแบบแปลนโครงสร้างที่ค้างอยู่ แต่กลับจ้องนิ่งไปยังกระดาษโน้ตโพสต์อิทสีเหลืองอ่อนที่แปะอยู่ข้างแก้ว *‘ระวังคานตรงโซน C แอ่นตัวนะสถาปนิกปากจัด... แต่ถ้าหมดแรง ชิมนี่ก่อน เดี๋ยวหาว่าวิศวกรใจร้าย’* ลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังแบบนั้นมีอยู่คนเดียวในรัศมีสามกิโลเมตรนี้—ภูดิศ คณินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เรียวปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะด้วยความหมั่นไส้ แต่ไม่รู้ทำไม มือเจ้ากรรมถึงเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟนั้นขึ้นมาจรดริมฝีปาก รสชาติขมอมหวานละมุนติดปลายลิ้นที่เจ้าตัวชอบสั่งพิเศษถูกส่งผ่านความอุ่นเข้ามาในร่างกายอย่างรู้ใจ ความหงุดหงิดจากการแก้แบบรอบที่สามถูกชะล้างหายไปดื้อๆ น่าโมโหชะมัด... เจ้าวิศวกรบ้านั่นคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้รู้รสนิยมของคนอื่นดีนัก "แอบอมยิ้มกับแก้วกาแฟอีกแล้วนะครับท่านสถาปนิก... ระวังน้ำตาลในเลือดขึ้นไม่รู้ตัวนะ" เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาอย่างไร้มารยาท ภูดิศก้าวเข้ามาในอาณาเขตของคณินด้วยท่าทีสบายๆ เสื้อเช็ตกางแขนพับขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแน่นตึง คราบปูนและฝุ่นเล็กน้อยจากการตรวจหน้างานไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาแบบดิบเถื่อนของเจ้าตัวลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด คณินรีบหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบกลับมานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก เขาแกล้งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระแทกเบาๆ ให้เกิดเสียง เพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ผมไม่ได้อมยิ้ม ผมแค่กำลังคิดว่าคุณว่างงานมากนักหรือไง ถึงได้เดินมาป้วนเปี้ยนแถวห้องออกแบบของผมทุกเช้าแบบนี้ โครงสร้างตึก B มีปัญหาหรือไงครับ ถึงได้เอาเวลาว่างมาเดินส่งกาแฟ" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเฉยแต่คมปลาบ ภูดิศไหวไหล่เบาๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนแทบจะชิดกับเก้าอี้ที่คณินนั่งอยู่ ร่างสูงก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ และบุหรี่เมนทอลลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของสถาปนิกหนุ่มอย่างจงใจ "โครงสร้างไม่มีปัญหาหรอกครับ... แต่คนแถวนี้มีปัญหาหรือเปล่าเห็นหน้าบึ้งมาตั้งแต่เช้า ผมก็แค่หวังดีกลัวว่าสถาปนิกปากจัดแถวนี้จะสมองฝ่อตายไปเสียก่อนจะได้ตรวจแบบร่วมกัน" ภูดิศยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสองชั้นพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ว่าแต่... กาแฟถูกปากไหมครับ หรือต้องให้ผมเปลี่ยนเมล็ดรอบหน้า" "ไม่ต้องเปลืองงบประมาณบริษัทคุณหรอกครับ ผมซื้อกินเองได้" คณินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "อีกอย่าง... โน้ตบ้าๆ ที่เขียนมาแปะเนี่ย วันหลังไม่ต้องเขียนมาหรอกนะ รกโต๊ะทำงานผมหมด" "อ้าวเหรอครับ..." ภูดิศลากเสียงยาว แกล้งทำเป็นมองสำรวจโต๊ะทำงานที่มีโพสต์อิทสีเหลืองแปะเรียงกันเป็นแถวราวกับสะสมแสตมป์ "แต่ผมเห็นคุณเก็บสะสมไว้ทุกแผ่นเลยนี่ครับ หรือว่า... จริงๆ แล้วคุณชอบมัน?" "ภูดิศ!" คณินเผลอเสียงดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อโดนจี้จุดเข้าอย่างจัง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเริ่มมีริ้วแดงจางๆ ปรากฏขึ้นที่พวงแก้ม ความรู้สึกร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาในอกจนน่าหงุดหงิด "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย ผมแค่ยังไม่ได้ทิ้งต่างหาก!" "ครับ... ยังไม่ได้ทิ้ง แปลว่ายังเก็บไว้" วิศวกรหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมก้มมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน "ปากแข็งชะมัดเลยนะคุณเนี่ย..." บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงชั่วขณะ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แต่ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองกลับลดแคบลงจนน่าใจหาย ภูดิศไม่ได้ถอยหลังหนี เขายังคงยืนค้ำโต๊ะทำงาน โน้มตัวเข้ามาใกล้จนคณินรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่ข้างแก้ม หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วขึ้นอย่างไร้เหตุผล คณินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือขวาที่วางอยู่บนโต๊ะเผลอ กำชายเสื้อตัวเองแน่น เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนจนมุมในพื้นที่ของตัวเอง และที่แย่ที่สุดคือ... เขากลับไม่คิดจะผลักไสอีกฝ่ายออกไปเลยสักนิด "ถ้าตรวจแบบเสร็จแล้ว ก็เชิญออกไปได้แล้วครับ ผมจะทำงาน" คณินพยายามใช้น้ำเสียงราบเรียบที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่สายตาที่หลบวบไปทางอื่นกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด "ยังหรอกครับ..." ภูดิศกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและใกล้ชิดจนขนลุกซู่ "ผมยังไม่ได้คำตอบเลย ว่าตกลงเย็นนี้... เราจะไปหาอะไรกินกันตามที่คุยไว้เมื่อวาน หรือคุณจะปฏิเสธว่าลืมอีก?" คณินเงยหน้าขึ้นเตรียมจะอ้าปากปฏิเสธคำชวนหน้ามึนนั้นให้รู้เรื่อง แต่จังหวะนั้นเอง... ประห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน พร้อมกับเสียงก้องกังวานของหัวหน้าฝ่ายโครงการที่เดินดุ่มๆ เข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคณิน! คุณภูดิศ! แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานโซน A คานโครงสร้างหลักเกิดรอยร้าวระหว่างเทปูนสด!" ทั้งคณินและภูดิศผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกคนที่มีให้ "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ