อุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด

"จะรีบไปไหนกันเหรอครับ... คุณนิน, คุณภู? สนุกกันให้พอนะครับ... เพราะนี่คือค่ำคืนสุดท้ายที่พวกคุณจะได้ไขคดีนี้แล้ว" เสียงทุ้มต่ำผ่านเครื่องส่งวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าดังขึ้นในความมืดของไซต์งานก่อสร้างโซน C สัญญาณรบกวนซ่า ๆ ผสมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบในประโยคสุดท้าย ทำให้คณินต้องหยุดฝีเท้าลงทันที ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นปม ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลของอาคารพาณิชย์สูงเจ็ดชั้นที่ยังสร้างไม่เสร็จ วังเวงและชื้นแฉะด้วยกลิ่นฝนที่เพิ่งซาลง ปูนซีเมนต์ดิบ ๆ และโครงเหล็กสีดำทะมึนทอดเงายาวน่ากลัวภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวที่ยังใช้งานได้ "มันไม่ได้ขู่เล่น ๆ แน่" คณินพึมพำกับตัวเอง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง "รู้ตัวก็ดีครับ นึกว่าจะมั่นหน้าเดินยืดจนโดนสอยร่วงไปซะก่อน" ภูดิศก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบางในเสี้ยววินาที ไหล่กว้างของวิศวกรหนุ่มเกือบเบียดชนกับแผ่นหลังของสถาปนิกปากจัด น้ำเสียงยียวนประสาทถูกงัดขึ้นมาใช้กลบเกลื่อนความตึงเครียดรอบตัวตามนิสัย แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับกวาดมองไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็วและระแวดระวังเต็มพิกัด "ปากดีให้มันตลอดเถอะคุณภู ถ้าคืนนี้เราพลาดขึ้นมา โครงสร้างที่คุณคำนวณมาทั้งชีวิตคงได้พังไม่เป็นท่าตามปากคุณแน่" คณินหันไปสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคมปลาบ ไม่ยอมลดละความเฉี่ยวคมแม้สถานการณ์จะไม่สู้ดี "ปากดีแบบนี้ คอยดูเถอะครับ... เดี๋ยวจะโดนปิดปากด้วยวิธีอื่นที่ไม่ใช่คำพูด" ภูดิศโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนคนฟังสะดุ้งวาบ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของอากาศ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามในสถานที่ปิดตายแบบนี้ต่างหาก "ถอยไปเลยนะคุณภู! นี่มันเวลาทำงาน ไม่ใช่เวลามาเล่นขายของ!" คณินผลอกอกกว้างออกไปแรง ๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนประหม่า ใบเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิดในความมืด ภูดิศหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ชอบเสียจริงเวลาที่อีกฝ่ายทำท่าทางเหมือนแมวหวงกรามแบบนี้ แต่วินาทีที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนเป็นความหวานอมเปรี้ยว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของวิศวกรหนุ่มก็กรีดร้องเตือนภัยขึ้นมาเสียก่อน *ครืน... โครม!* เสียงเหล็กเส้นขนาดใหญ่ที่กองอยู่บนชั้นลอยเหนือหัวพวกเขาสั่นสะเทือน รอกโซ่ที่ขึ้นสนิมเกิดเสียงเสียดสีกันแหลมสูงราวกับกรีดร้อง แรงสั่นสะเทือนบางอย่างทำให้โครงสร้างชั่วคราวรับน้ำหนักไม่ไหว "ระวัง!" ภูดิศตะโกนลั่น สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งทะยานเหนือเหตุผลอื่นใดทั้งหมด ร่างสูงโปร่งพุ่งเข้าใส่คณินเต็มแรง แรงกระแทกทำให้ร่างทั้งสองล้มกลิ้งไปฟาดกับกองกระสอบทรายมุมเสา เสียงโลหะหนักอึ้งร่วงหล่นกระแทกพื้นคอนกรีตตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นปูนตลบอบอวลจนมองแทบไม่เห็นทาง ทว่า... ความเงียบงันกลับคืนสู่พื้นที่ก่อสร้างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความเจ็บแปล๊บที่แล่นพล่านไปทั่วหัวไหล่ด้านซ้ายของภูดิศ "คุณภู! คุณภูเป็นยังไงบ้าง!" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวรีบปัดฝุ่นและสำรวจร่างกายของคนตัวโตที่ทาบทับอยู่เหนือร่างตนเอง ภูดิศกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาเหเกเล็กน้อยจากแรงกระแทกและเหล็กข้ออ้อยขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางหนึ่งนิ้วที่หล่นเฉี่ยวหัวไหล่เขาไปนิดเดียว จนเกี่ยวเอาเสื้อผ้าขาดวิ่นและถากผิวเนื้อจนมีรอยเลือดซึม "ซี้ด... เจ็บเป็นบ้าเลยครับ" ภูดิศสูดปากเข้าด้วยความแสบ แต่ดวงตาคมกลับจ้องมองคนใต้ร่างไม่วางตา ในระยะประชิดแบบนี้... หน้าผากของพวกเขากลืนกินพื้นที่จนแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางฝุ่นควันและกลิ่นอายความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปเมื่อครู่ หัวใจของคณินกลับเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เสียงตึงตักของหัวใจอีกดวงที่สะท้อนผ่านหน้าอกกว้าง ทำให้สถาปนิกหนุ่มลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลที่พราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่าง มันไม่ใช่แววตากวนประสาทแบบทุกที แต่มันลึกซึ้ง ดิบกระด้าง และเร่าร้อนจนน่ากลัว "คุณ... เจ็บมากไหม" คณินกระซิบแผ่วเบา ความแข็งกระด้างในน้ำเสียงมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งอึ้ง "ถ้าบอกว่าเจ็บมาก... คุณจะเป่าคาถาปลอบใจผมไหมล่ะครับ, คุณสถาปนิก" ภูดิศยิ้มมุมปากทั้งที่เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงไปอีกนิด จมูกโด่งรั้นเกือบจะแตะโดนแก้มเนียน คณินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระกระสนหนีออกจากอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายยิ่งกว่าเหล็กที่เพิ่งร่วงลงมาเสียอีก มือเรียวที่วางอยู่บนแผงอกอีกฝ่ายเผลอขยำเสื้อเชิร์ตของวิศวกรหนุ่มแน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะเคลื่อนเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดประหลาด... *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงปรบมือช้า ๆ ดังมาจากความมืดตรงทางขึ้นบันไดหนีไฟ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืดทีละก้าว พร้อมรอยยิ้มเยnชาที่ส่งตรงมายังพวกเขา "เล่นละครรักหวานซึ้งกันพอหรือยังครับ... คุณสถาปนิก กับ คุณวิศวกร?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ