ประกาศศึกรอบใหม่

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะประชุมกระจกใส ย้ำเตือนว่าความอดทนของสถาปนิกหนุ่มมือรางวัลได้เดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว รอยยับย่นบนกระดาษแปลนโครงสร้างที่ถูกแก้มาเป็นรอบที่เจ็ด ไม่ได้ทำให้คณินรู้สึกหงุดหงิดเท่ากับรอยยิ้มกวนประสาทที่ระบายอยู่บนใบหน้าคมคายของคนตรงข้าม "คุณจะเอายังไงต่อครับ คุณภูดิศ" คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยใบมีดซ่อนคม นัยน์ตาคู่คมจ้องมองวิศวกรโครงสร้างรุ่นพี่ที่กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ภูดิศหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เขายกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความเงียบงันระหว่างกันทำหน้าที่กดดันบรรยากาศในห้องประชุมวีไอพีให้ยิ่งอึดอัด "ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ของวิศวกรที่ไม่อยากให้ตึกถล่มลงมาทับหัวคนซื้อครับ คุณสถาปนิก" ภูดิศสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กวนประสาทจนเส้นเลือดที่ขมับของคณินกระตุก "เสาต้นนี้ถ้าไม่ขยับออกอีกสิบเซนติเมตร แรงรับน้ำหนักตรงจุดยึดมันจะเกินพิกัด... หรือว่าคุณกลัวว่าเส้นสายตาของห้องเพนต์เฮาส์มันจะเสีย?" "มันไม่ได้เสียแค่เส้นสายตาครับ แต่มันทำลายแนวคิดการออกแบบทั้งหมดที่ผมใช้เวลาคิดมาเป็นเดือน!" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวกำขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว "ถ้าคุณมีความเข้าใจในสุนทรียศาสตร์ของงานสถาปัตยกรรมมากกว่าการเอาแต่คำนวณตัวเลขแห้งๆ คุณจะรู้ว่ามันแก้ได้โดยไม่ต้องขยับเสาโครงสร้างหลัก!" "แล้วถ้าผมบอกว่าผมไม่สนสุนทรียศาสตร์บ้าบออะไรนั่นล่ะ?" ภูดิศลุกขึ้นยืนบ้าง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง คณินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกดึงเข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก แต่วินาทีนี้ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหวกับเรื่องไร้สาระ ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟราวกับจะลุกไหม้ออกมาจากนัยน์ตาของคนทั้งคู่ เป็นสงครามประสาทที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์ แต่แปลก... ครั้งนี้มันไม่มีความเกลียดชังเจือปนอยู่เลย มีเพียงความดื้อรั้นและการยอมรับในฝีมืออีกฝ่ายที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "คุณมันดื้อด้านที่สุด ภูดิศ" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด "แล้วคุณล่ะ คณิน... ปากจัดแบบนี้ เคยรู้ตัวบ้างไหมว่าเวลากำลังโกรธ มันน่ามองกว่าตอนทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ตั้งเยอะ" คำพูดหยอกเย้าที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกทำเอาคณินชะựngกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวอย่างไร้เหตุผล ใบหน้าที่เคยนิ่งสนิทเริ่มมีริ้วความร้อนพาดผ่าน แม้จะพยายามควบคุมสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็วแค่ไหน แต่สายตาที่ไหววูบไปชั่วขณะก็ไม่รอดพ้นจากสายตาคมกริบของภูดิศ วิศวกรหนุ่มยasยิ้มมุมปาก ยอมถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาเคาะเบาๆ บนโต๊ะ "โอเค... ตกลงตามนี้ เราจะลุยโปรเจกต์นี้ต่อตามแบบที่คุณแก้มาล่าสุด แต่มีข้อแม้..." ภูดิศเว้นจังหวะ ดวงตาพราวระยับ "เย็นนี้คุณต้องไปกินข้าวเป็นเพื่อนผม เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้คุณหัวเสีย" "ผมไม่มีเวลาไปไร้สาระกับคุณหรอกนะ..." "ถือว่าเป็นการประกาศศึกรอบใหม่นอกเวลางานก็แล้วกันครับคุณสถาปนิก ถ้าคุณไม่ไป... ผมจะถือว่าคุณยอมแพ้ผมราบคาบ" คณินเม้มปากแน่น มองรอยยิ้มท้าทายนั้นด้วยความหมั่นไส้ แต่ลึกๆ ในอก กลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น ความรู้สึกที่เปลี่ยนจากความชิงชังในวันแรก กลายมาเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล "ก็ได้..." คณินสะบัดหน้าหนี ซ่อนรอยยิ้มบางเบาที่เกือบจะหลุดออกมาจากมุมปาก "แต่ถ้าอาหารไม่อร่อย คุณเป็นคนจ่ายทั้งหมดนะครับ" ภูดิศหัวเราะร่วนในลำคอด้วยความพึงพอใจ "ยินดีครับ" ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้สรุปข้อตกลงและก้าวออกจากห้องประชุม เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่เปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "พี่ยูครับ! แย่แล้วครับ ทางไซต์งานฝั่งโซน B เกิดปัญหาใหญ่... โครงสร้างเหล็กกำลังจะ..." เสียงของเด็กฝึกงานด้านวิศวกรรมที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักลงทันที เมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดและระยะห่างที่ใกล้ชิดผิดปกติระหว่างหัวหน้าทีมวิศวกรกับสถาปนิกหนุ่มมือรางวัล ภูดิศหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังเฉียบคมในเสี้ยววินาที เช่นเดียวกับคณินที่ถอยหลังกลับมาตั้งหลัก สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันทีเมื่อสัญชาตญาณการทำงานเตือนภัย "เกิดอะไรขึ้น?" ภูดิศเอ่ยถามเสียงเข้ม "คานรับน้ำหนักหลักร้าวครับพี่... ทีมหน้างานรายงานมาว่ามันเริ่มขยับตัวแล้ว!" ดวงตาของคณินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หันขวับไปสบตากับภูดิศทันที ความตึงเครียดระลอกใหม่พุ่งทะยานขึ้นมาแทนที่บรรยากาศหวานอมเปรี้ยวเมื่อคร่าครู่ สงครามในห้องประชุมยังไม่ทันสงบ สงครามจริงในสนามกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบคุณคุณรี้ดทุกท่านที่คอยติดตามและสนับสนุนดาร์กไนท์เสมอนะครับ