รอยแตกของพันธสัญญา

เสียงลมหายใจของระบบหล่อเลี้ยงชีพดัง *ฟู่... ฟู่* เป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องควบคุมแรงดันอากาศเขตศูนย์สูตรของสถานีอวกาศ ลูมิเนอร์-9 ทว่าบรรยากาศภายในกลับเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าสุญญากาศภายนอกกระจกควอตซ์หนาเตอะ "คุณกำลังเซ็นโทษประหารชีวิตให้คนเจ็ดร้อยชีวิตบนโมดูลที่สาม, เซราฟิน่า" เอเลียส วอห์น ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่ฉายแผนผังโครงสร้างความเครียดของโลหะผสมไทเทเนียม ปลายนิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มยังคงเคาะลงบนแป้นพิมพ์แสงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกสัมผัสสะท้อนถึงความหงุดหงิดที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ ผู้บัญชาการเซราฟิน่า คอร์ท ยืนกอดอกพิงแผงควบคุมหลัก แสงสะท้อนจากจอภาพวาดโครงหน้าคมคายของเธอให้ดูราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ความปรานี ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อย มองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้รั้นจะฝืนกฎฟิสิกส์เพื่อความถูกต้องทางศีลธรรมที่เธอไม่มีวันเข้าใจ "มันไม่ใช่การประหารชีวิต, เอเลียส" เสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และหนักแน่นราวกับแรงโน้มถ่วงเทียมที่กำลังกดทับกระดูก "มันคือการสละน้ำหนักส่วนเกิน เพื่อให้ยานแม่ลำนี้พ้นจากรัศมีแรงโน้มถ่วงของหลุมดำจิ๋ว ถ้าเราไม่ตัดโมดูล C-3 ทิ้งภายในสิบห้านาที แรงดึงดูดจะบดขยี้เราทั้งหมด รวมถึงคนเจ็ดร้อยคนนั้นด้วย" เอเลียสหยุดมือทันที เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ค้นหาความลังเล หรือร่องรอยใดๆ ของความเป็นมนุษย์ใต้เครื่องแบบผู้บัญชาการที่ไร้เงา แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงความว่างเปล่าที่คำนวณมาอย่างดีแล้ว "คุณคำนวณแต่ตัวเลข... เซราฟิน่า" เอเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง "คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกเขาก็มีครอบครัว มีความฝัน มีลมหายใจ เหมือนกับพี่สาวของผม... เหมือนกับคนที่คุณเคยสัญญาว่าจะปกป้องในวันที่เราเริ่มสร้างสถานีนี้" คำพูดนั้นพุ่งเข้าปักอกของเซราฟิน่าราวกับเศษอุกกาบาตพุ่งชนตัวถังสถานี กล้ามเนื้อกรามของเธอกระตุกวูบ ดวงตาไหววับไปชั่วเสี้ยววินาที—รอยร้าวเล็กๆ ที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดถูกกะเทาะออกด้วยความจริงอันเจ็บปวดที่เขาจงใจขุดคุ้ยขึ้นมา "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับการตัดสินใจเชิงยุทธศาสตร์, วอห์น!" เซราฟิน่าก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา รังสีคุกคามจากตำแหน่งผู้บัญชาการแผ่ซ่านออกมารอบตัว "คุณเป็นวิศวกร หน้าที่ของคุณคือซ่อมแซมกลไก ไม่ใช่มานั่งสวดมนต์ให้หลักศีลธรรมบนซากปรักหักพัง ถ้าคุณไม่มีปัญญาพอที่จะกดปุ่มตัดการเชื่อมต่อ... ถอยไป! ฉันจะทำมันเอง" เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะแผงควบคุมระบบฉุกเฉิน แต่มือของเอเลียสเร็วกว่า เขายกมือขึ้นทาบทับลงบนข้อมือของเธอ แรงปะทะระหว่างความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาและความเย็นเยียบจากถุงมือแพทเทิร์นทหารของเธอสร้างกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดขึ้นในอากาศ ทั้งสองนิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้น ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติท่ามกลางเสียงเครื่องจักร "ปล่อย" เซราฟิน่ากระซิบ เสียงของเธอลดระดับลง แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว "ไม่" เอเลียสตอบกลับทันควัน สายตาของเขาดุดันและดื้อรั้นไม่แพ้กัน "ผมจะไม่ยอมให้มือคู่นี้เปื้อนเลือดของคนบริสุทธิ์อีก... และผมจะไม่ยอมให้คุณกลายเป็นปีศาจที่ทำตามคำสั่งของสภาสูงอย่างไร้สมองด้วย" "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉัน, เอเลียส!" "ผมมีสิทธิ์ ในฐานะคนที่ต้องรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของโครงสร้างนี้!" เอเลียสตะคอกกลับ เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธและอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "คุณรู้ดีกว่าใครว่าระบบระบายความร้อนสำรองยังใช้งานได้ ถ้าเราโอนถ่ายพลังงานจากเขตที่พักผ่อนมาให้โมดูล C-3 แค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ เราจะซื้อเวลาได้อีกสองชั่วโมง... สองชั่วโมงนั้นมากพอที่จะส่งยานอพยพไปรับพวกเขาทั้งหมด!" เซราฟิน่ายิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเย้ยหยันในความอุดมการณ์อันโลกสวยของเขา "คุณมันพวกโลกสวยที่ไม่รู้จักความจริงของจักรวาล, เอเลียส" เธอกระซิบชิดริมฝีปากเขา แววตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย—ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด และ... ทั้งโหยหาในความดื้อรั้นนี้ "สองชั่วโมงที่คุณว่า... มันหมายถึงความเสี่ยงที่เตาปฏิกรณ์หลักจะระเบิด และเราจะตายกันทั้งหมดเจ็ดหมื่นคนบนสถานีนี้ คุณจะแลกเจ็ดหมื่นคนกับเจ็ดร้อยคนงั้นหรือ? ตอบฉันซิ วิศวกรผู้แสนดี" คำถามนั้นทำให้เอเลียสชะงัก ลมหายใจของเขาสะดุดไปครู่หนึ่ง สมองอันปราดเปรื่องของเขาทำการคำนวณความเป็นไปได้นับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที ตัวเลขทางคณิตศาสตร์ไม่เคยโกหก ความน่าจะเป็นที่เตาปฏิกรณ์จะรับภาระเกินพิกัดคือร้อยละส่ายเจ็ดจุดสี่ ซึ่งมันสูงเกินกว่าจะยอมรับได้ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงเตือนภัยเบาๆ จากเรดาร์ตรวจจับแรงโน้มถ่วงที่ดังขึ้นเป็นระยะ *ติ๊ด... ติ๊ด...* เอเลียสค่อยๆ ลดมือลงจากข้อมือของเธอทีละน้อย ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและความจริงอันโหดร้ายที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแตกสลาย เขายอมรับความพ่ายแพ้ในเชิงตรรกะ แต่วิญญาณของเขากลับปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อระบบ "คุณชนะแล้ว... เซราฟิน่า" เอเลียสพึมพำ ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ราวกับต้องการสร้างระยะห่างทางกายภาพเพื่อไม่ให้หลงใหลไปกับเสน่ห์อันตรายของเธออีก "กดปุ่มสะ..." ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งสถานี ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสลับกะพริบวابกราดไปทั่วห้องควบคุม หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบไปชั่วขณะก่อนจะรีบูตตัวเองขึ้นมาใหม่ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอ *Warning: Unauthorized Override Detected.* *Location: Sector-0, Deep Core Archive.* *Status: Classified Data Breach.* ทั้งเอเลียสและเซราฟิน่าหันขวับไปมองหน้าจอพร้อมกันด้วยความตกตะลึง ความขัดแย้งเมื่อครู่ถูกปัดตกไปในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ไม่คาดฝัน "นั่นไม่ใช่ระบบควบคุมของสภาสูง..." เซราฟิน่าขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "นั่นคือรหัสผ่านส่วนตัวของ... ผู้ดูแลระบบรุ่นบุกเบิก" เอเลียสเบิกตากว้างเมื่อกวาดสายตาอ่านโค้ดลับที่กำลังวิ่งอยู่บนหน้าจอ ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัว รหัสชุดนั้น... มันคือลายเซ็นดิจิทัลของพ่อเขา ผู้ชายที่ถูกระบุว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร แผงควบคุมระบบสื่อสารตรงมุมห้องก็ส่งเสียงซ่าประหลาด ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวกับมาจากก้นบึ้งของอวกาศ ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ *"สวัสดี... ลูกชายของฉัน และผู้บัญชาการผู้ซื่อสัตย์ ดูเหมือนว่าพวกคุณกำลังจะทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมดนะ..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าแรงโน้มถ่วงและไขปริศนาแห่งโชคชะตานี้ร่วมกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์