ในห้วงอวกาศที่เย็นเยียบ

แรงดันอากาศในชุดอวกาศรุ่น Mark-IX เหลืออยู่เจ็ดสิบสองเปอร์เซ็นต์ เสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังสะท้อนอยู่ในหมวกกะโหลกใสคือเสียงเดียวที่เอเลียสได้ยินในความเงียบอันเป็นนิรันดร์ของสุญญากาศ ภายนอกตัวสถานีโคจรเซนทอรีเวลานี้ ไม่มีแม้แต่แสงดาวที่ปรานี ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งจนขอบเขตระหว่างโครงสร้างเหล็กกล้ากับความเวิ้งว้างทางด่วนจักรวาลหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน มีเพียงแสงสะท้อนสีฟ้าจางๆ จากชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์เบื้องล่างที่สาดกระทบลงบนกระจกหมวกของเขาเป็นระลอก "เอเลียส... คุณได้รับฟีดข้อมูลจากตัวควบคุมแรงดันภายนอกหรือยัง" เสียงของเซราฟิน่าดังผ่านคลื่นวิทยุสื่อสารเข้าระบบประสาทเทียม มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่เป็นน้ำเสียงที่ถูกกลั่นกรองจนราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยอำนาจการควบคุมที่สมบูรณ์แบบ แม้ว่าหล่อนจะนั่งอยู่ภายในห้องควบคุมหลักที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร และกำลังเผชิญหน้ากับแรงกดดันทางการเมืองระดับกาแล็กซีไม่แพ้กัน เอเลียสใช้ปลายนิ้วหนาในถุงมือสุญญากาศเคาะลงบนแผงวงจรควบคุมหลักที่ชำรุด ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นไร้เสียงในสูญญากาศ ก่อนจะดับวูบลงอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "กำลังรับข้อมูลครับ ผู้การ... ระบบระบายความร้อนของเซกเตอร์เจ็ดกำลังจะล่มสลาย ถ้าเราไม่เปลี่ยนวาล์วบายพาสชุดนี้ภายในสิบหนาที แรงดันความร้อนจะตีกลับเข้าสู่ห้องเครื่องยนต์ และในตอนนั้น ต่อให้คุณมีอำนาจสั่งการกองยานทั้งหมด ก็ไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้องอีกแล้ว" คำพูดของเขาคมกริบและตรงไปตรงมา ไม่มีความเกรงกลัวต่อยศ ฐา บรรดาศักดิ์ หรือสถานะผู้บัญชาการของหญิงสาวปลายสาย มีเพียงความเป็นมืออาชีพของวิศวกรที่ใช้ตรรกะและความเป็นจริงเชิงประจักษ์เป็นเครื่องค้ำจุนโลก ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเสียงถอนหายใจยาวผ่านคลื่นวิทยุ มันเบามาก จนถ้าหากไม่ใช่คนที่คุ้นเคยกับจังหวะชีวิตของหล่อนจริงๆ ก็คงคิดว่าเป็นเพียงสัญญาณรบกวน "คุณกำลังทำให้ฉันต้องเลือกระหว่างการรักษาชีวิตคนกลุ่มน้อยบนสถานีนี้ กับการปกป้องความลับของสภาสูง... เอเลียส คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าซ่อมแซมจุดนี้สำเร็จ ข้อมูลการทดลองลับที่หลุดออกไปจะถูกส่งตรงไปยังเครือข่ายกบฏ" เซราฟิน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความแข็งกร้าวลงเล็กน้อย ซ่อนนัยยะที่ลึกซึ้งและอันตรายเอาไว้ เอเลียสหยุดมือที่กำลังไขสกรูไทเทเนียม ดวงตาส่อประกายความขัดแย้งผ่านกระจกหมวก สายตาของเขาจับจ้องไปยังเศษซากชิ้นส่วนดาวเทียมที่ล่องลอยอยู่ไกลออกไป ภาพของเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว—วันที่รัฐบาลเลือกที่จะ "เสียสละ" ประชาชนกลุ่มหนึ่งเพื่อรักษาเสถียรภาพของระบบ ภาพของครอบครัวที่ถูกละทิ้งไว้ข้างหลังในนามของ "ส่วนรวม" "ความลับกับชีวิตคน ผู้การเลือกยากนักหรือครับ..." เอเลียสยิ้มหยันที่มุมปาก แม้หล่อนจะมองไม่เห็น "ผมเป็นแค่─วิศวกร ที่ทำหน้าที่ขันน็อตและซ่อมแซมสิ่งที่พังทลาย แต่ถ้าคุณอยากให้ผมปล่อยให้สถานีนี้ระเบิดเป็นจุลเพื่อรักษาอำนาจของพวกคุณ... คุณก็คงต้องหาคนอื่นมาทำแทนแล้วล่ะครับ เพราะผมไม่มีวันทำตามคำสั่งที่ขัดต่อสัญชาตญาณของการมีชีวิตอยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณ อุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงระหว่างวิศวกรผู้ศรัทธาในความเป็นจริงของมนุษย์ กับผู้บัญชาการผู้ยึดมั่นในกลไกของรัฐ กลับหลอมรวมและดึงดูดเข้าหากันในความเวิ้งว้างนี้อย่างประหลาด "ซ่อมมันซะ... เอเลียส" เสียงของเซราฟิน่าดังขึ้นในที่สุด สั่นเครือเล็กน้อยแต่เด็ดขาด "แล้วเราค่อยมาสะสางเรื่องบัญชีเลือดนี้กันทีหลัง" เอเลียสพยักหน้ารับเบาๆ เขากำลังจะหมุนประแจเพื่อขันน็อตตัวสุดท้ายให้แน่นสนิท ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เรดาร์ตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าบนแขนเสื้อของชุดอวกาศกลับกะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำที่ดังสะท้อนในหู *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ไม่ใช่สัญญาณเตือนจากความผิดพลาดของเครื่องยนต์ แต่มันคือคลื่นสัญญาณสื่อสารเข้ารหัสลับระดับทหาร ที่กำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งภายนอกตัวสถานีที่เขากำลังยืนอยู่... และมันไม่ได้มาจากศูนย์บัญชาการของเซราฟิน่า เอเลียสชะงักมือค้างกลางอากาศ สายตาคมกวาดมองออกไปในความมืดมิดของห้วงอวกาศที่เย็นเยียบ เงาร่างขนาดมหึมาของยานรบไร้สัญชาติลำหนึ่ง ปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียงจากมุมอับเรดาร์ของสถานี ปืนใหญ่พลังงาน plasma ถูกชี้ตรงมายังจุดที่เขากำลังยืนอยู่ ประหนึ่งว่ามันรอเวลานี้มานานนับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าแรงโน้มถ่วงและไขปริศนาแห่งโชคชะตานี้ร่วมกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์