พันธมิตรจำเป็น

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังสะท้อนก้องผ่านแผงวงจรควบคุมหลัก ราวกับกระดูกของยักษ์ใหญ่ที่กำลังแตกหักใต้แรงกดดันมหาศาลแห่งสูญญากาศ เอเลียส วอห์น ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่กำลังกะพริบเตือนระดับวิกฤต นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนคีย์บอร์ดแสงอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความนิ่งสงบที่สวนทางกับสถานการณ์รอบตัวที่กำลังลุกเป็นไฟ กลิ่นฉุนของแอมโมเนียและโอโซนจากการลัดวงจรลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศระบบปิดของห้องเครื่องยนต์เซกเตอร์เจ็ด มันคือกลิ่นอายของความตายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ "ถ้าคุณยังดึงดันจะรีบูตระบบระบายความร้อนด้วยวิธีนั้น แรงดันย้อนกลับจะฉีกร่างของช่างซ่อมบำรุงที่เหลืออยู่ในท่อส่งออกเป็นจุลภายในสามวินาทีครับ ผู้การเซราฟิน่า" เอเลียสเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างเพรียวในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของโครงสร้างเหล็ก เซราฟิน่า คอร์ท ยืนกอดอก แววตาคมกริบภายใต้แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานจับจ้องแผ่นหลังของวิศวกรหนุ่ม รอยยับบนปกเสื้อเครื่องแบบและรอยคล้ำใต้ดวงตาของเธอฟ้องชัดถึงความเหนื่อยล้าจากการเผชิญวิกฤตติดต่อกันหลายสิบชั่วโมง แต่ท่าทีของเธอยังคงตั้งตรงและเย่อหยิ่งดั่งเหล็กกล้าไร้สนิม "ทางเลือกอื่นมีน้อยกว่าศูนย์เสียอีก วอห์น" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของเธอเอ่ยตอบ แฝงความเย็นชาที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดี "ถ้าเราไม่ตัดการจ่ายพลังงานในเซกเตอร์นั้นทิ้ง ศูนย์กลางการสื่อสารทั้งหมดจะระเบิด และนั่นหมายถึงความตายของคนแปดร้อยชีวิตบนสถานีนี้ รวมถึงตัวคุณด้วย" เอเลียสหยุดมือลงทันที เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยอำนาจ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างปิดไม่มิด "แปดร้อยชีวิต... หรือตัวเลขในรายงานที่คุณใช้ล้างบาปให้ตัวเองกันแน่ครับ ผู้การ?" เอเลียสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "คุณเลือกที่จะสละคนในเซกเตอร์เจ็ดเพราะพวกเขาเป็นแค่นักวิจัยชั้นผู้น้อยที่ไม่มีอำนาจต่อรอง เหมือนกับที่รัฐบาลของคุณเคยตัดสินใจสละครอบครัวของผมให้จมดิ่งไปกับดาวบริวารคราสสิกเมื่อห้าปีก่อน ไม่มีผิดเพี้ยน" บรรยากาศในห้องเครื่องยนต์ลดฮวบลงจนแทบติดลบ แรงกดดันระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงเทียมที่กำลังรวนเร เซราฟิน่าก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนเอเลียสได้กลิ่นจางๆ ของกาแฟดำผสมกับความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "อย่าเอาความแค้นส่วนตัวของคุณมาปะปนกับความเป็นจริงทางยุทธศาสตร์, วอห์น" เซราฟิน่ากดเสียงต่ำลง ดวงตาของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่จ่ออยู่หลอดลม "ฉันไม่ได้ต้องการคำสั่งสอนจากวิศวกรที่เอาแต่แบกรับอุดมการณ์เน่าเฟะ... ฉันต้องการทางรอด และคุณคือคนเดียวบนสถานีนี้ที่มีสิทธิ์พูดคำนั้น หลังจากที่ระบบหลักล่มสลายไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว" เธอสะบัดข้อมือฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ขึ้นกลางอากาศ มันคือแผนผังโครงสร้างระบบหล่อเลี้ยงชีพทั้งหมดของสถานีอวกาศ 'โอเอซิส-ไนน์' ที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน จุดสีส้มกระพริบถี่แสดงถึงจุดล้มเหลวที่ลุกลามอย่างรวดเร็ว "ระบบควบคุมแรงโน้มถ่วงและออกซิเจนกำลังถูกไวรัสปริศนาโจมตีจากภายใน" เซราฟิน่ากล่าวต่อ น้ำเสียงของเธอเริ่มเจือด้วยความกดดันที่ปิดไม่มิด "ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันคือการวินาศกรรม และฉันรู้ว่ามีหนอนบ่อนไส้ลอยชายอยู่แถวนี้... ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมเกียรติยศกับคุณแล้ว เอเลียส" เอเลียสเงียบไป อารมณ์โกรธที่เคยปะทุถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ สายตาของเขาเปลี่ยนจากการจ้องจับผิดมาเป็นการพิจารณาภาพแผนผังตรงหน้าอย่างรวดเร็ว รอยย่นบนหน้าผากของเขาคลายออกเมื่อสมองเริ่มประมวลผลรูปแบบการกระจายตัวของโค้ดปริศนานั้น "นี่ไม่ใช่ไวรัสทั่วไป..." พึมพำกับตัวเอง เอเลียสยื่นมือไปปัดภาพโฮโลแกรมให้ขยายใหญ่ขึ้นในส่วนของชุดคำสั่งรากฐาน "โครงสร้างการเข้ารหัสแบบนี้... มันคือลายเซ็นของกระทรวงกลยุทธ์อวกาศโดยตรง พวกเขาไม่ได้ต้องการทำลายสถานีนี้... พวกเขาต้องการลบข้อมูลบางอย่างที่ถูกเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองชั้นใต้ดินต่างหาก" เซราฟิน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เพียงชั่วพริบตาเดียวที่รอดพ้นจากสายตาคนทั่วไป แต่ไม่รอดพ้นจากสายตาของเอเลียสที่จับจ้องอยู่ "คุณรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ ใช่ไหมครับ ผู้การ?" เอเลียสหันขวับมาจ้องจับผิดเธอทันที "ข้อมูลที่ว่านั่น... มันคืออะไร ทำไมกระทรวงถึงยอมฆ่าคนทั้งสถานีเพื่อทำลายมัน?" เซราฟิน่ายังคงนิ่งเงียบ กรามของเธอบดเข้าหากันแน่นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมรับความพ่ายแพ้ในเกมจิตวิทยาชั่วขณะ "ตกลง... ฉันจะบอกความจริงบางอย่างกับคุณ" เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์นั้นไม่ใช่แค่แผนลับทางทหาร แต่มันคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่พิสูจน์ว่าหายนะของดาวคราสสิกเมื่อห้าปีก่อน... ไม่ใช่ความผิดพลาดของธรรมชาติ แต่มันคือการทดลองอาวุธลับที่รัฐบาลจงใจปล่อยให้เกิดขึ้นเพื่อกำจัดกลุ่มต่อต้าน รวมถึงครอบครัวของคุณด้วย" คำพูดนั้นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางอกของเอเลียส โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้นที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของวิศวกรหนุ่มที่สะท้อนก้อง เซราฟิน่ายื่นมือเรียวบางของเธอออกมาข้างหน้า เป็นการกระทำที่เต็มไปด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "ช่วยฉันแก้ระบบนี้ซะ เอเลียส... ไม่ใช่เพื่อฉัน ไม่ใช่เพื่อสถานีนี้ แต่เพื่อทวงความยุติธรรมให้คนที่คุณรัก เรามาทำสัญญากัน... พันธมิตรจำเป็น" เอเลียสจ้องมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า นัยน์ตาสีนิลฉายแววซับซ้อน เขารู้ดีว่านี่คือกับดักที่อันตรายที่สุดในชีวิต แต่มันก็คือประตูบานเดียวที่จะนำไปสู่ความจริงที่เขาตามหามาตลอดห้าปี นิ้วมือของเขาขยับเข้าใกล้ฝ่ามือของเธอช้าๆ ก่อนจะเอื้อมไปสัมผัสและกุมมันไว้แน่นอย่างมั่นคง "ก็ได้ครับ ผู้การ... เรามาดูกันว่าใครจะลากใครลงนรกก่อนกัน" ทว่า ในวินาทีที่มือของทั้งคู่ประสานกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี ไฟฉุกเฉินสีแดงดับวูบลงทั้งหมด เหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่ถูกแทนที่ด้วยแสงสีฟ้าเย็นยะเยือกจากหน้าจอคอนโซลหลัก ไม่ใช่เพราะระบบล่ม... แต่เพราะมีข้อความใหม่ถูกส่งตรงมาจากช่องสัญญาณลับที่เข้ารหัสระดับสูงสุดของกองบัญชาการกลาง ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้นทีละตัวอักษรด้วยความเร็วสูง: *[ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านผู้ดูแลระบบขั้นสูงสุดจากภายนอก: ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ท่านประธานาธิบดี]* เซราฟิน่าหน้าถอดสีทันที เธอดึงมือออกจากมือของเอเลียสราวกับโดนไฟลวก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อหันไปมองหน้าจอ "เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำเสียงสั่น "รหัสนี้ถูกทำลายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว... ใครเป็นคนเปิดใช้งานมัน?" ในความมืดสลัวของห้องเครื่องยนต์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งกำลังดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก—ค่อยๆ เดินตรงมายังประตูล็อกนิรภัยทีละก้าว... อย่างช้าๆ และมั่น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่วงโคจรแห่งความระทึกนี้ด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์