รหัสลับผ่านดวงดาว

"มันไม่ใช่รหัสที่ใช้ในกองทัพ มันเป็นภาษาสัญลักษณ์ที่พวกเราทิ้งไปตั้งแต่ยุคก่อตั้งสถานี... เซราฟิน่า คุณกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญประวัติศาสตร์ทิ้งไปแล้ว" เอเลียส วอห์น เอ่ยขึ้นพลางขยับนิ้วเรียวยาวไปบนแผงควบคุมโฮโลแกรม แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนบนดวงตาที่เหนื่อยล้าแต่คมกริบของเขา ในห้องควบคุมสื่อสารที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหึ่งของระบบระบายอากาศที่ทำหน้าที่หนักหน่วงไม่ต่างจากลมหายใจของคนทั้งคู่ ผู้การเซราฟิน่า คอร์ท ยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังเงาของเสาเหล็กกล้า ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังเส้นกราฟคลื่นสัญญาณที่พุ่งพล่านบนจอภาพ เธอไม่ได้ขยับกายเข้าใกล้ แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นรุนแรงราวกับแรงโน้มถ่วงที่บีบอัดสถานีให้เล็กลง "ประวัติศาสตร์ไม่ได้มีไว้ให้กอดไว้บูชา เอเลียส แต่มันมีไว้ให้เราใช้ประโยชน์ในวันที่เราไม่มีทางเลือก" เซราฟิน่าตอบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย "ถ้าสิ่งนั้นที่ส่งมาจากยานปริศนาคือคำขอความช่วยเหลือ หรือคำเตือน... เราก็ต้องรู้ว่าใครเป็นคนถือไพ่ใบสุดท้าย" เอเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้ง "คุณพูดเหมือนกับว่าความรู้คืออำนาจ แต่นี่มันไม่ใช่แค่ข้อมูล มันคือเสียงกระซิบจากคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่สถานีนี้ตัดขาดจากโลกแม่... ถ้าเราถอดรหัสนี้ออก สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่คำขอบคุณ แต่เป็นลัทธิแห่งความโกลาหล" "นั่นคือเรื่องของอนาคต" เซราฟิน่าก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะหนักแน่น "ตอนนี้ หน้าที่ของคุณคือถอดรหัสออกมาซะ ก่อนที่ตัวเลขดาวเทียมจะเปลี่ยนทิศทางไปมากกว่านี้" เอเลียสชะงัก นิ้วของเขาหยุดนิ่งเหนือปุ่มคำสั่ง เขาหันกลับมาสบตาเธอ แววตาของทั้งคู่ปะทะกันเหมือนประกายไฟที่กระเด็นออกจากเครื่องเชื่อมโลหะ ทั้งคู่เป็นมืออาชีพที่ฉลาดพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เซราฟิน่ามองเห็นเอเลียสเป็นเพียงฟันเฟืองที่มีสมองอัจฉริยะ ส่วนเอเลียสมองเห็นเซราฟิน่าเป็นนักเล่นเกมการเมืองที่ยอมแลกแม้กระทั่งวิญญาณของสถานีเพื่ออำนาจในการสั่งการ ทว่า... ในความขัดแย้งนั้นมีแรงดึงดูดบางอย่าง ความเคารพในทักษะของอีกฝ่ายที่ไม่มีใครอื่นเข้าใจ "ผมจะถอดมัน" เอเลียสเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปพิมพ์รหัสลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว "แต่ถ้ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวผม หรือบันทึกที่รัฐบาลปิดตาย... อย่าหวังว่าผมจะส่งต่อข้อมูลนี้ให้คุณคนเดียว" หน้าจอเริ่มเปลี่ยนจากการสั่นไหวของคลื่นสัญญาณ กลายเป็นตัวอักษรเรียงตัวกันอย่างช้าๆ รหัสที่ดูเหมือนสุ่มนั้นเริ่มจัดกลุ่มตัวเองตามอัลกอริทึมที่เอเลียสป้อนเข้าไป ระบบของสถานีเริ่มร้อนจัดจนพัดลมระบายความร้อนส่งเสียงครางครวญ "มันไม่ใช่ข้อความขอความช่วยเหลือ" เอเลียสพึมพำ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีที่คำว่า 'โครงการเนเมซิส' ปรากฏขึ้นกลางจอ เซราฟิน่าขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นลำดับรหัสผ่านที่พ่วงต่อมา ซึ่งเป็นรหัสที่เธอเองก็รู้จักดี... รหัสระดับสูงสุดที่ใช้สั่งการระบบยิงนิวเคลียร์จากระยะไกล "เอเลียส... หยุด" เธอสั่ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยเป็นครั้งแรก "หยุดไม่ได้แล้ว ระบบมันดึงข้อมูลไปที่หน่วยความจำหลักเอง มันไม่ได้มาเพื่อเตือนเรา เซราฟิน่า แต่มันมาเพื่อ 'ปลุก' ระบบป้องกันภัยของสถานีที่พวกคุณเคยโกหกว่ามันถูกทำลายไปแล้ว!" เอเลียสพยายามสับคัตเอาต์เพื่อตัดการเชื่อมต่อ แต่คำสั่งถูกปฏิเสธโดยระบบที่เป็นของ 'ผู้บัญชาการระดับสูง' ซึ่งคนคนนั้นไม่ใช่เซราฟิน่า ทันใดนั้น แสงไฟในห้องควบคุมดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากโหมดฉุกเฉินที่กะพริบเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นผิดปกติ ประตูห้องสื่อสารถูกล็อกตายจากระบบภายนอก และเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่เชื่องช้าดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก—มันไม่ใช่ฝีเท้าของใครที่อาศัยอยู่บนสถานีแห่งนี้ เซราฟิน่าชักปืนพกออกมาในจังหวะเดียวกับที่เอเลียสคว้าประแจเหล็กขึ้นมาถือไว้ ทั้งสองยืนแผ่นหลังชนกัน หัวใจของพวกเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังถูกบีบคั้นด้วยความลับที่ถูกเปิดเผย เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงหน้าประตู พร้อมกับรหัสเสียงที่ดังผ่านลำโพงของห้อง ซึ่งไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ แต่เป็นเสียงของคนที่ควรจะตายไปนานแล้ว "สวัสดี... ลูกสาวของฉัน และวิศวกรที่ทรยศต่ออุดมการณ์ของพ่อตัวเอง" ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ เอเลียสหันไปมองเซราฟิน่าที่หน้าถอดสี และในวินาทีนั้นเอง ประตูนิรภัยเหล็กกล้าที่ปิดตายก็เริ่มมีรอยแยกจากการตัดผ่านด้วยเลเซอร์ความร้อนสูง ปลายทางของเรื่องนี้กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่วงโคจรแห่งความระทึกนี้ด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์