ความเชื่อใจที่ไร้น้ำหนัก

เสียงรองเท้าบูทที่กระทบพื้นโลหะดัง ก๊อป... ก๊อป... สะท้อนก้องผ่านความเวิ้งว้างของทางเดินบล็อก C เสียงนั้นไม่ได้เร่งรีบ ทว่ามั่นคงในทุกย่างก้าว ราวกับผู้มาเยือนรู้ดีว่าทุกชีวิตภายในสถานีอวกาศแห่งนี้กำลังแขวนอยู่บนปลายเส้นด้ายแห่งอำนาจของตน เอเลียส วอห์น ยืนนิ่งอยู่หลังแผงควบคุมระบบระบายอากาศ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์เบื้องหน้า ร่างที่ก้าวพ้นความมืดออกมาไม่ใช่ทหารรับจ้างจากสภาอาณานิคมอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ หากแต่เป็นผู้บัญชาการเซราฟิน่า คอร์ท เอง—สตรีผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงเฟืองจักรกลเลือดเย็นของระบบราชการอวกาศ ทว่า ในยามนี้ บนเสื้อคลุมทหารสีเข้มของเธอกลับเปรอะเปื้อนคราบคาร์บอนจากการระเบิด และร่องรอยการต่อสู้ระยะประชิด แววตาของเธอนิ่งสนิทไร้ความหวาดกลัว แต่แฝงไว้ด้วยรอยร้าวของความเหนื่อยล้าที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งตามวิสัย "คุณมาช้าไปสามนาที วอห์น" เซราฟิน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แหบพร่าเล็กน้อย "ถ้าคุณยังมัวแต่คำนวณความน่าจะเป็นของแรงดันอากาศแบบนั้น ป่านนี้เราคงกลายเป็นละอองน้ำแข็งลอยเคว้งอยู่ในวงโคจรไปแล้ว" "ผมแค่ไม่อยากให้ระบบนำทางสำรองพังคามือ เหมือนกับที่คุณพยายามปกปิดข้อมูลการรั่วไหลของแก๊สพิษในเขตท่อส่งหลัก" เอเลียสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน แต่นัยน์ตากลับกวาดสำรวจบาดแผลที่สีข้างของเธออย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนว่าทฤษฎีความอยู่รอดส่วนรวมของคุณ จะเริ่มส่งผลกระทบต่อร่างกายของคุณเองแล้วสินะครับ ผู้การ" เซราฟิน่าไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแต่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ทว่าในวินาทีนั้นเอง แรงโน้มถ่วงเทียมของสถานีก็เกิดความผิดพลาดกะทันหัน ระบบควบคุมหลักที่ถูกไวรัสโจมตีส่งผลให้ตัวล็อกแรงโน้มถ่วงตัดขาดจากกันในเสี้ยววินาที *ฟึ่บ!* ร่างของเซราฟิน่ายังไม่ทันตั้งตัว เธอก็ถูกเหวี่ยงลอยขึ้นสู่อากาศด้วยแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางของสถานีที่หมุนรอบตัวเองอย่างรวดเร็ว ในเขตสภาวะไร้น้ำหนักนี้ ทุกการเคลื่อนไหวกลายเป็นการสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ แขนขาของเธอปัดป่ายไปในความว่างเปล่า ขณะที่กระแสลมจากท่อระบายอากาศที่เสียหายพัดพาร่างของเธอดิ่งออกไปสู่ช่องเพดานเปิดโล่ง ซึ่งเต็มไปด้วยเศษซากเหล็กคมกริบที่หมุนวนราวกับใบมีดมรณะ "ผู้การ!" เอเลียสสบถเบาๆ ในลำคอ สมองส่วนหน้าประมวลผลฟิสิกส์การเคลื่อนไหวของวัตถุในสภาวะไร้น้ำหนักด้วยความเร็วสูงโดยสัญชาตญาณ ร่างกายของเขาพุ่งตัวออกไปทันที ไม่ใช่เพราะคำสั่งภารกิจ ไม่ใช่เพราะความภักดีต่อสภา แต่เป็นเพราะจิตใต้สำนึกบางอย่างที่ปฏิเสธจะเห็นชีวิตดับสูญต่อหน้าต่อตา—แม้ว่าชีวิตนั้นจะเป็นของคนที่พร้อมจะหักหลังเขาได้ทุกเมื่อก็ตาม เขาส่งแรงถีบจากผนังโลหะพุ่งทะยานผ่านความว่างเปล่า มือขวาคว้าจับราวเหล็กฉุกเฉินเพื่อดึงวิถีโค้งของตนเองให้ตัดกับเส้นทางลอยละล่องของเซราฟิน่า แรงกระชากจากการเปลี่ยนทิศทางกะทันหันทำให้ข้อต่อหัวไหล่ของเอเลียสส่งเสียงลั่นกรอบ ความเจ็บปวดแลابแปลบขึ้นมาถึงสมอง แต่เขาไม่มีเวลามาใส่ใจ "คว้ามือผมไว้!" เอเลียสตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัว เซราฟิน่าเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาผ่านความมืดและประกายไฟจากแผงวงจรที่ลัดวงจรอยู่รอบตัว ในแววตาคู่สวยนั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความประหลาดใจชั่วขณะที่สะท้อนภาพของเขา ทว่าเธอก็ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของเขาไว้ด้วยความแม่นยำอันเกิดจากสัญชาตญาณทหารอาชีพ แต่น้ำหนักโมเมนตัมของทั้งคู่กลับดึงให้พวกเขากระแทกเข้ากับผนังกระจกนิรภัยของห้องสังเกตการณ์อย่างแรง *เพล้ง!* เสียงกระจกร้าวลึกกระจายออกเป็นใยแมงมุม แรงกระแทกทำให้เซราฟิน่าหลุดมือจากการยึดเกาะ และด้วยมุมองศาปัจจุบัน ร่างของเธอกำลังจะไหลลื่นผ่านรอยแตกออกไปสู่สุญญากาศภายนอกสถานีอวกาศ ซึ่งไร้ซึ่งอากาศหายใจและอุณหภูมิติดลบอันหนือบรรยาย "เอเลียส!" เสียงเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกโดยปราศจากยศถาบรรดาศักดิ์หลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของเธอ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เอเลียสตัดสินใจทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไปข้างหน้า เขายอมใช้ลำตัวของตนเองเป็นโล่กระแทกขวางรอยแตกของกระจก มือซ้ายคว้าเข็มขัดนิรภัยของเธอไว้แน่นจนปลายนิ้วชาด้าน ขณะที่มือขวากระชากสลักปิดประตูห้องนิรภัยฉุกเฉินที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยแรงเฮือกสุดท้าย *ปัง! ฟรึ่บ—!* ประตูกลไกไฮดรอลิกปิดกระแทกสนิท ตัดขาดสุญญากาศภายนอกกับห้องควบคุมภายในได้อย่างเฉียดฉิว แรงดันอากาศที่กลับคืนมาฉับพลันทำให้ทั้งคู่ร่วงลงมากระแทกพื้นโลหะเสียงดังตุ้บ หอบหายใจ ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นฉุนของโอโซนและควันไฟจางๆ เอเลียสนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพื่อกอบโกยออกซิเจนเข้าปอด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเปียกชื้น เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังจากการกระแทกเมื่อครู่ ข้างๆ กันนั้น เซราฟิน่ายังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้น เธอนอนชันเข่าเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเองที่กระفيคแรงไม่แพ้กัน เธอมองหน้าวิศวกรหนุ่มที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้จากความตายอย่างพิจารณา ลึกซึ้ง และซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ "คุณนี่มัน... โง่เง่าสิ้นดี วอห์น" เซราฟิน่าเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเธอกลับมาเยือกเย็นและราบเรียบเช่นเดิม แม้ว่าลมหายใจจะยังไม่สม่ำเสมอก็ตาม "คุณรู้ไหมว่าถ้ากระจกนั่นแตกละเอียด เราคงตายคู่ไปนานแล้ว" "ผมแค่ไม่อยากให้คนที่ติดหนี้ข้อมูลผมต้องมาตายก่อนใช้หนี้ต่างหากล่ะครับ ผู้การ" เอเลียสยันกายลุกขึ้น นั่งพิงกับผนังโลหะ พลางส่งยิ้มมุมปากที่เจือความเหนื่อยล้าไปให้เธอ "อีกอย่าง... ผมไม่ชอบทำงานกับศพ เพราะพวกมันให้ข้อมูลอะไรไม่ได้เลย" เซราฟิน่ายันตัวลุกขึ้นนั่งตาม เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสง่างาม แม้ว่าสภาพของเธอในตอนนี้จะดูไม่จืดเลยก็ตาม เธอมองหน้าเขาตรงๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนแสงไฟสีแดงฉุกเฉินวับวาว "คุณคิดว่าคุณรู้จักผมดีพอแล้วหรือ เอเลียส?" เธอเอ่ยเสียงกระซิบเบาๆ ราวกับจะท้าทาย "คุณช่วยชีวิตฉันไว้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความจริงที่คุณกำลังตามหา... จะเป็นสิ่งที่คุณคาดหวัง" พูดจบ เซราฟิน่าก็ยื่นแฟลชไดรฟ์โลหะขนาดเล็กชิ้นหนึ่งที่ซ่อนไว้ในซับในเสื้อคลุมออกมา วางลงบนพื้นโลหะตรงหน้าเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มที่ไม่ได้เยือกเย็นเหมือนทุกครั้ง แต่แฝงความลับบางอย่างที่ทำให้สันหลังของเอเลียสเย็นวาบ "ข้อมูลที่คุณอยากได้เกี่ยวกับการล่มสลายของโคโลนีดาวเคราะห์แม่... อยู่ในนี้ทั้งหมด" เซราฟิน่ากล่าวต่อ สายตาคมปลาบจดจ้องที่ตัวเขา "แต่ก่อนที่คุณจะเปิดมัน ฉันอยากให้คุณดูภาพบันทึกภาพสุดท้ายจากกล้องวงจรปิดในห้องนิรภัยด้านหลังเสียก่อน... ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนสั่งเปิดประตูให้ฉันเดินเข้ามาหาคุณในตอนนี้" เอเลียสก้มลงมองแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้บัญชาการสาวที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำด้วยความระแวงระวังเมื่อตระหนักได้ว่า... บุคคลที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด อาจไม่ใช่แค่เซราฟิน่าคนเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเปี่ยมด้วยเดิมพันนี้ร่วมกันครับ