คำสั่งสังหาร

เสียงเตือนระดับสามสีอำพันกะพริบสะท้อนลงบนม่านตาของเอเลียส วอห์น มันไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยการรั่วไหลของออกซิเจน หรือระบบระบายความร้อนใกล้หลอมละลายแบบที่เขาคุ้นเคยตลอดสามปีบนสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้ แต่มันคือเสียงกริ่งโทรศัพท์เข้ารหัสควอนตัมจากสภาความมั่นคงส่วนกลาง—เสียงที่ดังขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบทศวรรษ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงข้อความสั้นๆ ด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มที่ถูกเข้ารหัสชั้นสูง *[Directive 88: Abandon & Purge]* *คำสั่งสภา: สละสถานีและทำลายหลักฐานทั้งหมด* เอเลียสไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเก่า กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนขมสนิทลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเคาะเบาๆ ลงบนพนักพิงโลหะเป็นจังหวะสามช่า—จังหวะเดียวกับที่เขาใช้คำนวณวงโคจรหลบเศษซากดาวเทียมเมื่อสัปดาห์ก่อน ประตูห้องควบคุมหลักเลื่อนเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ผู้การเซราฟิน่า คอร์ท ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเครื่องแบบเต็มยศที่ไร้รอยยับ รอยย่น หรือแม้แต่ฝุ่นผงจากแรงโน้มถ่วงจำลองที่แปรปรวน ดวงตาคู่คมสีเทาเข้มกวาดมองหน้าจอตรงหน้า ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของเอเลียส ไม่มีคำทักทาย ไม่มีแม้แต่การกวาดสายตาสำรวจความเรียบร้อยรอบห้อง ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาของพิธีรีตอง "คุณเห็นมันแล้วสินะ" เซราฟิน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าราบเรียบจนน่ากลัว มันคือความเย็นชาแบบที่ผ่านการคัดกรองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนจากห้องประชุมยุทธศาสตร์ของรัฐบาลกลาง "ครับ เห็นแล้ว" เอเลียสตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "คำสั่งให้พวกเราสละสถานี... แปลกดีนะครับ ทั้งที่งบประมาณซ่อมแซมเพิ่งอนุมัติผ่านไปเมื่อสามวันก่อน หรือว่ากระดาษแผ่นนั้นมันมีค่าน้อยกว่าความลับใต้ท้องสถานีกันแน่ ผู้การ" เซราฟิน่าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน เธอวางมือเรียวลงบนขอบกระจกโฮโลแกรม ปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย—เป็นพิรุธเพียงจุดเดียวที่รอดพ้นจากสายตาอันเฉียบคมของวิศวกรหนุ่ม "รัฐบาลไม่ได้สั่งให้เราแค่ถอนกำลัง เอเลียส" เธอกล่าวเน้นเสียงทีละคำ "พวกเขาต้องการให้เราเปิดระบบระบายความร้อนฉุกเฉิน ปล่อยให้เตาปฏิกรณ์หลอมละลายตัวเอง เพื่อลบข้อมูลทุกไบต์ที่เชื่อมโยงกับโครงการ 'ดีเมตร' ให้หายไปจากสารบบจักรวาล" เอเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันหยัน "แล้วลูกเรืออีกสามร้อยชีวิตในภาคผนวก C ล่ะครับ? นักวิจัยที่กำลังวิเคราะห์ตัวอย่างชั้นบรรยากาศดาวเคราะห์น้อยนั่นล่ะ? พวกเขาก็เป็นแค่ 'ข้อมูล' ที่ต้องถูกลบด้วยหรือไง" เซราฟิน่าหันขวับมามองเขา นัยน์ตาสีเทาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "หน้าที่ของฉันคือการปกป้องผลประโยชน์ของอาณานิคมส่วนรวม หากต้องแลกคนสามร้อยคนเพื่อให้มนุษยชาติอีกสามพันล้านคนรอดพ้นจากสงครามกลางเมืองข้ามดวงดาว ฉันจะกดปุ่มนั้นด้วยมือของฉันเองโดยไม่ลังเล" "นั่นคือเหตุผลที่คุณเหมาะจะเป็นทหารเดนนรกของสภาสินะครับ" เอเลียสลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาสร้างแรงกดดันให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา เขาก้าวเข้าไปประชิดเธอจนได้กลิ่นจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นสนซีดาร์และโอโซนจากระบบปรับอากาศ "คุณมองเห็นแต่ตัวเลขบนกระดานหมากรุก แต่มองไม่เห็นเลือดเนื้อจริงๆ ของคนที่กำลังหายใจอยู่ข้างหลังคุณ" "และคุณก็มองเห็นแต่ความยุติธรรมอุดมคติเด็กๆ จนไม่ยอมรับความจริงว่า โลกนี้มันขับเคลื่อนด้วยการเสียสละเสมอ!" เซราฟิน่าตวาดกลับ เสียงของเธอเฉียบคมไม่แพ้กัน เธอก้าวเข้าประชิดเขาเช่นกัน ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ความโกรธเกรี้ยวและอุดมการณ์ที่ขัดแย้งพุ่งชนกันรุนแรงจนประจุไฟฟ้าสถิตรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ "ถ้าเราไม่ทำตามคำสั่งนี้ กองเรือลาดตระเวนจะมาถึงในอีกสี่สิบแปดชั่วโมง และพวกมันจะไม่เจรจา แต่มันจะกวาดล้างสถานีนี้ให้กลายเป็นฝุ่นผง พร้อมกับชื่อของเราที่ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ!" เอเลียสจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความร้าวรานที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้บัญชาการเหล็กไหล ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้โหดเหี้ยมโดยธรรมชาติ แต่เธอถูกระบบบดขยี้จนแหลกละเอียดมานานเท่าไหร่แล้วนะ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของวิศวกรหนุ่ม มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเย้ยหยันโชคชะตา "งั้นก็ให้มันมาสิครับ" เอเลียสกระซิบเสียงต่ำ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "เพราะผมเพิ่งกู้ไฟล์บันทึกเสียงสุดท้ายก่อนที่ครอบครัวของผมจะตายบนสถานีขุดเจาะเมื่อห้าปีก่อนสำเร็จ... และบังเอิญเหลือเกิน ที่เสียงคำสั่งสุดท้ายในไฟล์นั้น มันมาจากรหัสประจำตัวของบุคคลที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่เอง" ร่างของเซราฟิน่าชะงักกึก สีหน้าของเธอซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที ดวงตาสั่นระริกราวกับมีคลื่นกระแทกซัดเข้าใส่จิตวิญญาณ ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วสถานี พร้อมกับหน้าจอหลักที่กะพริบเป็นสีแดงฉาน— *[Warning: External Docking Initiated]* *มีเรือไม่ปรากฏฝ่ายกำลังเทียบท่าโดยไม่ได้รับอนุญาต* ประตูห้องนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นความมืดออกมา พร้อมกับเสียงรองเท้าบูทที่กระทบพื้นโลหะดัง ก๊อป... ก๊อป... ทีละก้าวอย่างมั่น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างด้วยกันนะครับ