รอยร้าวในใจ

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องซ่อมบำรุงระดับสาม—พื้นที่อับทึบซึ่งอยู่ลึกลงไปใต้ท้องสถานีอวกาศไครออส ห่างไกลจากสายตาของผู้ตรวจการและเสียงประกาศก้องของรัฐบาลกลาง "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เอเลียส" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ผู้บัญชาการเซราฟิน่า คอร์ท ยืนพิงโครงเหล็กสีเทาเข้ม ชุดยูนิฟอร์มทหารไร้รอยยับของเธอตัดกับบรรยากาศสกปรกมอมแมมของห้องเครื่องได้อย่างสิ้นเชิง ดวงตาสีเหล็กกล้าคู่นั้นจดจ้องมองวิศวกรหนุ่มที่กำลังงละเลงประแจเลื่อนลงบนท่อความดันไฮดรอลิก เอเลียส วอห์น ไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขายังคงออกแรงหมุนข้อต่อโลหะจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด บ่งบอกถึงแรงกดดันที่สะสมอยู่ภายใน "ไฟเหรอครับ, ผู้การ? น่าแปลกใจนะ... นึกว่าคุณจะชอบความร้อนซะอีก โดยเฉพาะไฟที่เผาผลาญความจริงให้มอดไหม้ไปพร้อมกับซากสถานีเก่าๆ" บทสนทนาแฝงนัยยะถูกโยนใส่กันราวกับนักดาบมืออาชีพที่กำลังหยั่งเชิงในระยะประชิด เซราฟิน่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบพื้นตะแกรงโลหะเป็นจังหวะหนักแน่น "ความจริงเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับคนที่ยังต้องการลมหายใจ, เอเลียส... คุณคิดว่าการขุดคุ้ยบันทึกการซ่อมบำรุงของเซกเตอร์เจ็ดเมื่อสิบปีก่อน จะทำให้ระบบนิเวศในโดมกลับมาสมบูรณ์ขึ้นงั้นหรือ? หรือมันแค่สนองความรู้สึกผิดในใจของคุณ ที่ช่วยครอบครัวตัวเองไว้ไม่ได้กันแน่" มือที่กำลังถือประแจของเอเลียสหยุดชะงักลงทันที ร่างกายของเขาเกร็งขึงขึ้นมาในเสี้ยววินาที ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเครื่องอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องกำเนิดพลังงานฟิวชั่นที่ดังสะท้อนมาจากผนังห้อง เขายืดตัวขึ้นช้าๆ หันกลับมาประจันหน้ากับผู้บัญชาการหญิง แววตาของวิศวกรหนุ่มไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันลึกซึ้งและว่างเปล่า ราวกับก้นบึ้งของห้วงอวกาศที่ไร้แสงดาว "คุณนี่มันโหดร้ายเสมอเลยนะครับ, เซราฟิน่า..." เอเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก "ใช้ความตายของผู้คนนับพันมาเป็นเครื่องมือต่อรองทางการเมือง... รัฐบาลสอนให้คุณมองชีวิตมนุษย์เป็นแค่ตัวเลขในสเปรดชีตงั้นหรือ? หักลบกลบหนี้ เพื่อให้งบประมาณปีหน้าผ่านความเห็นชอบ?" เซราฟิน่าเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาขยับไหวเล็กน้อย—ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาเพียงน้อยนิดที่หลุดรอดจากเกราะป้องกันอันเยือกเย็นของเธอ "คุณไม่เข้าใจหรอก, เอเลียส... ถ้าฉันเลือกที่จะเปิดโปงความล้มเหลวของโครงสร้างระบายความร้อนในวันนั้น สถานีทั้งหมดจะถูกสั่งปิดฉุกเฉิน มนุษยชาติอีกสองล้านคนที่อาศัยอยู่ในวงโคจรนี้จะไม่มีอากาศหายใจตายกันหมด คุณยอมแลกคนสองล้านคน กับความยุติธรรมจอมปลอมให้คนตายไม่กี่ร้อยคนอย่างนั้นหรือ?" "แล้วใครคือผู้กำหนดว่าใครควรมีชีวิตอยู่และใครควรถูกลืมล่ะครับ?" เอเลียสสาวเท้าเข้าประชิด เธอสูงไม่เท่าเขา แต่รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองแทบไม่หลงเหลือ "แม่ของผม... พี่สาวของผม... พวกเขาไม่ได้ขอให้ใครมาเสียสละแทน แต่พวกเขาถูกเลือกให้เป็น 'ความเสียหายที่ยอมรับได้' (Acceptable Loss) เพียงเพราะความมักง่ายของพวกคุณ!" ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย ความโกรธแค้นและอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างสุดขั้ว กลับกลายเป็นแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณอันรุนแรงอย่างประหลาด ทั้งสองต่างฉลาดทันกัน มองทะลุเปลือกนอกของกันและกันจนเปลือยเปล่าทางความคิด เซราฟิน่าแหงนหน้ามองเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบลงชั่วขณะ มือเรียวภายใต้ถุงมือสีดำยกขึ้นสัมผัสแผงอกด้านซ้ายของเขาเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าชุดช่าง "ถ้าคุณเกลียดฉัน... ถ้าคุณเกลียดระบบนี้มากขนาดนั้น... ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่? ทำไมคุณถึงไม่ขึ้นกระสวยหนีไปซะตั้งแต่เดือนแรก?" เอเลียสจ้องมองนัยน์ตาคู่สวยที่ซ่อนความอ่อนล้าไว้เบื้องหลังอำนาจ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในบรรยากาศที่อัดแน่นด้วยความตึงเครียด "เพราะผมอยากรู้ว่า... ภายใต้หัวใจเหล็กของคุณ มันยังมีความรู้สึกผิดเหลืออยู่บ้างไหม, ผู้การ..." ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสองก็ดังขึ้นกะทันหัน! *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องวาบไปทั่วห้องเครื่องทำลายบรรยากาศส่วนตัวลงในพริบตา คอมพิวเตอร์ส่วนตัวบนโต๊ะทำงานของเอเลียสส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้ารหัสลับที่ถูกส่งตรงมาจากเครือข่ายภายนอกสถานี เอเลียสขมวดคิ้ว หันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ขณะที่เซราฟิน่าถอยหลังกลับไปตั้งหลัก สีหน้าของเธอกลับมาเคร่งขรึมและเฉียบขาดดังเดิม นิ้วเรียวของวิศวกรหนุ่มแตะลงบนแป้นพิมพ์เพื่อถอดรหัสข้อมูลที่ถูกส่งเข้ามาอย่างลึกลับ ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับไฟล์แนบที่เป็นภาพถ่ายดาวเทียมวงโคจรต่ำ หัวใจของเอเลียสกระตุกวูบ เมื่อภาพที่ปรากฏต่อหน้าไม่ใช่รายงานความลับของรัฐบาลอย่างที่เขาคาดคิด แต่มันคือภาพถ่ายห้องทดลองลับที่ตั้งอยู่บนซากสถานีอวกาศร้างอีกแห่ง—และบุคคลที่ยืนอยู่หน้าแผงควบคุมในภาพนั้น... คือบิดาของเขาเอง ผู้ซึ่งถูกระบุว่าเสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน! "เป็นไปไม่ได้..." เอเลียสพึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เซราฟิน่าก้าวเข้ามาดูหน้าจอข้างๆ เธอกวาดสายตาอ่านข้อความแนบท้ายไฟล์อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใบหน้าไร้ความรู้สึกของเธอจะซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที— *"ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, วอห์น... ลูกชายของคุณยังปลอดภัยดี บนสถานีที่กำลังจะตกวงโคจรในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า"*