ความเงียบที่น่ากลัว

เสียงคลิกเบาๆ ของประแจทอร์กที่ขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายบนแผงวงจรระบายความร้อน ดังสะท้อนก้องในความเงียบงันของห้องเครื่องยนต์เซกเตอร์เจ็ด เอเลียส วอห์น ถอนหายใจยาว ชายหนุ่มใช้หลังมือปาดคราบเหงื่อที่ผสมกับฝุ่นคาร์บอนบนหน้าผาก ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นนิรภัยกวาดมองจอแสดงผลโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลอัตราการไหลของพลังงานฟิวชั่นนิ่งสนิทและเสถียรดี ไม่มีอะไรผิดปกติ... อย่างน้อยก็ในเชิงกายภาพ "คุณกำลังเสียเวลาเปล่า, วอห์น" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทดังขึ้นจากทางด้านหลัง เอเลียสไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ผู้บัญชาการเซราฟิน่า คอร์ท ก้าวเข้ามาในห้องเครื่องด้วยฝีเท้าที่แทบไร้เสียง ร่างเพรียวในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงปรากฏเงาทอดทับลงบนแผงควบคุม เธอหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายความเย็นชาและระเบียบวินัยเคร่งครัดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอราวกับสนามแม่เหล็ก "ถ้าการซ่อมแซมหัวใจของสถานีอวกาศมูลค่าหลายพันล้านเครดิตเป็นการเสียเวลา ผู้บัญชาการคงมีงานอื่นที่มีสาระมากกว่าการมาเดินตรวจตราในหลุมอับอากาศนี้สินะครับ" เอเลียสตอบโดยไม่ละสายตาจากจอภาพ นิ้วเรียวยังคงเลื่อนผ่านชุดคำสั่งรีเซ็ตระบบ "ฉันมาเพื่อดูว่าคุณกำลังซ่อนอะไรอยู่ต่างหาก" เซราฟิน่ากล่าว น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "ระบบตรวจจับระยะไกลของเซกเตอร์นอกเพิ่งรายงานความผิดปกติของสนามแม่เหล็ก วงโคจรของเรากำลังถูกรบกวน และคุณ... วิศวกรผู้รอบรู้ กลับเลือกที่จะมาหมุนน็อตตัวเล็กๆ ในจุดอับสายตา" เอเลียสหยุดมือ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้พอที่จะได้ยินเสียงลมหายใจ แววตาของวิศวกรหนุ่มฉายแววเย้ยหยันเล็กน้อย "คุณระแวงแม้กระทั่งเงาของตัวเอง ผู้บัญชาการ เซกเตอร์นอกถูกรบกวนเพราะเศษซากดาวเทียมเก่า ไม่ใช่เพราะกองกำลังกบฏที่คุณหวาดกลัวจนนอนไม่หลับ" "ความระแวงคือสิ่งที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่บนสถานีแห่งนี้ ในขณะที่คุณเอาแต่มองโลกผ่านสมการคณิตศาสตร์ที่สวยงามแต่มันไร้ความหมายเมื่อกระสุนพุ่งทะลุกระจกห้องทำงานของคุณ" เซราฟิน่าก้าวเข้ามาประชิดอีกนิด ดวงตาสีเทาเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับพยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "บอกฉันมาตามตรง วอห์น... ระบบสื่อสารสำรองที่เพิ่งถูกเปิดใช้งานเมื่อสามชั่วโมงก่อน คุณเป็นคนทำใช่ไหม?" บรรยากาศในห้องเครื่องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที บทสนทนาเชิงวิชาชีพเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นการปะทะทางจิตวิทยาที่ไม่มีใครยอมใคร เอเลียสเม้มริมฝีปากแน่น สมองของเขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เซราฟิน่าฉลาดเกินไป เธอไม่ได้มาเพื่อกล่าวหาลอยๆ แต่เธอมีข้อมูลในมือ "ถ้าผมเป็นคนทำ ระบบนั้นคงส่งสัญญาณไปหาพวกมันนานแล้ว และเราคงไม่ได้มายืนเถียงกันเรื่องเศษซากดาวเทียมตรงนี้" เอเลียสตอบเสียงต่ำ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่ก็น่าสนใจนะที่คุณกังวลเรื่องการสื่อสารสำรอง แสดงว่าคุณเองก็รู้ว่ามีบางอย่างกำลังพยายามติดต่อเรา... หรือพยายามเข้ามาหาเรากันแน่?" ก่อนที่เซราฟิน่าจะได้ตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำก็ดังขึ้น "ติ๊ด... ติ๊ด..." แสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบถี่ๆ บนเพดานห้องเครื่อง ทั้งคู่ชะงัก เซราฟิน่าหันขวับไปมองแผงควบคุมหลักที่เอเลียสเพิ่งซ่อมเสร็จ นิ้วเรียวของเธอกดเรียกหน้าต่างคำสั่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ ข้อมูลบนจอภาพเปลี่ยนสีจากสีเขียวเป็นสีแดงฉานในพริบตา "ไม่ใช่เศษซากดาวเทียม..." เสียงของเซราฟิน่าแผ่วเบaลง แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่พุ่งถึงขีดสุด บนจอภาพโฮโลแกรม จุดสีแดงนับสิบจุดกำลังปรากฏขึ้นทีละจุด รอบสถานีอวกาศในรัศมีห้าพันกิโลเมตร พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงและมีการประสานงานกันอย่างเป็นระบบ ไม่มีสัญญาณตอบรับ ไม่มีรหัสประจำตัว มีเพียงคลื่นความร้อนจากเครื่องยนต์ขับดันระดับทหารที่ถูกพรางตาไว้ด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง กองกำลังกบฏ... พวกมันมาถึงหน้าประตูแล้ว และกำลังปิดล้อมสถานีอย่างเงียบเชียบ เอเลียสจ้องมองจุดสีแดงเหล่านั้น ความมั่นใจในสมการคณิตศาสตร์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ร่างกายของเขานิ่งค้าง การเคลื่อนไหวนี้ไม่ใช่การโจมตีแบบสุ่ม แต่มันคือการปิดล้อมทางยุทธวิธีที่สมบูรณ์แบบ และที่สำคัญที่สุด... มันแม่นยำราวกับว่าพวกมันรู้พิกัดจุดอ่อนทุกจุดของสถานีแห่งนี้ เซราฟิน่าหันมามองเอเลียส แววตาของเธอไม่ได้มีความตกใจ แต่มีความเย็นยะเยือกของนักรบที่รู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับความตาย "ดูเหมือนว่าสมการของคุณจะคำนวณตัวแปรสำคัญพลาดไปซะแล้ว วอห์น" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน "พวกมันไม่ได้เพิ่งมา... พวกมันรอจังหวะนี้อยู่ต่างหาก และฉันคิดว่าเราต้องคุยกันใหม่ ว่าใครกันแน่ที่เป็นหนอนกระ่อนในสถานีนี้" เอเลียสยังไม่ทันได้เอ่ยปากแก้ต่าง แสงไฟทั่วทั้งห้องเครื่องก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากระบบสำรอง ความมืดเข้ากลืนกินพื้นที่รอบตัว เสียงหึ่งต่ำๆ ของเครื่องยนต์หลักดับสนิท ตามด้วยเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นมาจากผนังด้านนอก ราวกับมีบางอย่างขนาดใหญ่กำลังเกาะติดเข้ากับตัวสถานีอวกาศ และกำลังใช้เครื่องมือเจาะตัดผ่านชั้นเกราะป้องกันเข้ามาอย่างช้าๆ ในความเงียบสงบที่น่ากลัวนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดนอกห้องเครื่อง... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของลูกเรือคนใด และไม่ได้มาจากระบบอัตโนมัติ *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูล็อกเกรดของห้องเครื่องพอดี ก่อนที่แผงควบคุมประตูจะส่งเสียงร้องเตือนยาวเหยียดพร้อมกับรหัสผ่านระดับผู้บัญชาการที่ถูกแฮกจากภายนอกอย่างง่ายดาย ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่วงโคจรแห่งความระทึกนี้ด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์