แผนซ้อนแผน

แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอนโซลสาดกระทบดวงตาคู่นคมของเอเลียส วอห์น จนเห็นเงาสะท้อนของเส้นเลือดฝอยที่ขยายตัวด้วยความตึงเครียด ร่างไร้ชีวิตของเจ้าหน้าที่ความมั่นคงระดับสูงที่ถูกพบเมื่อสามวันก่อนไม่ได้นอนสงบนิ่งอยู่ในห้องเก็บศพอย่างที่ระเบียบปฏิบัติระบุไว้ แต่มันถูกเชื่อมต่อเข้ากับระบบประสาทเทียมของสถานีอวกาศ ลากยาวผ่านสายเคเบิลใยแก้วนำแสงสีส้มสดที่เลื้อยคดเคี้ยวไปตามพื้นโลหะราวกับลำไส้ของจักรกล หน้าจอหลักแสดงชุดคำสั่งสีแดงฉานที่กำลังวิ่งผ่านบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า มันคือโปรแกรมรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบ (Root Access) ที่กำลังถูกถอดรหัสด้วยความเร็วสูงจาก *ภายใน* สถานี—ไม่ใช่การโจมตีจากภายนอกตามที่ระบบเตือนภัยพยายามหลอกลวง "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เซราฟิน่า" เอเลียสพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าในห้องควบคุมที่ระบบปรับอากาศส่งเสียงฮัมต่ำๆ แผงควบคุมตรงหน้าส่งสัญญาณเตือนภัยเบาๆ เป็นจังหวะ —เสียง *ติ๊ด... ติ๊ด...* ที่ทำหน้าที่ราวกับนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง ก่อนที่ภาพจากกล้องวงจรปิดในเขตอุตสาหกรรมชั้นที่สี่จะปรากฏขึ้นบนจอภาพสำรอง ร่างของเอเลียสเอง... ปรากฏเด่นชัดอยู่บนจอภาพนั้น วิศวกรหนุ่มขมวดคิ้วแน่น สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ภาพที่เขาเห็นไม่ใช่การบันทึกภาพย้อนหลัง แต่มันคือภาพปัจจุบันกาล ร่างในชุดวิศวกรสีเทาเข้ม สวมเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวมีฮู้ดคลุมศีรษะกำลังเดินลัดเลาะผ่านท่อส่งระบายความร้อน มุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมระบบ life support หลัก ซึ่งเป็นจุดที่หากเกิดความผิดพลาดเพียงนิดเดียว ออกซิเจนทั้งสถานีจะถูกตัดขาดภายในสามนาที *แต่เขายังยืนอยู่ตรงนี้... หน้าคอนโซลนี้* เอเลียสยกมือขึ้นสัมผัสแผงควบคุมของตนเอง ความเย็นเยียบของโลหะสะท้อนผ่านปลายนิ้ว ทว่าภาพบนจอกลับแสดงให้เห็นร่างอีกร่างหนึ่งกำลังหยิบอุปกรณ์แฮกสัญญาณออกมาจากกระเป๋าคาดเอว—เครื่องมือชิ้นเดียวกับที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาเมื่อคืนนี้ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบภาพ และไม่ใช่ภาพตัดต่อ มันคือการจำลองดิจิทัลขั้นสูงที่สมบูรณ์แบบจนแม้แต่ระบบตรวจจับชีวมิติของสถานียังแยกแยะไม่ออก และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีอำนาจสูงสุดในการเข้าถึงระบบสร้างภาพโฮโลแกรมระดับยุทธวิธีนี้เพื่อตบตาใครก็ตามที่กำลังจับตาดูสถานีอยู่ ประตูห้องควบคุมเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับร่างระหงในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการที่ปราศจากรอยยับ เซราฟิน่า คอร์ท ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและไร้เสียง ราวกับผู้ล่าที่เดินเข้ามารubกรงเหยื่อโดยไม่ต้องรีบร้อน กลิ่นอายความเย็นชาและอำนาจเด็ดขาดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธวจนอากาศรอบข้างราวกับลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา เธอไม่ได้มองหน้าเขาในทันที แต่สายตากลับกวาดมองไปที่หน้าจอหลักซึ่งกำลังแสดงรหัสลับที่ถูกแฮกอย่างใจเย็น "คุณมาช้าไปสามนาที, คุณวอห์น" เสียงของเซราฟิน่าเรียบสนิท ไร้ซึ่งความประหลาดใจใดๆ เธอยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองวิศวกรหนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความลังเลคือความผิดพลาดที่ราคาแพงที่สุด" เอเลียสค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น พยายามค้นหาเจตนาที่แท้จริงภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "คุณใช้ผมเป็นตัวล่อ..." เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำ ทุ้ม และเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี "คุณจงใจปล่อยข่าวการรusยุทธ์ของระบบภายในออกไป เพื่อให้หน่วยจู่โจมเงาของสภาดวงดาวปักใจว่าผมคือกุญแจสำคัญในการควบคุมสถานีนี้ตั้งแต่แรก" เซราฟิน่ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นเส้นโค้งที่เย็นชาเกินกว่าจะเรียกว่าความรู้สึกทางมนุษย์ "ฉลาดมาก... สมกับที่เป็นมันสมองอันดับหนึ่งของโครงการวิศวกรรมวงโคจร" เธอผละออกจากกรอบประตู ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "คุณคิดว่าพวกมันจะยอมเจรจากับใคร ระหว่างผู้บัญชาการสถานีที่พวกมันมองว่าเป็นตัวปัญหาทางการเมือง... กับวิศวกรผู้มีอุดมการณ์คับแค้น ซึ่งครอบครัวต้องสังเวยให้กับความผิดพลาดของรัฐบาล?" ประโยคสุดท้ายของเธอพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของเอเลียส ราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ วิศวกรหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน อดีตที่เขาพยายามฝังกลบไว้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาใช้เป็นเครื่องมือในเกมการเมืองอย่างไร้ความปรานี "คุณเอาชีวิตของผมไปเดิมพันในเกมอำนาจของคุณ..." เอเลียสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ผู้สร้างกฎเกณฑ์แห่งจักรวาลหรือไง? การที่คุณทำแบบนี้... เท่ากับส่งผมไปให้พวกมันฆ่าชัดๆ" "ไม่มีใครตาย... ถ้าคุณทำตามบทที่ฉันเขียนให้สมบูรณ์แบบ" เซราฟิน่าหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นสนอวกาศผสมผสานกับกลิ่นอายโลหะเย็นยะเยือกโชยเข้าจมูก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกาย "พวกมันต้องการตัวคุณ เพื่อเปิดประตูห้องนิรภัยชั้นที่เจ็ด... ห้องที่เก็บข้อมูลลับเกี่ยวกับการทุจริตงบประมาณสร้างสถานีของสภาดวงดาวทั้งหมด หากคุณไม่ยอมเดินไปเป็นเป้าล่อในเขตอุตสาหกรรม พวกมันก็จะส่งทีมฆ่าเข้ามาล้างบางที่นี่โดยไม่สนว่าใครจะรอดหรือไม่รอด" เอเลียสเงียบลง สมองของเขากำลังหมุนติ้วเพื่อหาทางเลือกอื่น ทว่าเมื่อมองย้อนกลับไปที่หน้าจอจำลองสถานการณ์ เส้นทางหนีทีไล่ทั้งหมดถูกปิดตายด้วยคำสั่งฉุกเฉินที่เซราฟิน่าเป็นคนล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านส่วนตัว ผู้หญิงคนนี้คำนวณทุกความเป็นไปได้ไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว เธอไม่ได้แค่เล่นเกม แต่เธอควบคุมกระดานทั้งหมดตั้งแต่ก้าวแรกที่สถานีนี้ขาดการติดต่อ "แล้วถ้าผมปฏิเสธล่ะ?" เอเลียสกระซิบถาม ชิดริมฝีปากของเธอจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เย็นเยียบ เซราฟิน่าโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาสีเทาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ, เอเลียส... เพราะถ้าคุณไม่เดินออกไปในฐานะตัวล่อของฉัน ตอนนี้ศพของเจ้าหน้าที่ความมั่นคงที่เชื่อมต่อกับระบบอยู่ข้างนอกนั้น จะถูกตั้งโปรแกรมให้ประกาศว่า *คุณ* คือผู้ทรยศที่สั่งระเบิดสถานีนี้ตั้งแต่แรก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ เสียงฮัมของระบบระบายอากาศกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เอเลียสจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน—มีความเกลียดชัง ความโกรธแค้น และในขณะเดียวกัน... ก็มีความเร่าร้อนประหลาดที่เกิดจากการได้พบเจอคู่ต่อสู้ที่ฉลาดเฉียบคมและไร้ความปรานีทัดเทียมกัน "คุณนี่มัน... ปีศาจชัดๆ เซราฟิน่า" เอเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ขอบคุณสำหรับคำชม" เซราฟิน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อของวิศวกรหนุ่ม จัดมันให้เข้าที่อย่างใจเย็นราวกับภรรยากำลังส่งสามีออกไปทำงาน "จำไว้ว่าคุณมีเวลาสิบหาทีติ๊กต่อกก่อนที่ทีมจู่โจมจะไปถึงจุดนัดพบ ทำหน้าที่ของคุณให้ดี... แล้วเราค่อยมาคุยกันเรื่องบัญชีแค้นนี้ทีหลัง" เธอดึงมือกลับอย่างเด็ดขาด หมุนตัวหันหลังให้และเดินกลับไปที่หน้าจอหลักเพื่อควบคุมการกระจายสัญญาณโฮโลแกรมลวงตาต่อทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาอีก เอเลียสสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกจำยอมเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนที่ดุดัน เขาหยิบเครื่องมือชิ้นสุดท้ายขึ้นมาจากโต๊ะ ซ่อนมันไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต แล้วก้าวเดินออกจากห้องควบคุมไปอย่างเงียบเชียบ—มุ่งหน้าสู่ความมืดของทางเดินชั้นที่สี่ที่รอคอยการพิสูจน์ความจริง เวลาผ่านไปสิบนาทีในความเงียบงัน... เซราฟิน่ายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าคอนโซลหลัก ดวงตาสีเทาดราวกับเหยี่ยวจ้องมองกราฟิกการเคลื่อนไหวของเอเลียสบนจอภาพสำรองอย่างไม่กะพริบตา ทันใดนั้น สัญญาณชีพจรของเอเลียสบนหน้าจอก็พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะดับวูบลงไปพร้อมกับเสียงระเบิดเบาๆ จากโซนอุตสาหกรรม ริมฝีปากบางเฉียบของผู้บัญชาการสาวแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่แท้จริงรอยแรกของเธอในรอบหลายเดือน ทว่า ในวินาทีถัดมา หน้าจอหลักทั้งหมดของสถานีก็เกิดอาการกะพริบติดๆ ดับๆ ภาพจำลองโฮโลแกรมที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นถูกแทนที่ด้วยข้อความสีเขียวเรืองแสงที่วิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว—ไม่ใช่รหัสของสภาดวงดาว และไม่ใช่รหัสของฝ่ายกบฏ แต่มันคือชุดคำสั่งรูปแบบใหม่ ที่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือโค้ดดิ้งอันเป็นเอกลักษณ์ของ... เอเลียส วอห์น พร้อมกันนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* จากทางเดินด้านหลังประตูห้องควบคุมที่ควรจะถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านสูงสุดของผู้บัญชาการ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ