ความทรงจำในห้องแล็บ

เสียงครางต่ำของระบบปรับแรงดันอากาศในห้องแล็บใต้ดินชั้นเจ็ด ฟังดูคล้ายเสียงหายใจรวยรินของคนใกล้ตาย เอเลียส วอห์น ปล่อยให้ปลายนิ้วสัมผัสลงบนพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบของแท่นเก็บตัวอย่างชีวภาพ แรงโน้มถ่วงเทียมในโซนนี้ถูกลดระดับลงเหลือเพียงศูนย์จุดสามจี เพื่อรักษาเสถียรภาพของสารละลายไรโบนิวคลีกที่ยังคงถูกผนึกไว้ในแคაფซูลแก้วควอตซ์ เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าหม่นที่กำลังฉายภาพรหัสพันธุกรรมมนุษย์ ซึ่งถูกบิดเบือนด้วยโปรแกรมเข้ารหัสระดับทหาร "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนเกินกว่ามือของวิศวกรเครื่องกลจะดับมันได้ลงนะครับ, คุณวอห์น" เสียงฝีเท้าที่ไร้แรงกระแทกบนพื้นตารางโลหะดังขึ้นก่อนที่เจ้าของร่างจะก้าวเข้าสู่รัศมีแสงสลัวของห้องแล็บ ผู้การเซราฟิน่า คอร์ท ยืนกอดอก ชุดเครื่องแบบสีดำสนิทไร้รอยยับสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลจากเพดาน ใบหน้าด้านข้างของเธอคมคายและเรียบเฉยจนยากจะคาดเดา ทว่าดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับกวาดมองทุกรายละเอียดภายในห้องอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าสแกนเนอร์ เอเลียสไม่ได้หันกลับไปมองทันที เขายังคงจ้องมองแถวรหัสพันธุกรรมที่ค่อยๆ เรียงตัวใหม่บนจอภาพ "ไฟกองนี้ไม่ได้ถูกจุดโดยผมตั้งแต่แรกหรอกครับ, ผู้การ... ผมแค่บังเอิญเดินสะดุดเข้ากับกองขี้เถ้าที่พวกคุณพยายามกวาดซุกไว้ใต้พรมของสถานีอวกาศแห่งนี้ต่างหาก" เขากดคำสั่งบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม ไฟล์เสียงขนาดเล็กถูกเล่นซ้ำด้วยระดับเสียงที่เบาจนเกือบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องจักร แต่ความถี่ของมันกลับชัดเจนพอกลั่นกรองคำพูดที่ถูกบันทึกไว้เมื่อสามปีก่อน *—"อัตราการขับออกของสารกระตุ้นในกลุ่มทดลองซี-ศูนย์สี่ เกินขีดจำกัดความทนทานของเนื้อเยื่อแล้วครับท่าน... ร่างกายของพวกเขากำลังละลายจากข้างใน"—* บรรยากาศในห้องแล็บดิ่งวูบลงทันตาเห็น อุณห็ภูมิรอบตัวเหมือนจะลดต่ำลงอีกหลายองศา เซราฟิน่ายังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ไม่มีแม้แต่ร่องรอยความตกใจบนใบหน้าของเธอ มีเพียงกล้ามเนื้อบริเวณกรามที่ขยับเข้าหากันเล็กน้อย ซึ่งเป็นสัญญาณเดียวที่บ่งบอกว่าเธอกำลังคำนวณความเสียหาย "คุณคิดว่าหลักฐานชิ้นนี้ จะมีน้ำหนักมากพอที่จะสั่นคลอนเสถียรภาพของสภาอาณานิคมได้สักกี่เปอร์เซ็นต์กันครับ?" เอเลียสหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขามีน้อยกว่าก้าวเดียว ดวงตาสสีฟ้าจัดของวิศวกรหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนายทหารหญิง ค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งหน้าที่ เซราฟิน่ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง "ศูนย์เปอร์เซ็นต์ครับ, คุณวอห์น... เพราะในสายตาของเบื้องบน ชีวิตของคนกลุ่มนั้นบนสถานีทดลอง ไม่เคยถูกนับว่าเป็น 'มนุษย์' ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พวกเขาเป็นเพียงทรัพยากรที่หมดอายุขัย และหน้าที่ของฉัน... คือการรักษาความอยู่รอดของคนอีกหลายล้านคนที่อยู่เบื้องล่าง ไม่ใช่การมานั่งฟังคำพิพากษาจากความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณ" "ความอยู่รอดบนคราบเลือดของคนบริสุทธิ์... มันต่างอะไรกับการเป็นฆาตกรที่ใส่เครื่องแบบทหารล่ะครับ?" เสียงของเอเลียสต่ำลง เจือไปด้วยความขมขื่นที่สะสมมานานจากอดีตที่เขาไม่เคยลืมเลือน "ภรรยาของผมก็เคยเชื่อในคำว่า 'ส่วนรวม' แบบที่คุณกำลังพูดนี่แหละครับ สุดท้ายเธอก็กลายเป็นแค่ตัวเลขในรายงานความเสียหายที่ถูกเผาทำลายทิ้งอย่างไร้ค่า" คำพูดนั้นทำ1ให้ดวงตาของเซราฟิน่าวับวามขึ้นชั่วขณะ เธอเอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปุ่มปิดการทำงานฉุกเฉินของหน้าจอโฮโลแกรม ดับแสงสีฟ้าที่สาดส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้เหลือเพียงความมืดสลัว "อย่าเอาอดีตส่วนตัวของคุณ มาเดิมพันกับความหายนะของคนทั้งสถานีนี้..." เสียงของเซราฟิน่ากระซิบแผ่วเบา ชิดริมหูของเขาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เจือกลิ่นไอความเย็นของอวกาศ "ถ้าไฟล์นี้หลุดออกไปจากเครื่องนี้ ไม่ใช่แค่คุณที่จะไม่ได้เห็นวันพรุ่งนี้... แต่ระบบชีวิตทั้งหมดของสถานีจะถูกตัดขาดจากศูนย์กลางภายในสิบวินาที" ทว่า ก่อนที่เอเลียสจะได้ตอบโต้ด้วยข้อโต้แย้งใดๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งผนังห้องแล็บ ร่างกายของทั้งสองคนถูกแรงเหวี่ยงกะทันหันกระแทกเข้าหากันตามแรงโน้มถ่วงที่พลิกกลับขั้ว *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสังเคราะห์จากคอมพิวเตอร์หลักของสถานีดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่กลับทำให้หัวใจของคนทั้งคู่กระตุกวูบ *[ตรวจพบการเข้าถึงระบบชีวมาตรภายนอก... ไฟล์ข้อมูล 'โครงการอิกดราซิล' กำลังถูกดาวน์โหลดไปยังดาวเทียมไม่ทราบฝ่าย... ดำเนินการล็อกดาวน์โซนเจ็ดในสาม... สอง... หนึ่ง...]* เซราฟิน่าเบิกตากว้างเป็นครั้งแรก สีหน้าที่เคยเยือกเย็นพังทลายลงในพริบตา เธอหันขวับกลับไปมองประตูทางเข้าที่ถูกปิดตายด้วยม่านพลังงานสีแดง พร้อมๆ กับที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูกระจกนิรศาตร "ไม่ใช่ฝีมือฉัน..." เอเลียสกัดฟันกรวด พลางดึงแขนของเธอให้ถอยหลังหลบเข้ามุมอับของเสาโครงสร้างหลัก "มีคนอื่นอยู่ในระบบก่อนที่เราจะมาถึง..." ประตูกระจกหนาห้านิ้วค่อยๆ ถูกตัดผ่านด้วยลำแสงความร้อนสีส้มจัด ประกายไฟพุ่งกระจายเข้าสู่ด้านใน และในเสี้ยววินาทีที่ควันจางลง ร่างเงาของบุคคลในชุดเกราะรบไร้สังกัดซึ่งถืออาวุธหนักครบมือ ก็ก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำผ่านเครื่องแปลงเสียงที่เอ่ยชื่อของพวกเขาออกมาอย่างแม่นยำ "ผู้การคอร์ท... และคุณวอห์น... นายท่านฝากความคิดถึงมาให้ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ