ช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย

เสียงคำรามของโลหะที่ถูกฉีกกระชากดังสนั่นก้องกังวานผ่านโครงสร้างฮัลล์ชั้นนอก แรงสั่นสะเทือนระดับ 4.2 ริกเตอร์ในระบบสุญญากาศส่งผ่านรองเท้าบูทแม่เหล็กขึ้นมาถึงกระดูกสันหลังของเอเลียส วอห์นโดยตรง หน้าจอโฮโลแกรมสีส้มฉายเตือนสถานะวิกฤตกระพริบถี่เป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกว่าเกราะป้องกันความร้อนภาคพื้นเซกเตอร์เจ็ดกำลังมลายหายไปในพริบตาจากการยิงถล่มด้วยลำแสงพลาสมาของยานลาดตระเวนไม่ทราบฝ่าย "เอเลียส! ระบบขับดันสำรองตัดการทำงานแล้ว แรงดันไฮดรอลิกเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณไม่ออกมาจากช่องซ่อมบำรุงภายนอกตอนนี้ แรงระเบิดจากการสลายตัวของสนามแม่เหล็กจะบดขยี้คุณให้กลายเป็นฝุ่นผงไปพร้อมกับแผงวงจรนั่น!" เสียงของเซราฟิน่า คอร์ท ผ่านช่องสื่อสารภายในดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบและเฉียบขาดนั้นกลับแฝงความตึงเครียดระดับสูงสุดที่ผู้บัญชาการคนหนึ่งจะเก็บซ่อนไว้ได้ เอเลียสรู้ดีว่าภายใต้กิริยาอาการเยือกเย็นนั้น นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังกุมปุ่มสละชีพจรระบบระบายความร้อนเพื่อรักษาแกนหลักของสถานีไว้ แม้ว่านั่นจะหมายถึงการตัดขั้วการเชื่อมต่อของเขาออกไปตลอดกาลก็ตาม "ใจเย็นก่อนผู้บัญชาการ..." เอเลียสพึมพำตอบผ่านไมโครโฟนขณะที่มือสวมถุงมือแรงดันหนาเตอะกำลังคีบประแจควอนตัมบัดกรีรอยต่อไมโครไฟเบอร์ที่ขาดวิ่น สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับจุดเชื่อมต่อเซมิคอนดักเตอร์ขนาดเท่าเส้นผมมนุษย์ซึ่งอยู่ห่างจากความตายเพียงมิลลิเมตรเดียว "ถ้าผมถอยตอนนี้ แรงดันสุญญากาศจะดูดเอาตัวระบายความร้อนทั้งหมดออกไป และสถานีนี้จะกลายเป็นเตาเผามนุษย์ขนาดยักษ์ภายในสามนาที... ผมเป็นวิศวกรนะครับ ไม่ใช่นักวิ่งมาราธอนที่จะหนีเอาตัวรอดโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ" "นี่ไม่ใช่เวลามาประชดประชันเรื่องศักดิ์ศรีวิศวกรนะ วอห์น!" เซราฟิน่าสวนกลับทันควัน ภาพจากกล้องวงจรปิดมุมสูงแสดงให้เห็นร่างในชุดอวกาศสีขาวของเอเลียสกำลังห้อยต่องแต่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้วงอวกาศ เบื้องหลังของเขาคือความเวิ้งว้างอันไพศาลและประกายไฟจากการปะทะของกระสุนปืนใหญ่อวกาศที่สาดโค้งเป็นทางยาว "คำสั่งของฉันคือถอยกลับเข้ามาทางแอร์ล็อคเดี๋ยวนี้ นั่นคือคำสั่ง!" "และหน้าที่ของผมคือการรักษาให้สถานีนี้ยังโคจรอยู่เหนือหัวดาวเคราะห์บ้านเกิดของคุณ ไม่ให้มันตกลงไปเผาไหม้ในชั้นบรรยากาศจนผู้คนนับล้านต้องรับเคราะห์จากความสะดุดทางการเมืองของคุณ!" เอเลียสโต้กลับเสียงกร้าว เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลังแม้ระบบปรับอากาศในชุดจะทำงานเต็มพิกัด ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ระหว่างพวกเขาสองคนไม่เคยจางหาย แม้กระทั่งในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย—เธอเลือกคนส่วนใหญ่โดยพร้อมสละส่วนน้อยเสมอ ส่วนเขา... เลือกที่จะซ่อมแซมทุกชีวิตที่แตกร้าวด้วยมือคู่นี้ แม้จะต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงทั้งหมดก็ตาม ในเสี้ยววินาทีนั้น แรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่กว่าเดิมก็พุ่งกระแทกเข้าใส่สถานีจนร่างของเอเลียสเหินหลุดจากจุดยึดเกาะ ระบบล็อกแม่เหล็กที่รองเท้าดีดตัวออกจากพื้นผิวโลหะอย่างกะทันหัน แรงเหวี่ยงจากแรงโน้มถ่วงจำลองที่แปรปรวนเหวี่ยงร่างของเขาลอยเคว้งคว้างออกไปในอวกาศเวิ้งว้าง สายเคเบิลนิรภัยเส้นสุดท้ายส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาร์าดราวกับจะขาดออกจากกันในเสี้ยววินาที "เอเลียส!" เสียงของเซราฟิน่าหลุดจากความสุขุมเยือกเย็นเป็นครั้งแรก มันคือเสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกจากก้นบึ้งของหัวใจที่เธอพยายามกดทับมาตลอด ผ่านกระจกหมวกนิรภัย เอเลียสเห็นดวงดาวระยิบระยับหมุนเคว้งสลับกับแสงไฟกะพริบจากสถานีอวกาศ หัวใจของเขาเต้นรัวระส่ำแต่มือกยังคงไม่ปล่อยจากด้ามประแจควอนตัม สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกที่สะท้อนภาพของสถานีที่กำลังลุกไหม้ เขาเอื้อมมือซ้ายที่เหลือแรงเฮือกสุดท้ายคว้าจับห่วงยึดฉุกเฉินที่ลอยผ่านหน้าไปได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับกดปุ่มปล่อยก๊าซไนโตรเจนจากเจ็ทแพ็กลดแรงเหวี่ยง *ฟู่!* กลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งออกทางด้านหลัง ดึงร่างของเอเลียสตวัดกลับมาปะทะกับโครงสร้างแอร์ล็อคอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เซราฟิน่าที่รออยู่หลังประตูกระจกนิรภัยรีบกดรหัสเปิดช่องรับแรงดันด้วยมือทั้งสองข้างอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่ประตูกลไกเลื่อนเปิดออก เธอกระชากร่างในชุดอวกาศของเอเลียสเข้ามาด้านในก่อนจะกดปิดผนึกและปล่อยออกซิเจนเข้าห้องอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในห้องควบคุมความดันเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ หมวกนิรภัยถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าชุ่มเหงื่อและแววตาที่ยังคงคุกรุ่นด้วยไฟแห่งอารมณ์ ทั้งเอเลียสและเซราฟิน่ายืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่เริ่มเบาลงเหลือเพียงเสียงเตือนสีเหลือง เซราฟิน่าจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนความโล่งใจ มือเรียวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่เธอกลับพยายามกำหมัดแน่นเพื่อควบคุมมัน "คุณมันคนดื้อรั้นที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมา วอห์น คุณเกือบตายเพื่อแผงวงจรบดบังสายตาพวกนั้นเนี่ยนะ?" เอเลียสหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะที่เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอจนได้กลิ่นอายความเย็นยะเยือกและกลิ่นเหล็กออนด์จากชุดเครื่องแบบของผู้บัญชาการ "แผงวงจรนั่นไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องระบบหรอกครับผู้บัญชาการ... แต่มันมีรหัสผ่านเข้าถึงไฟล์ลับเบื้องหลังคำสั่งอพยพที่คุณพยายามปกปิดต่างหาก" ดวงตาของเซราฟิน่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวชะงักงันไปชั่วขณะ เอเลียสยื่นแผ่นชิปข้อมูลขนาดเท่าเล็บมือที่เขาเพิ่งงัดออกมาจากแผงควบคุมภายนอกออกมาตรงหน้าเธอ "และข้อมูลในนี้บอกว่า... คำสั่งโจมตีสถานีเมื่อครู่ ไม่ได้มาจากกองกำลังภายนอกอย่างที่คุณกล่าวอ้าง... แต่มันถูกส่งมาจากศูนย์บัญชาการหลักบนดาวอังคาร ที่มีลายเซ็นอนุมัติเป็นชื่อของคุณเอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ