ห้องซ้อมที่ไม่สงบ

เสียงรองเท้าส้นสูงของเรนินกระทบกับพื้นปูนขัดมันในห้องซ้อมกระจกบานใหญ่ดังสะท้อนก้อง มันคือจังหวะเวลาที่แม่นยำและเยียบเย็น ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่การประหารชีวิตในลานประลอง ความเงียบที่ค้างคามาจากห้องประชุมใหญ่เมื่อครู่ถูกหิ้วตามเข้ามาด้วย ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่เร่งความเย็นจนต่ำกว่ามาตรฐาน พายอาร์ยืนกอดอกอยู่กลางห้อง ร่างเพรียวบางในชุดซ้อมสีดำสนิทขับเน้นสัดส่วนให้ดูโดดเด่น ใบหน้าที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มมั่นหน้าและแววตากวนประสาทในยามปกติ ตอนนี้กลับตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากสีพีชเม้มเข้าหากันแน่น แม้จะพยายามสร้างเกราะกำบังด้วยท่าทีแบดๆ และความเย่อหยิ่งตามนิสัย แต่ความจริงที่ว่าความผิดพลาดของเธอเมื่อวานกำลังถูกโปรดิวเซอร์สาวมือเหล็กขยี้ซ้ำ ก็ทำให้ปลายนิ้วที่ประสานกันอยู่เย็นเฉียบ "ยืนเป็นหุ่นโชว์เสื้อผ้าอยู่ทำไมล่ะคะ คุณพายอาร์ หรือว่าท่าเต้นเซ็ตเมื่อวานมันลบเลือนออกจากสมองที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของคุณไปหมดแล้ว" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบลงอย่างไร้ความปรานี เรนินหยุดยืนห่างจากไอดอลสาวเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกของอีกฝ่ายโชยเข้าแตะจมูก จนพายอาร์ต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนอาการใจสั่นที่ไม่รักดี "สมองฉันบันทึกไว้ดีกว่าที่คุณคิดค่ะ โปรดิวเซอร์เรนิน" พายอาร์เชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วเรียวสวยอย่างท้าทาย แม้ข้างในจะร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม "ถ้าคุณแค่อยากจะมาเดินวนเวียนแล้วพ่นคำดูถูก ฉันว่าเอาเวลาไปเซ็นงบประมาณโปรดักชันจะดีกว่านะคะ ไม่ต้องเปลืองแรงมาเดินตรวจห้องซ้อมหรอกค่ะ" เรนินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบกวาดมองสำรวจเรือนร่างของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ประเมินค่าอย่างเลือดเย็น ราวกับกำลังมองสินค้ามีตำหนิที่เกรดไม่ถึงเกณฑ์ "ปากดี... สมกับที่เป็นลูกรักมหาชนดีนะคะ" เรนินก้าวเข้ามาประชิดอีกนิด บีบให้พายอาร์ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "แต่ก็น่าเสียดาย ที่ความปากดีของคุณมันไม่ได้ช่วยให้สเต็ปต์เท้าในท่อนฮุกมันสะอาดขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อวานนี้... คุณพลาดจังหวะที่สามของการหมุนตัว ถึงคนดูข้างล่างจะกรี๊ดจนหูดับจนไม่ทันสังเกต แต่ในฐานะโปรดิวเซอร์ ฉันรับไม่ได้กับความสะเพร่าแบบนั้นค่ะ" "มันเป็นสไตล์!" พายอาร์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ความอีโก้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนปิดบังความเสียใจไม่มิด "ฉันใส่อารมณ์และความรู้สึกเข้าไปในพาร์ทนั้น เพื่อให้มันดิบและเรียลที่สุด ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ตั้งโปรแกรมให้เต้นเป๊ะทุกองศาแบบที่คุณต้องการหรอกนะคะ!" "ศิลปะกับความมักง่ายมันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ค่ะพายอาร์!" เรนินตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความโมโห ความอดทนที่สะสมมาพังทลายลงในพริบตา นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพของทั้งคู่ "อย่ามาอ้างคำว่าสไตล์เพื่อกลบเกลื่อนความขี้เกียจของคุณ! คุณคิดว่าตัวเองดังแล้ว จะทำส่งๆ ยังไงก็ได้งั้นเหรอ? บนเวทีคอนצר์ตจริง ไม่มีใครมานั่งฟังคำแก้ตัวงี่เง่าของคุณหรอกนะ ถ้ายังเต้นเหยาะแหยะแบบเมื่อวาน เตรียมตัวไสหัวออกจากโปรเจกต์นี้ได้เลย!" คำพูดที่เชือดเฉือนและตรงไปตรงมานั้นพุ่งเข้าปักกลางใจพายอาร์อย่างจัง ความรู้สึกอัดอั้นตันใจตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ ไอดอลสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเหน็ดเหนื่อยจากการซ้อมหนักหน่วงตลอดสัปดาห์ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แทบตายรื้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ เธอจึงเลือกที่จะส่งเสียงหัวเราะเยาะหยันออกมาแทนความอ่อนแอ "หึ... ที่แท้ก็แค่อยากกำจัดฉันสินะคะ" พายอาร์ก้าวเข้าไปประชิดเรนินบ้าง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ ดวงตาที่รื้นหยดน้ำใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของโปรดิวเซอร์สาว "เกลียดฉันนักใช่ไหมล่ะคะ? เกลียดผู้หญิงคนนี้ที่ไม่ได้ก้มหัวให้คุณเหมือนคนอื่นๆ เกลียดจนต้องหาเรื่องมาจิกกัดทุกฝีก้าวแบบนี้!" เรนินชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าบริเวณแก้มทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกิดสะดุดกึก ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้สติของเธอกระเจิงไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ความทระงงตนก็ยังมีมากกว่า "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะพายอาร์" เรนินกระซิบเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ พยายามดึงความเยือกเย็นกลับคืนมา "ฉันไม่ได้ว่างพอจะมาเกลียดคุณ ฉันแค่มองความจริง... และความจริงก็คือ คุณมันก็แค่เด็กเอาแต่ใจที่ซ่อนความไร้ความสามารถไว้หลังคำว่า 'ไอดอลยอดนิยม' เท่านั้นแหละ" เพล้ง! ราวกับมีกระจกบางๆ แตกละเอียดอยู่กลางอก พายอาร์นิ่งงันไปกับคำดูถูกเหยียดหยามที่แทงทะลุหัวใจ ความรู้สึกผิดหวัง ความเจ็บช้ำ และความโกรธเกรี้ยวผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ในวินาทีนั้นเอง ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดก็ขาดผึ่ง ไอดอลสาวตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวเรนินจนแผ่นหลังของโปรดิวเซอร์สาวชนเข้ากับกระจกเงาด้านหลังอย่างไร้ทางหนี พายอาร์ใช้มือทั้งสองข้างยันกระจกตีกรอบขังร่างเพรียวบางของอีกฝ่ายไว้ตรงกลาง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม เรนินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำถึงขนาดนี้ "ปากดีนักนะคะ..." พายอาร์กระซิบเสียงพร่ามัว ริมฝีปากสั่นระริกอยู่ห่างจากปากอิ่มของเรนินเพียงนิดเดียว "ถ้าฉันมันไร้ความสามารถนัก... ทำไมมือคุณถึงได้เย็นเฉียบตอนที่ยืนใกล้ฉันล่ะคะ โปรดิวเซอร์เรนิน" เรนินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองสั่งให้ผลักร่างขบถนี่ออกไปให้พ้นทาง แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยดวงตาส่อแววท้าทายคู่นั้น ความเงียบงันกลับมาโอบล้อมทั้งคู่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและแรงดึงดูดอันตรายที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ แกร๊ก—! เสียงเปิดประตูห้องซ้อมที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสว่างวาบ ทำให้พายอาร์และเรนินสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบไม่ทัน "พายอาร์! อยู่นี่เอง ประธานเรียกประชุมด่วน—เอ่อ... ขอโทษค่ะ ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ?" เสียงใสของเมเนเจอร์สาวคนสนิทดังขึ้นทำลายบรรยากาศระอุ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเรนินหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่การมาขัดจังหวะของเมเนเจอร์... แต่เป็นร่างสูงสง่าของใครอีกคนที่ก้าวตามเข้ามาด้านหลัง ร่างนั้นยืนกอดอกพิงกรอบประตู ส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้พวกเธอ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรนินเย็นเฉียบลงในพริบตา "ดูท่าทาง... ห้องซ้อมนี้จะไม่ได้มีไว้แค่ซ้อมเต้นอย่างเดียวสินะคะ เรนิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินแซ่บและดราม่าเดือดๆ ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!