ความลับในกระดาษโน้ต

เสียงประตูห้องซ้อมที่ปิดลงด้วยแรงเหวี่ยงพอเหมาะ ยังคงทิ้งแรงกระเพื่อมระลอกใหญ่ไว้ในอากาศ "ดูท่าทาง... ห้องซ้อมนี้จะไม่ได้มีไว้แค่ซ้อมเต้นอย่างเดียวสินะคะ เรนิน" ประโยคทิ้งท้ายที่พายอาร์เพิ่งพ่นใส่หน้าเธอเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท เรนินยืนนิ่งอยู่กลางห้องซ้อมส่วนตัวที่เงียบกริบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบกรอบหน้าคมคายที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยความกรุ่นโกรธ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก ผู้หญิงคนนั้น... มักจะมีวิธีทำให้เธอเสียศูนย์ได้อย่างง่ายดายเสมอ ไม่ว่าจะด้วยรอยยิ้มกวนประสาท แววตาท้าทาย หรือแม้กระทั่งคำพูดที่จี้ใจดำทุกจุด เรนินก้าวเท้าฉับๆ ไปยังกระจกบานใหญ่เพื่อเก็บกวาดอารมณ์ตัวเอง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบนพื้นปาร์เกต์ กระดาษโน้ตสีเหลืองพาสเทลแผ่นเล็กปลิวมาติดอยู่ตรงมุมห้อง ใกล้กับกระเป๋าเป้ใบเก่งของพายอาร์ที่เจ้าตัวคงจะรีบร้อนจนทำร่วงไว้ ด้วยสัญชาตญาณของโปรดิวเซอร์ผู้บ้าความสมบูรณ์แบบ เรนินก้าวเข้าไปหยิบมันขึ้นมาตั้งใจจะขยำทิ้งลงถังขยะด้วยความหมั่นไส้ แต่ทว่า... ลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยปากกาหมึกสีดำบนนั้นกลับหยุดนิ้วเรียวที่กำลังจะขยำมันไว้เสียก่อน *‘ท่าหมุนตัวรอบที่สาม: ข้อเท้าซ้ายยังทิ้งน้ำหนักมากเกินไป ต้องลงน้ำหนักที่ปลายเท้าขวาให้มั่นคงกว่านี้ ไม่งั้นตอนท่อนฮุกจะทรงตัวไม่อยู่... โง่จริง ๆ เลยนะพายอาร์’* มีภาพวาดลูกศรยุกยิกไดอะแกรมสเต็ปการเต้นกำกับไว้ท้ายประโยค พร้อมกับรอยขีดฆ่าคำว่า ‘เหนื่อยชิบหาย’ เปลี่ยนเป็นคำว่า ‘ต้องสู้เว้ย’ ที่เขียนย้ำ2-3รอบจนกระดาษเกือบทะลุ เรนินอ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา ความเย็นชาที่เคยเคลือบอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ แตกกระسอกทีละน้อย ภาพของพายอาร์ที่มักจะตีหน้ามึน ยิ้มระรื่น และต่อปากต่อคำกับเธอในทุก1วินาทีที่หายใจ ลอยซ้อนทับขึ้นมากับภาพของเด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งหลังขดหลังแข็งเขียนโน้ตเตือนสติตัวเองในห้องซ้อมมืด ๆ ตามลำพัง ยัยตัวแสบ... ไม่ได้มีดีแค่ความมั่นหน้าอย่างเดียวหรอกหรือคะ “หึ...” โปรดิวเซอร์สาวหลุดหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไหววับด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอกำกระดาษโน้ตแผ่นนั้นไว้ในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنอนุญาต เรนินสะดุ้งเล็กน้อย รีบซ่อนกระดาษโน้ตไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเยือกเย็นดังเดิมในเสี้ยววินาที ร่างสูงโปร่งของ ‘คริส’ ผู้อำนวยการฝ่ายผลิตก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามเคย เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรนิน “อ้าว เรนิน ยังไม่กลับอีกเหรอคะ นึกว่ากลับไปเชือดเด็ก ๆ ในโปรเจกต์หมดตึกแล้วซะอีก” คริสทักด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่วันนี้เรนินไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำด้วย “มีอะไรคะคริส ดึกขนาดนี้แล้ว คงไม่ใช่แค่แวะมาแซะฉันเล่นหรอกนะ” เรนินถามเสียงเรียบ กอดอกมองเพื่อนร่วมงานด้วยแววตาจับผิด “โอ๊ะ ใจเย็นสิคะคุณโปรดิวเซอร์มือทอง ฉันแค่จะมาแจ้งข่าววงในเกี่ยวกับเด็กปั้นคนล่าสุดของคุณต่างหากล่ะ” คริสยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวเล็ก ๆ อีกฝั่งของห้อง “พายอาร์... สัปดาห์หน้าทางผู้ใหญ่เรียกประชุมด่วน เรื่องปรับลดจำนวนเด็กฝึกในรอบคัดเลือก คุณก็รู้ใช่ไหมคะว่าคะแนนโหวตของน้องเขาตอนนี้อยู่บนเส้นด้ายสุด ๆ” เรนินขมวดคิ้วมุ่นทันที “รอบคัดเลือกยังอีกตั้งสองสัปดาห์ ทำไมต้องเลื่อนเร็วขึ้น?” “เพราะเรตติ้งไงคะ คนดูอยากเห็นความดราม่า และคุณก็รู้ว่าเด็กเส้นคนอื่น ๆ แบ็คอัพเขาหนาแค่ไหน... ถ้าพายอาร์ไม่มีโชว์ที่ท็อปฟอร์มจริง ๆ ในสัปดาห์นี้ เธอก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากรายการได้เลยค่ะ” คริสยักไหล่ด้วยท่าทางไม่ยี่หรา “ฉันแค่หวังว่าคนเก่งอย่างคุณ จะไม่ปล่อยให้เพชรเม็ดงาม(ที่ปากจัดสุดๆ) หลุดมือไปซะก่อนนะคะ” พูดจบ คริสก็โบกมือลาแล้วเดินผิวปากออกจากห้องไป ทิ้งให้เรนินยืนจมอยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง เรนินหยิบกระดาษโน้ตสีเหลืองพาสเทลออกจากกระเป๋าเสื้อสูทอีกรอบ เธอกางมันออกช้า ๆ อ่านข้อความที่เด็กสาวเขียนเตือนสติตัวเองด้วยความมุ่งมั่น แล้วหันไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของเธอเอง ถ้าพายอาร์รู้เรื่องนี้... ยัยนั่นจะทำหน้ายังไงนะ? จะยังคงทำเป็นเก่งเหมือนเดิม หรือจะแอบไปนั่งร้องไห้คนเดียวในมุมมืดกันแน่? ความรู้สึกบางอย่างที่เรียกว่า ‘ความเห็นใจ’ ผสมกับความท้าทายพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เรนินสูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาคู่คมฉายประกายความมุ่งมั่นบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังต้องแปลกใจ ในเมื่อเธอคือโปรดิวเซอร์ผู้สมบูรณ์แบบ... เธอก็ไม่มีทางปล่อยให้ใครมาพังงานของเธอ และแน่นอนว่ารวมถึง ‘ยัยตัวแสบ’ คนนั้นด้วยค่ะ เรนินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาจากกระเป๋า นิ้วเรียวกดเข้าไปที่แชทส่วนตัวที่มีชื่อของพายอาร์ปรากฏอยู่ เธอลลังเลอยู่เสี้ยววินาทีว่าจะพิมพ์อะไรลงไปดี แต่ก่อนที่นิ้วจะได้กดแป้นพิมพ์... แอ๊ด... เสียงเปิดประตูดังขึ้นแผ่วเบาจากด้านหลัง เรนินหันขวับไปมองทันทีด้วยความตกใจ และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก พายอาร์ยืนหอบแฮกอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าหวานเหงื่อซก มือข้างหนึ่งยังกำขวดน้ำแน่น เจ้าตัวคงจะลืมของสำคัญแล้วย้อนกลับมาเอา แต่สิ่งที่ทำให้เรนินพูดไม่ออกคือ ดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่เธอ... และมองเห็นกระดาษโน้ตในมือของเธออย่างชัดเจนเต็มสองตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักเคมีที่ตัดกันไม่ขาดของสองคนนี้เหมือนที่สการ์เล็ตโรสรักนะคะ!