การมาเยือนของพยัคฆ์เหนือ

เสียงกงเต็กแผ่วเบาจากอารามหลวงทางทิศประจิมยังไม่ทันจางหายจากสายลมราตรี กลิ่นอายคาวโลหิตจากชายแดนเหนือก็ลอยละลิ่วเข้ามาปกคลุมเหนือท้องพระโรงชิงหยางเสียแล้ว ราวกับว่าความหนาวเหน็บของหิมะพันลี้ถูกหอบหิ้วมาด้วยฝือกือกูบม้าศึกนับหมื่นตัว ขุนนางน้อยใหญ่ในชุดขุนนางปักลายกระเรียนและเสือดาวต่างยืนตัวสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลัง แม้ภายในห้องโถงจะจุดเตาถ่านทองเหลืองไว้นับสิบเตาก็ตามที ไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง เสียงรองเท้าหนังบู๊ตปักลายพยัคฆ์เหยียบย่างกระทบพื้นหินอ่อนศิลาขาวดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะจะโคน ทว่าดังก้องกังวานเสียดแทงประสาทสัมผัสของเหล่าข้าราชการพลเรือนและบู๊ลิ้มจนแทบหยุดหายใจ หลี่จวินหรงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในชุดเกราะหนังสีดำสนิทประดับแผ่นเหล็กกล้าทมิฬ ผ้าคลุมไหล่สีชาดผืนยาวลู่ลมตามจังหวะการเดิน ร่างสูงใหญ่สง่างามดั่งเทพแห่งสงครามผู้ลงทัณฑ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวน้ำแข็งสลัก ทว่าเยียบเย็นไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวภูเขา กวาดมองเหล่าขุนนางที่ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ราวกับฝูงสุนัขจิ้งจอกที่กำลังหมอบราบคาบศิลาต่อหน้าพยัคฆ์ร้ายแห่งบูรพาทิศ "ถวายพระพรฝ่าบาท... กระหม่อมหลี่จวินหรง กลับมารายงานราชการตามกำหนดแล้วพ่ะย่ะค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอื้อnเอ่ยขึ้น ไร้ซึ่งความนอบน้อมตามธรรมเนียมปฏิบัติ มีเพียงความแข็งกร้าวที่กดดันให้บรรยากาศภายในท้องพระโรงดิ่งลึกลงสู่ห้วงน้ำแข็ง ท่าทางเช่นนี้มิใช่การคารวะของขุนนางที่มีต่อโอรสสวรรค์ หากแต่เป็นท่าทีของผู้กุมอำนาจที่แท้จริงในแผ่นดินนี้ต่างหาก บนบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้ห่าวเทียนทรงพระสรวลแห้งผาก พระหัตถ์ที่กำพนักเก้าอี้สั่นเทาเล็กน้อยจนข้อพระหัตถ์ขาวซีด พระเนตรเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและริษยาที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิศเสแสร้ง "ท่านอ๋อง... เจ้าลำบากแล้ว ชายแดนเหนือคงหนาวเหน็บมากสินะ ไยจึงรีบร้อนกลับมานักเล่า มิพักต้องรอให้ฤดูเหมันต์ผ่านพ้นไปก่อนหรือ" ฮ่องเต้ตรัสถาม น้ำเสียงเจือความไม่พอใจที่พยายามกลบเกลื่อน หลี่จวินหรงแย้มสรวลที่มุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ทูลฝ่าบาท ใต้หล้านี้คือแผ่นดินของตระกูลหลี่ ราษฎร์แดนเหนือคือพี่น้องของกระหม่อม หากกระหม่อมไม่เร่งรีบกลับมาสยบข่าวลือเรื่องกบฏที่พวกสุนัขรับใช้ก섬กรามกราบทูล... เกรงว่าบัลลังก์มังกรใต้ร่างพระองค์ อาจจะสั่นคลอนยิ่งกว่าลมหนาวเสียอีกพ่ะย่ะค่ะ" คำพูดประโยคนั้นเปรียบดั่งคมดาบที่พุ่งเสียดแทงเข้ากลางใจของฮ่องเต้และเหล่าเสนาบดีฝ่ายกราบทูลทันที ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ทว่าไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่ครึ่งคำ ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักบูรพาอันเงียบสงบ ซูเหม่ยหลินกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเขียนหนังสือไม้จันทน์หอม แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องกระทบใบหน้างามล้ำที่ประดับด้วยรอยยิ้มลึกล้ำ นางกำลังวางหมากลงบนกระดานกระดูกสัตว์อย่างใจเย็น ปลายนิ้วเรียวสวยคีบเบี้ยหมากลงไปอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการเดินหمارในใจนางสอดคล้องกับจังหวะการก้าวเข้าสู่เมืองหลวงของท่านอ๋องเยือกเย็นราวกับจับวาง "คุณหนูเจ้าคะ... ข่าวแจ้งมาว่า ท่านอ๋องหลี่จวินหรงเดินทางถึงท้องพระโรงแล้ว เหล่าขุนนางต่างหวาดผวาจนแทบสิ้นสติ เกรงว่าคราวนี้เลือดคงนองทั่วพระราชวังแน่เจ้าค่ะ" สาวใช้คนสนิทวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานด้วยความตื่นตระหนก ซูเหม่ยหลินมิได้เงยหน้าขึ้น นางยังคงจ้องมองกระดานหมากตรงหน้า ก่อนจะวางหมากสีดำลงช่องสุดท้ายอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววระยิบระยับดั่งดวงดาวในคืนเดือนมืด นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง "เลือดหรือ... ยังไม่ถึงเวลาหรอก หมากกระดานนี้เพิ่งเริ่มต้นเดินต่างหากเล่า" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิศทางที่มุ่งตรงไปยังท้องพระโรง "สิ่งที่ท่านอ๋องนำกลับมาด้วย... มิใช่เพียงแค่ชัยชนะจากสนามรบ แต่คือ 'คำสาป' ที่องค์เหนือหัวทรงหวาดกลัวต่างหาก" บรรยากาศยามราตรีในเมืองหลวงเริ่มระอุขึ้น ความตึงเครียดแผ่ขยายปกคลุมทุกซอกทุกมุมของกำแพงวัง ทุกคนต่างรู้ดีว่าการกลับมาของพยัคฆ์เหนือในครั้งนี้ จะนำพามาซึ่งพายุใหญ่ที่ไม่มีผู้ใดอาจทานทนได้ ทว่า ทันใดนั้นเอง ขันทีเฒ่าผู้ดูแลพระราชสำนักก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับราชolการลับสีทองฉบับใหม่ในมือ ร่างของเขาสั่นเทายิ่งกว่าใบไม้ไหว ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อยื่นสิ่งนั้นให้แก่ซูเหม่ยหลิน พร้อมกับเสียงกระซิบที่แหบพร่าจนแทบไม่ได้ศัพท์ "คุณหนู... ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงมีรับสั่งลับ... พระราชทาน 'สุราจันทราโลหิต' ให้แก่ท่านอ๋อง ณ ตำหนักรับรองในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นอันเข้มข้นนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!