เมื่อทางเลือกเหลือเพียงหนึ่ง

ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าตวัดลงบนแผ่นกระดาษซวนจื่ออย่างมั่นคง หมึกสีดำสนิทซึมซาบลงสู่เนื้อกระดาษบางเบาดุจปีกจักจั่น ถักทอเป็นแผนผังค่ายกลและรายชื่อขุนนางฝ่ายใต้ที่แอบแฝงตัวเป็นไส้ศึก ท่ามกลางความเงียบงันของห้องหนังสือบูรพา มีเพียงเสียงน้ำเดือดปุดๆ จากเตาดินเผาขนาดเล็กและกลิ่นหอมจางๆ ของกำยานไม้กฤษณาที่ช่วยขับไล่ความหนาเหน็บยามราตรี ซูเหม่ยหลินมิได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา แม้จะสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องพร้อมกับร่างสูงสง่าของหลี่จวินหรง บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพทัพเหนือผู้มีดวงตาดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ เขายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ทอดสายตามองตัวอักษรบนกระดาษด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ, คุณหนูซู" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาของเสือดาวในป่าลึก "รายชื่อเหล่านี้ หากหลุดรอดไปถึงมือขันทีหลิวหรือพระเนตรพระกرضของฮ่องเต้ หัวบนบ่าของเจ้าคงอยู่ได้ไม่เกินสามลมหายใจ" เหม่ยหลินวางพู่กันลงบนแท่นหินอย่างประณีต นางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววแน่วแน่มั่นคง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "แล้วหากหม่อมฉันบอกท่านอ๋องว่า... หัวบนบ่าของพวกเราทั้งสองคน ต่างก็กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายเดียวกันเล่าเพคะ?" คำพูดนั้นทำให้มุมปากของหลี่จวินหรงกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวเข้าไปใกล้จนกลิ่นอายบุรุษและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ จากสนามรบโชยปะทะนาสิกของหญิงสาว "เจ้าฉลาดเกินไป... ความฉลาดมักนำพาภัยมาสู่สตรีเสมอ" "แต่ความโง่เขลาของบุรุษผู้มีอำนาจ ต่างหากที่กำลังพาแผ่นดินนี้ไปสู่หายนะ" เหม่ยหลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพรไหม นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายผ้าคลุมยาวลากพื้นส่งเสียงเสียดสีแผ่วเบา นางเดินเข้าไปใกล้บุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในราชสำนักโดยไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว "ฮ่องเต้ห่าวเทียนทรงหวาดระแวงทหารแคว้นเหนือยิ่งกว่าศึกชายแดน ราชโองการลับที่ถูกส่งไปทางใต้เมื่อสามวันก่อน มิได้มีเนื้อหาเรื่องเสบียง... แต่เป็นการสั่งการให้กองกำลังลับเข้าปิดล้อมจวนแม่ทัพในคืนวันเพ็ญนี้ต่างหาก" บรรยากาศในห้องพล C พลันลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาของหลี่จวินหรงหรี่แคบลง รังสีสังหารแผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว ความลับสุดยอดเช่นนี้ แม้แต่มหาดเล็กคนสนิทก็ยังไม่ล่วงรู้ เหตุใดสตรีผู้นี้จึงล่วงรู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังที่ซ่อนอยู่ใต้พรมผืนงามในท้องพระโรงได้ "เหตุผลใด..." หลี่จวินหรงเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือหนากำด้ามกระบะประจำกายแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "เหตุผลใดเจ้าจึงต้องนำเรื่องนี้มาบอกข้า เจ้าต้องการสิ่งใดแลกเปลี่ยน เงินทอง ตำแหน่ง หรืออำนาจในเรือนหลัง?" เหม่ยหลินหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะของนางช่างกังวานใส ทว่าแฝงไว้ด้วยความขื่นขม นางหันหลังกลับไปมองภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาหิมะที่แขวนอยู่บนผนัง "อำนาจหรือ? สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงภาพลวงตา หม่อมฉันเพียงต้องการปกป้องวงศ์ตระกูล และต้องการให้แผ่นดินนี้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของฮ่องเต้ผู้ไร้ปัญญา ตระกูลซูของหม่อมฉันถูกทำลายเพราะคำทำนายชะตาฟ้า ท่านอ๋อง... ท่านคิดว่าหม่อมฉันจะมีทางเลือกอื่นอีกหรือ ในเมื่อผู้ที่มีกำลังพอจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ มีเพียงท่านเพียงผู้เดียว" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลี่จวินหรงจ้องมองแผ่นหลังบอบบางของสตรีตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาและแข็งกระด้างดุจหินผามาเนิ่นนาน กลับรู้สึกสะเทือนไหวอย่างประหลาด ความกล้าหาญและความลุ่มลึกของนาง เกินกว่าที่สตรีในห้องหอคนใดจะมีได้ นางไม่ได้มาเพื่อต่อรอง แต่มาเพื่อยื่นข้อเสนอที่เขาไม่มีสิทธิปฏิเสธ "หากเราจับมือกัน..." หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปประชิดด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอขาวผ่องของนาง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลัง "เส้นทางเบื้องหน้ามิใช่การโรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันคือเส้นทางที่ต้องเหยียบย่างผ่านกองเลือดและซากศพ เจ้ายังจะกล้าเดินเคียงข้างข้าไปจนถึงจุดจบหรือไม่" เหม่ยหลินไม่สะดุ้งสะเทือน นางค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างแน่วแน่ ไม่มีคำว่าลังเลในแววตาคู่นั้นอีกต่อไป "ตราบใดที่ท่านอ๋องยังไม่หันหลังให้แผ่นดิน..." เหม่ยหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดุจคำมั่นสัญญา "หม่อมฉัน... ซูเหม่ยหลิน จะขอเป็นคมดาบและมันสมองให้ท่าน ไม่ว่าเบื้องหน้าจะเป็นหุบเหวแห่งความตายหรือบัลลังก์ทองคำ" พริบตานั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตก็ดังขึ้นที่ลานเรือนด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูแรงๆ และเสียงตะโกนก้องขององครักษ์ประจำวังหลวงที่ดังทะลุความเงียบยามวิกาล— "มีพระราชโองการด่วน! อ๋องแม่ทัพหลี่จวินหรง ฝ่าฝืนคำสั่ง ลักลอบติดต่อกับขุนนางกบฏ จงเปิดประตูรับราชโองการเดี๋ยวนี้!" — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ — พงศาวดารมีชีวิต