สนามรบหน้าไซต์งาน

"ถ้าเสาเข็มต้นนี้ตอกลงไปลึกกว่านี้อีกแค่สิบเซนติเมตร คุณปานระวีจะเอาเงินงดงามจากส่วนไหนมาจ่ายค่าปรับให้ผู้รับเหมาคะ!" เสียงหวานใสที่เคยรื่นหูในห้องประชุม ตอนนี้กลับแหลมคมปนหงุดหงิดท่ามกลางไอแดดระอุของไซต์งานก่อสร้างใจกลางกรุงเทพฯ รณิดายืนกอดอกแน่น เสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เปรอะเปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อย แต่เจ้าตัวหาได้สนใจไม่ ดวงตาคู่สวยรั้นระคนเอาเรื่องจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งระหงของประธานสาวที่ยืนค้ำหัวอยู่บนพื้นคอนกรีตดิบๆ ปานระวีไม่ได้สะทกสะท้านต่อเสียงตักเตือนนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงกอดอกในท่าทางเดียวกัน แว่นกันแดดแบรนด์เนมถูกเลื่อนลงมาคลอเคลียอยู่บนสันจมูกคมสัน เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมกริบที่ฉายแววเย่อหยิ่งและดื้อดึงไม่แพ้กัน "ถ้าวิศวกรโครงสร้างของคุณคำนวณมาอย่างแม่นยำตั้งแต่แรก และฉันไม่ต้องมาตามแก้ปัญหาเช็ดก้นให้บริษัทคุณเพราะความสะเพร่าเรื่องเกรดวัสดุ... ฉันก็คงไม่ต้องมายืนตากแดดฟังคุณบ่นแจ้วๆ อยู่ตรงนี้หรอกค่ะ, คุณสถาปนิก" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทิ่มแทงหัวใจคนฟังจนรณิดาต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านแข่งกับอุณหภูมิเกือบสี่สิบองศาเซลเซียส ให้ตายเถอะ! ผู้หญิงอะไร ปากคෝร้ายเป็นพิษเป็นภัยยิ่งกว่าแดดเดือนเมษายนเสียอีก! จากเหตุการณ์เผชิญหน้าเมื่อครู่ที่กรวีร์ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ตัวฉกาจเข้ามาตีสนิทจนปานระวีส่งสายตาดุจัดมาคาดโทษรณิดาไว้ ความตึงเครียดในห้องประชุมวันนั้นยังไม่ทันจางหายดี วันนี้ทั้งคู่ก็ต้องถูกเหวี่ยงลงมาเผชิญหน้ากันกลางแดดเปรี้ยงใน "สนามรบหน้าไซต์งาน" แบบหลีกเลี่ยงไม่ได้ และดูเหมือนว่าหัวข้อการถกเถียงจะไม่ใช่เรื่องส่วนตัวอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องโครงสร้างเสาเข็มที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงของบริษัทสถาปัตยกรรมและเงินลงทุนมหาศาล "คุณวี! อย่ามาใช้คำว่าสะเพร่ากับงานของนิด้านะคะ!" รณิดาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวประธานสาวจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ผสมกับเหงื่อจางๆ ลอยแตะจมูก ปานระวีชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่น้าวเดียว "นิดาตรวจแบบนี้มาสามโปรเจกต์แล้ว ไม่เคยมีปัญหา! แต่พอมาเจอโปรเจกต์นี้ที่คุณวีคอยจู้จี้จุกจิก เปลี่ยนสเปกวัสดุกลางคันเพื่อลดต้นทุน... ใครกันแน่คะที่กำลังทำให้งานพัง!" "ฉันเป็นผู้บริหาร ฉันมีหน้าที่มองภาพรวมที่คุ้มค่าที่สุด!" ปานระวีตอกกลับทันควัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่วาววับด้วยความโกรธ "และภาพรวมที่ฉันเห็นตอนนี้ คือสถาปนิกที่เอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่ ไม่ยอมรับฟังความจริง แค่โดนทักท้วงเรื่องโครงสร้างนิดๆ หน่อยๆ ถึงกับต้องใช้อารมณ์มากลบเกลื่อนความผิดพลาดของตัวเองเลยเหรอคะ?" "นิดาไม่ได้ใช้อารมณ์! นิดาใช้เหตุผล!" "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นด้วยเหตุผลสิคะ ไม่ใช่ยืนเถียงหน้าดำหน้าแดงอยู่กลางแดดแบบนี้... ดูสิคะ หน้าแดงหมดแล้ว" ประโยคสุดท้ายปานระวีลดเสียงลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเจือความอ่อนโยนแปลกประหลาดจนรณิดาชะงักกึก ความตั้งใจที่จะเถียงต่อกลืนหายไปในลำคอเมื่อจู่ๆ ปากเรียวสวยนั้นก็เอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ชุ่มเหงื่อแนบแก้มเนียนของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง สมองที่กำลังประมวลผลเรื่องเสาเข็มชัตดาวน์ลงชั่วขณะ รณิดาเบิกตากว้าง ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอแดดรอบตัว หรือเป็นเพราะสัมผัสวาบหวามเมื่อครู่กันแน่ "คะ... คุณวีทำบ้าอะไรเนี่ย!" สถาปนิกสาวเสียงหลง หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ปานระวีชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก สีหน้าที่เคยเย้ายวนและดุจัดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน ประธานสาวกระแอมเบาๆ ในลำคอแล้วหันไปมองคนงานที่เริ่มเหลือบมองมาทางพวกเธอ "ฉันแค่จะปัดฝุ่นให้... กลัวว่าหน้าสวยๆ ของสถาปนิกคนเก่งจะเปื้อนเขม่าปูนจนหมดราคา" ปานระวีเชิดหน้ากล่าวเสียงเรียบ พยายามรักษาฟอร์มของผู้บริหารระดับสูงเอาไว้ให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจใต้เสื้อสูทราคาแพงจะกำลังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะไม่แพ้กัน รณิดายกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ยังร้อนผ่าวนวล ปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเป็นบ้า! เวลาโกรธก็เหมือนเสือดาว แต่พอเวลาจะหยอดก็ทำเอาคนฟังตั้งรับไม่ทันเสียอย่างนั้น "ไม่ต้องมาทำเป็นหวังดีเลยค่ะ!" รณิดาแหวใส่กลบเกลื่อนอาการใจสั่น "เรื่องเสาเข็มเรายังคุยกันไม่จบนะ!" "เอาไว้ไปคุยกันต่อในห้องแอร์เย็นๆ ดีกว่าค่ะ ขืนยืนเถียงกันตรงนี้ สถาปนิกปากเก่งอาจจะไม่ได้ตายเพราะโครงสร้างตึกถล่ม แต่จะน็อคคาแดดเสียก่อน" ปานระวีปรายตามองร่างบางที่ยืนหายใจหอบฮืด แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปยังรถตู้หรูที่จอดรออยู่ร่มไม้ใหญ่ รณิดากัดฟันกรอด ก้าวเท้าตามหลังไปติดๆ ด้วยความฮึดฮัด "นี่! อย่ามาดูถูกความอึดของนิด้านะคะ!" ทว่า ในจังหวะที่รณิดาก้าวเดินตามด้วยความรีบร้อนนั้นเอง พื้นดินบริเวณขอบหลุมเสาเข็มที่เพิ่งถูกฝนตกปรอยๆ เมื่อคืนเกิดทรุดตัวลงกะทันหัน! "อุ๊ย!" สถาปนิกสาวอุทานลั่น ร่างเพรียวเซถลาเสียหลักล้มลงไปด้านข้างอย่างไม่อาจควบคุม ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของคนงานก่อสร้างที่อยู่ละแวกนั้น ปานระวีที่เดินนำอยู่ข้างหน้าหันกลับมาตามเสียงทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นร่างของรณิดากำลังจะไถลลงไปในหลุมดินลึก สมองประมวลผลเร็วกว่าแสง ประธานสาวพุ่งตัวเข้าใส่ราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือเรียวคว้าหมับเข้าที่เอวบางของรณิดาแล้วดึงเข้าหาตัวเต็มแรง แรงกระชากมหาศาลทำให้ร่างทั้งสองล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นดินชื้นแฉะด้วยกันทั้งคู่ ปานระวีใช้แขนข้างหนึ่งโอบรัดเอวของรณิดาแน่น ส่วนมืออีกข้างรองท้ายทอยของอีกฝ่ายไว้ไม่ให้กระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งๆ ตุบ! ฝุ่นดินตลบอบอวล ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง รณิดานอนทับอยู่บนร่างของประธานสาว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดริมฝีปากทำให้สมองของรณิดาขาวโพลนไปหมด สติที่เคยมีกระจัดกระจายหายไปสิ้นเมื่อกวาดสายตาไปสบเข้ากับดวงตาคู่คมของปานระวี ที่เวลานี้ไม่ได้ฉายแววดุจัดหรือเย่อหยิ่งอีกต่อไปแล้ว... แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนความห่วงใยลึกซึ้งที่ปิดไม่มิด และก่อนที่รณิดาจะได้เปล่งเสียงเอ่ยคำใดออกมาเพื่อทำลายความเงียบชวนใจสั่นนี้ "อ้าว... คุณวี! คุณนิดา! เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย!" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'กรวีร์' ที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงปากทางเข้าไซต์งานดังแทรกขึ้น ทำเอาปานระวีและรณิดาผุดลุกขึ้นจากพื้นราวกกับโดนกระแสไฟฟ้าช็อต! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักนี้นะคะ --- กลิ่นลิลลี่สีขาว ---