การประชุมบอร์ดที่ระอุยิ่งกว่าเตาไฟ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นมัสต์ราคาแพงยังคงลอยวนอยู่ในระยะประชิด จนรณิดารู้สึกเหมือนออกซิเจนในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานถูกสูบหายไปจนหมดเกลี้ยง นิ้วเรียวของปานระวีที่เพิ่งแตะลงบนคางเธอยังคงทิ้งสัมผัสอุ่นจัดไว้บนผิวเนื้อราวกับรอยประทับ ปลายจอมเผด็จการก้มลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “เรื่องส่วนตัวที่ว่า... คือเรื่องที่คุณขโมย ‘จูบแรก’ ของฉันไปในห้องเก็บแบบแปลนเมื่อวานนี้ต่างหากล่ะคะ, คุณสถาปนิก” รณิดาเบิกตากว้าง เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความร้อนพุ่งซ่านขึ้นมาถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ อยากจะเถียงใจจะขาดว่าอีกฝ่ายต่างหากที่เป็นฝ่ายรุกรานก่อน แต่ทว่าเสียงเคาะประตูดัง *ก๊อกๆ* ก็ขัดจังหวะความระอุนั้นลงเสียก่อน ร่างสูงของปานระวีผละออกไปอย่างเสียดาย ทว่าสายตาคู่คมที่ทอดมองกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ทำเอาขาของรณิดาสั่นนิดๆ “เชิญค่ะ!” ปานระวีปรับน้ำเสียงกลับเป็นโหมดนักบริหารสาวผู้เย็นชาภายในเสี้ยววินาที เลขาหน้าห้องเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารสีดำหนาเตอะ “ท่านประธานคะ ใกล้เวลาประชุมบอร์ดบริหารวาระพิเศษแล้วค่ะ คุณกรวีร์มารออยู่ในห้องประชุมใหญ่แล้วนะคะ” “อืม... ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวตามไป” ปานระวีปรายตามองรณิดาที่ยืนกอดอกพยายามตั้งสติ “ส่วนคุณนิดา... เตรียมโปรเจกต์รีโนเวทคอมเพล็กซ์ให้ดีนะคะ หวังว่าไอเดียหัวรั้นของคุณจะรับมือกับเสือ สิงห์ กระทิง แรด ในห้องประชุมนั้นได้ ไม่ใช่ว่าโดนเค้ากินรวบจนหมดตัวซะก่อน” “ระดับฉันแล้ว ไม่ทำให้ท่านประธานขายหน้าแน่นอนค่ะ” รณิดาเชิดหน้าขึ้น เชกสเปียร์ด้านสถาปัตยกรรมอาจจะยอมจำนน แต่เธอน่ะไม่มีทางยอมแพ้ผู้หญิงเผด็จการคนนี้เด็ดขาด บรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารชั้น 42 อบอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ แอร์เย็นฉ่ำถูกกลบด้วยไอระอุจากสายตานับสิบคู่ที่พุ่งเป้ามายังรณิดา ซึ่งยืนหยัดอยู่หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดมหึมา ฝั่งตรงข้ามคือ กรวีร์ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งตัวฉกาจกำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ รอยยิ้มนั้นทั้งกรุ้มกริ่มและเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าข้อเสนอของเขาจะโค่นล้มโปรเจกต์นี้ลงได้ ปานระวีในฐานะประธานนั่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้างดงามไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่คมจับจ้องหน้าจอสลับกับมองใบหน้าของสถาปัตยกรสาวที่เริ่มมีเหงื่อซึมบางๆ บริเวณขมับ “เชิญคุณนิดาเริ่มพรีเซนต์ได้ค่ะ เรามีเวลาจำกัด” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นทรงพลังจนทุกคนในห้องเงียบกริบ รณิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจทั้งหมดกลับคืนมา มือเรียวคลิกเมาส์เปลี่ยนสไลด์ ภาพร่าง 3D ของโปรเจกต์ ‘The White Lily Complex’ ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัว “เรียนท่านประธานและคณะกรรมการทุกท่านค่ะ... แทนที่เราจะทุบตึกเก่าทิ้งแล้วสร้างคอนกรีตบล็อกไร้จิตวิญญาณเหมือนที่บริษัทของคุณกรวีร์เสนอมา ซึ่งมันทำลายทั้งประวัติศาสตร์และอัตลักษณ์ของย่านนั้น เราเลือกที่จะ ‘อนุรักษ์’ ควบคู่ไปกับ ‘นวัตกรรมสีเขียว’ ค่ะ...” น้ำเสียงของรณิดานุ่มนวลแต่หนักแน่น ทุกถ้อยคำพรั่งพรูออกมาด้วยความหลงใหลในงานออกแบบ เธออธิบายการใช้โครงสร้างเหล็กรีไซเคิล การหมุนเวียนพลังงานแสงอาทิตย์ และการคงเสาปูนปั้นโบราณไว้เป็นจุดเด่น ลายเส้นและโมเดลจำลองที่ฉายบนจอแสดงถึงความประณีตที่เหนือกว่าข้อเสนอเชิงพาณิชย์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ทว่า... กรวีร์ไม่รอช้าที่จะยกมือขัดจังหวะ “ฮึ! แนวคิดรักษ์โลกแบบนี้กินไม่ได้หรอกครับท่านประธาน!” กรวีร์หัวเราะในลำคอ สีหน้าเย้ยหยันชัดเจน “พื้นที่ใจกลางเมืองมูลค่าตารางเมตรละหลายแสน แต่คุณนิดากลับบอกให้เก็บตึกเก่าคร่ำครึไว้ทำสวนหย่อมเนี่ยนะ? มันลดพื้นที่ขายไปตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ บริษัทเราจะขาดทุนยับเยิน ผมว่าโปรเจกต์นี้เด็กเกินไปที่จะเอามาเสี่ยงนะครับท่านประธาน หรือว่า... ท่านประธานจะลำเอียงเพราะเห็นว่าเป็นผลงานของคนสนิทกันล่ะครับ?” คำพูดพาดพิงเจือกลิ่นอายคุกคามทางเพศและข้อครหาเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวทำให้บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นทันที บอร์ดบริหารหลายคนเริ่มซุบซิบและพยักหน้าเห็นด้วยกับกรวีร์ รณิดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงดวงตา ปากไวๆ เกือบจะสวนกลับด้วยคำพูดแซ่บๆ ออกไปเสียแล้ว หากไม่มีสายตาคู่หนึ่งที่ส่งสัญญาณห้ามปรามเสียก่อน ปานระวียังคงนั่งนิ่งสนิท ทว่ารังสีความเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด ร่างเพรียวในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองคณะกรรมการทุกคนก่อนจะหยุดอยู่ที่กรวีร์ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “คุณกรวีร์คะ...” ปานระวีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจจนชายหนุ่มชะงัก “บริษัทของเราทำธุรกิจด้วยวิสัยทัศน์ ไม่ใช่การฉวยโอกาสบนซากปรักหักพังแบบที่คุณถนัด และโปรเจกต์นี้... ผ่านการอนุมัติหลักการจากฉันแล้วค่ะ” เธอนิ่งไปนิดหนึ่ง ปรายหางตาคมปลาบมามองรณิดาก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าคู่แข่งตัวฉกาจเขม็ง “ส่วนเรื่องที่ว่าฉันจะลำเอียงหรือไม่นั้น... มันก็เรื่อง ‘ส่วนตัว’ ของฉันอีกเช่นกันค่ะ ที่สำคัญ... ผลงานของคุณนิดามันพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เหนือกว่าข้อเสนอไร้รสนิยมของคุณหลายเท่าตัว ถ้าคุณยังไม่เข้าใจคำว่า ‘คุณค่าทางสถาปัตยกรรม’ ฉันแนะนำให้กลับไปเรียนอนุบาลออกแบบมาใหม่นะคะ” เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ กรวีร์หน้าซีดเผือด ขบกรามแน่นด้วยความอับอายต่อหน้าบอร์ดบริหาร รณิดาเองก็อึ้งไปเช่นกัน หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความสะใจ ความซาบซึ้ง และความคลั่งรักที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ เมื่อการประชุมอันดุเดือดสิ้นสุดลง บอร์ดบริหารทยอยเดินออกไปจนหมดห้อง เหลือเพียงปานระวีและรณิดาที่ยังคงยืนอยู่คนละฝั่งของโต๊ะประชุมยาว ปานระวียกมือขึ้นปัดผมลอนยาวทัดหู ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รณิดาช้าๆ ทีละก้าว ความกดดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศเร่าร้อนที่คุ้นเคย “ปกป้องฉันเหรอคะ... ท่านประธาน?” รณิดายิ้มยั่ว พยายามกลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ปานระวีหยุดยืนตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีนิลพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานของสถาปัตยกรสาวอย่างหลงใหล ก่อนจะเอ่ยเสียงกระซิบข้างใบหู “อย่าเข้าใจผิดนะคะ... ฉันแค่ปกป้องผลงานของบริษัทตัวเองต่างหากล่ะคะ” ประธานสาวเว้นวรรค ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนเบาๆ จนคนฟังขนลุกซู่ “แต่ถ้าจะให้รางวัลคนเก่งล่ะก็... คืนนี้... คุณต้องมาทานข้าวเคลียร์คิวที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของฉันคนเดียวค่ะ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด” ในจังหวะที่รณิดากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธหยอกเย้ากลับไปนั้น ประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและประโยคที่ทำให้เลือดในกายของปานระวีและรณิดาเย็นเฉียบลงพร้อมๆ กัน “ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับท่านประธาน... พอดีผมมี ‘หลักฐานสำคัญ’ อีกชิ้นที่อยากให้บอร์ดบริหารชุดนี้ได้ดูเกี่ยวกับคดีทุจริตเก่าของบริษัทคุณพ่อคุณปานระวีครับ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ ❤️