คืนที่ฝนตกหนัก

เสียงคำรามกึกก้องของฟ้าผ่าด้านนอกราวกับจะฉีกกระชากท้องฟ้าออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่บรรยากาศภายในห้องพักส่วนตัวกลับร้อนระอุยิ่งกว่าพายุข้างนอกเสียอีก รินรดายังคงยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอเกือบจะเผลอปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสอุ่นร้อนในอุ้งมือของชายหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในสมองเป็นฉากๆ ให้ตายสิ! เกือบไปแล้วไหมล่ะ รินรดา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ พลางเบนสายตาหนีใบหน้าบึ้งตึงในโหมดติดลบของประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจ คีย์ ภาคินัย ในยามนี้ดูราวกับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดทำลายทุกอย่างรอบตัว ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองเลขาฯ หน้าห้องที่ดันโผล่เข้ามาขัดจังหวะชีวิตชนิดที่เรียกว่าผิดเวลาที่สุดในสามโลกด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย จนผู้มาใหม่หน้าซีดเผือดแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ก่อนที่คีย์จะไล่ตะเพิดอีกฝ่ายออกไปอย่างไร้เยื่อใย และตอนนี้... ประตูห้องก็ถูกปิดตาย เหลือเพียงเธอกับเขาตามลำพังท่ามกลางเสียงพายุโหมกระหน่ำ "ยืนทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองอยู่ได้ จะยืนเป็นอนุสาวรีย์ตรงนั้นอีกนานไหม หรือต้องให้ฉันจ้างคนมาแกะสลักไว้ประดับห้อง?" เสียงทุ้มต่ำติดจะกระแทกกระทั้นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คีย์ทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ดวงตาดุจเหยี่ยวตวัดมองหญิงสาวที่ยังยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์ตรงมุมห้อง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะเย้ยตามนิสัยปากร้ายที่แก้ไม่หาย "ถ้าท่านประธานจะกรุณาช่วยหุบปากแล้วเลิกทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลา ฉันคงไม่ต้องมายืนเป็นเป้าให้คุณระบายอารมณ์หรอกค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสวนกลับทันควัน ความกลัวเมื่อครู่อันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยความพยศตามธรรมชาติของเธอ "ปากเก่งนักนะรินรดา" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มสูงโปร่งจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนรินรดาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบเสียแล้ว ไม่มีทางหนี... คีย์ใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวเธอไว้ตรงกลาง อีกมือเชยคางสลวยขึ้นบังคับให้เเววตาคู่สวยสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบของเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของรินรดากระหน่ำเต้นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "ปล่อยนะคะ คุณคีย์..." เธอพยายามกดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายนิ้วที่ประสานกันไว้ที่หน้าท้องจะจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว "ปล่อยเหรอ? เมื่อกี้เธอยังดึงมือออกหน้าตาตื่นเหมือนฉันเป็นโรคจิตอยู่เลยไม่ใช่หรือไง หืม?" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเย้ายวนใจจนขนลุกซู่ "ทำไมตอนนี้ถึงหน้าแดงล่ะ ร้อนเหรอ หรือว่า... หวั่นไหวกับฉันกันแน่" "หลงตัวเอง!" รินรดาเบี่ยงหน้าหนีลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง "ฉันไม่ได้หวั่นไหวอะไรทั้งนั้น ฉันแค่รังเกียจคนฉวยโอกาสต่างหาก!" "ปากดีแบบนี้ ต้องโดนสักทีถึงจะหายพยศ..." คีย์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเองเหลือเกินที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่กล้าต่อปากต่อคำ ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา และเป็นคนเดียวที่ทะลวงกำแพงน้ำแข็งในใจเขาพังทลายลงทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นตามมาด้วยไฟในเพนต์เฮาส์ที่ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณในเสี้ยววินาที รินรดาหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอคว้าหมับเข้าที่เสื้อเชิ้ตเนื้อดีของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว "กรี๊ด!" "เงียบซะ..." เสียงทุ้มกระซิบอยู่ใกล้แค่ครามครัน คีย์รวบเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสอื่นๆ เด่นชัดขึ้น สัมผัสจากร่างนุ่มนิ่มที่แนบชิดติดแผ่นอกทำให้สติของชายหนุ่มกระเจิง กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอลอยแตะจมูกปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวให้ตื่นขึ้น ท่ามกลางความมืดและเสียงฝนกระหน่ำด้านนอก กำแพงหัวใจที่ทั้งคู่พยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึก กลับเริ่มร้าวรานและพังทลายลงทีละน้อยอย่างเงียบเชียบ... รินรดารับรู้ได้ถึงไออุ่นจากร่างกายแกร่งที่โอบกอดเธอไว้ หัวใจของเธอกำลังทรยศด้วยการเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนเกินขอบเขตทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีบทสนทนาโต้เถียง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกับสายฝน "คุณคีย์..." เธอเอמהชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับจะร้องขอความช่วยเหลือจากตัวเธอเอง "ชูส์..." คีย์กดริมฝีปากลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างเผลอไผล อ้อมแขนที่โอบกอดกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่เขาไม่เคยเข้าใจตีรวนขึ้นมาในอก ชายหนุ่มก้มลงหมายจะมอบสัมผัสหวานล้ำเพื่อทลายทิฐิที่มีทั้งหมดลงในความมืดนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศเคลิบเคลิ้มทันที พร้อมกับแสงไฟสำรองในห้องที่สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน คีย์ชะงักกึก ดวงตาคมดุฉายแววหงุดหงิดจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ รินรดารีบผลักอกแกร่งออกสุดแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปตั้งหลักหน้าตาตื่น "ใครวะ!" คีย์สบถออกมาอย่างหัวเสีย เดินดุ่มๆ ไปกระชากประตูเปิดด้วยความโมโหขั้นสุด แต่ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับทำให้ทั้งเขาและรินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "สวัสดีครับคุณคีย์... ผมได้ยินว่าพายุเข้า เป็นห่วงรินรดา เลยแวะมาดูเสียหน่อย" วินเซนต์ยืนยิ้มเยาะอยู่หน้าประตู พร้อมกับยื่นร่มในมือให้ราวกับเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดาวตกคืนคริสต์มาส" เสมอมานะคะ!