ใครกันที่เริ่มก่อน

“ร่มนั่น... เก็บไปให้พ้นหน้าฉัน ก่อนที่ฉันจะโยนมันลงถังขยะพร้อมกับเจ้าของ” เสียงทุ้มต่ำของคีย์ ภาคินัย แข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่บาดลึกในอากาศ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูบ้าน สายตาของเธอสลับระหว่างร่มคันหรูในมือของวินเซนต์ กับใบหน้าถมึงทึงของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีคุกคาม วินเซนต์ไม่สะทกสะท้าน เขากลับยิ้มมุมปาก ยื่นร่มให้รินรดาเบาๆ “อย่าสนใจคนอารมณ์ไม่ดีเลยครับริน ช่วงนี้อากาศแปรปรวน เดี๋ยวจะป่วยเอาได้” “ฉันสั่งให้เธอเข้าบ้าน!” คีย์ตวาด เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบข้างสั่นสะเทือน รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธปะทุขึ้นในอกเมื่อเห็นท่าทีเผด็จการของชายหนุ่ม เธอหันไปรับร่มจากวินเซนต์ด้วยกิริยาที่ดูตั้งใจจะยั่วโมโหคนหลังประตู “ขอบคุณนะคะคุณวินเซนต์ รินจะจำไว้ว่ายังมีคนที่มีมารยาทดีกว่าใครบางคนในนี้” ปัง! ประตูไม้บานใหญ่ถูกกระชากปิดลงเกือบจะโดนจมูกของเธอ รินรดาสะดุ้งโหยง หัวใจเต้นรัวด้วยความโมโหปนหวั่นไหว เธอหันกลับไปมองประตูบ้านที่ปิดสนิท ก่อนจะหันไปพยักหน้าลากับวินเซนต์แล้วก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่รออยู่ข้างใน ภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเย็นเยียบที่คีย์จงใจสร้างขึ้น รินรดาวางร่มลงบนที่วางอย่างเบามือที่สุด แต่เพียงแค่เธอขยับตัวเข้าใกล้ห้องนั่งเล่น เสียงแก้วไวน์ที่ถูกวางกระแทกกับโต๊ะกระจกก็ดังขึ้นเรียกสติ “สนุกมากไหม? ที่ยืนอ่อยผู้ชายหน้าบ้านตัวเอง” คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง เขาหยิบไวน์ขึ้นจิบ ท่าทีดูสุขุมแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ รินรดาเดินตรงเข้าไปหาเขา “อ่อยเหรอคะ? คำนี้ใช้กับคนอย่างคุณน่าจะเหมาะกว่ามั้งคะ คุณชายภาคินัย... ที่ชอบกดดันคนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความขี้แพ้ของตัวเอง” คีย์ลุกพรวดขึ้นจนโซฟาเบาะนุ่มยวบยาบ เขาประชิดตัวเธอในพริบตา กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดผสมกับกลิ่นจางๆ ของแอลกอฮอล์ทำให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชิดผนัง “ฉันไม่ได้ขี้แพ้” เขาคำรามเบาๆ นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นให้สบตา “และที่ฉันทำไปทั้งหมด... ก็แค่เพราะฉันเกลียดการที่คนของฉันไปทำตัวไร้ค่ากับคนอื่น ก็เท่านั้น” “คนของฉันงั้นเหรอ?” รินรดาแค่นหัวเราะ สบตาเขาอย่างไม่ลดละ “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยค่ะ คุณแค่ไม่ชอบให้ของเล่นที่ยังเล่นไม่เบื่อหลุดมือไปก็แค่นั้น” “งั้นเหรอ?” คีย์กดริมฝีปากลงกับลำคอระหงอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง รินรดาชะงักลมหายใจ ความรู้สึกที่พุ่งพล่านแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด มือของเธอที่กำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นสั่นระริก เธอพยายามจะดันตัวเขาออก แต่แรงมหาศาลจากชายหนุ่มกลับตรึงเธอไว้กับผนังราวกับถูกกรงขัง “หยุด... คีย์ อย่าทำแบบนี้” เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า “ทำไม? ไหนบอกว่าไม่รู้สึกอะไรไง” เขาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ถ้าไม่รู้สึก... ทำไมหัวใจเธอถึงเต้นแรงจนฉันได้ยินขนาดนี้?” รินรดาหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่ด้วยความอาย แต่เพราะความโกรธที่เขารู้ทันทุกความเคลื่อนไหวของร่างกายเธอ เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักอกเขาออกเต็มแรง “เพราะคุณมันบ้า! คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่กลัวความจริง!” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบเหมือนมีบางอย่างแตกสลายข้างใน เขาถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาเหมือนเดิมทันที “ใช่... ฉันมันเห็นแก่ตัว และฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอทั้งนั้น ทุกอย่างที่ทำก็แค่แสดงละครให้คนอื่นดู... จำใส่สมองเธอไว้ด้วย” เขากำลังโกหก... รินรดาอ่านออกในแววตาคู่นั้น แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง ทั้งสองยืนจ้องหน้ากัน ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไม่ตั้งใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาท ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดผางเข้ามาโดยไม่ได้นัดหมาย “คีย์! นายทำอะไรลงไป! รู้ไหมว่าหุ้นบริษัทกำลังดิ่งเพราะไอ้วินเซนต์มันปล่อยข่าวเรื่องคลิปนั่น!” มินตราวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาและคีย์ต้องหยุดชะงักงัน ไม่ใช่เรื่องของหุ้นหรือบริษัท แต่เป็นภาพที่มินตราถืออยู่ในมือ... มันคือรูปถ่ายของคีย์กับผู้หญิงคนหนึ่งในอดีตที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน และใบหน้านั้น... มันเหมือนกับรินรดาราวกับส่องกระจกเงา! คีย์หน้าซีดเผือด เขารีบหันไปมองรินรดาที่กำลังตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ขณะที่มินตรายังคงพูดต่อไปโดยไม่สังเกตเห็นบรรยากาศที่แปรเปลี่ยน “รินรดา... นายมองเธอเป็นแค่ตัวแทนของยัยนั่นจริงๆ เหรอ?” ความเงียบมรณะเข้าปกคลุม คีย์หันกลับมามองรินรดาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความสับสนและความหวาดกลัวที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันแสนซับซ้อนของทั้งคู่นะคะ!