เพื่อนใหม่ที่ดูไม่เป็นมิตร

ความเงียบในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยสักนิด มันกลับหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง แววตาของคีย์ ภาคินัย ในวินาทีนี้ไม่มีเงาของความเย่อหยิ่งจองหองที่เธอคุ้นชินหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสั่นไหวระคนหวาดกลัวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้กรอบหน้าอันนิ่งสนิท มันเป็นความเปราะบางที่อันตราย... และน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด "คุณกลัวอะไรอยู่คะ, คุณคีย์?" รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่มั่น คง แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมที่ไหววูบ คีย์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมเศษซากความเข้มแข็งที่กระจัดกระจายกลับเข้าที่ มือหนาที่เคยเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้เมื่อครู่ตอนนี้กำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด "เธอไม่เข้าใจหรอก รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น "บางเรื่อง... มันไม่ใช่สิ่งที่เธอควรจะรู้" "แต่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะ 'คู่ควง' ที่คุณเป็นคนลากเข้ามาพัวพันในเกมบ้าๆ นี่นะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองเขาด้วยความไม่ยอมแพ้ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นแค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ความลับงี่เง่าของเขา "ถ้าคิดจะปิดบัง ก็ไม่ควรแสดงอาการเหมือนคนกำลังจะจมน้ำตายต่อหน้าฉันแบบนี้ตั้งแต่แรกค่ะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยัก แต่มันช่างดูฝืนใจและขมขื่นเสียเหลือเกิน "ปากเก่งนักนะ..." เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานกระจกนิกร คีย์ใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวเธอไว้ตรงกลางวงแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมผสานกับความตึงเครียดรอบตัวแผ่ซ่านจนเธอแทบหยุดหายใจ "อยากรู้นักใช่ไหมว่าฉันกลัวอะไร?" รินรดาไม่หลบตา เธอเชิดหน้าสบตากับเขาในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้ผิวแก้มเธอร้อนผ่าว แต่ศักดิ์ศรีค้ำคออยู่ เธอไม่มีวันแสดงความอ่อนแอให้คนปากร้ายอย่างเขาได้ใจเด็ดขาด "ถ้ามันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย... ฉันก็ไม่อยากรู้หรอกค่ะ" เธอสวนกลับเสียงเบา แต่ทว่าดื้อรั้น ดวงตาคมกริบของคีย์กวาดมองริมฝีปากที่กำลังเถียงฉอดๆ ของเธอก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา ประกายไฟบางอย่างในแววตาคู่นั้นลุกโชนขึ้น มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือแรงดึงดูดบ้าคลั่งที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเสียมารยาท ทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกในห้องลงโดยสิ้นเชิง คีย์สะดุ้งเล็กน้อย สีหน้าของเขากลับมาเย็นชาและไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรดารีบยกมือขึ้นดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "เข้ามา" คีย์ตะโกนเสียงห้วน แววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ลูกบิดประตูด้านหน้าหมุนช้าๆ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก ร่างโปร่งระหงของหญิงสาวในชุดเดรสดีไซน์หรูสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มลอนสวยรับกับใบหน้าเฉี่ยวคมที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเคลือบไว้ด้วยความเยียบเย็นที่ชวนให้รู้สึกขนลุก "สวัสดีค่ะ... คุณภาคินัย" น้ำเสียงหวานหยดเอ่ยทักทาย พร้อมกับดวงตากลมโตที่กวาดมองสำรวจห้องทำงาน และมาหยุดอยู่ที่รินรดาซึ่งยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานด้วยท่าทีเรียบเฉย คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อทั่วร่างของประธานหนุ่มเกร็งตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยดุดันกลับฉายแววตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราดในเวลาเดียวกัน มันเป็นปฏิกิริยาที่รินรดาไม่เคยเห็นแม้แต่ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจอย่างวินเซนต์ "เธอมาทำไมที่นี่... พิมพ์ชนก" คีย์เค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเขารอบทิศทาง รินรดาลอบมองหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด พิมพ์ชนก... ชื่อนี้คุ้นหูเธอนัก เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งในแวดวงไฮโซที่มักจะลงหน้าสังคม นิตยสารแฟชั่น หรือ... บันทึกอดีตที่คีย์พยายามฝังกลบ หญิงสาวในชุดแดงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางเยื้องย่างเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ เธอปรายตามองรินรดาหัวจรดเท้าด้วยสายตากล่าวประเมินและเหยียดหยามเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับคีย์ด้วยแววตาแพรวพราว "อุ๊ย... ฉันรบกวนเวลาสวีทของคุณกับ 'เด็กใหม่' หรือเปล่าคะเนี่ย?" พิมพ์ชนกเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน จงใจเน้นคำว่าเด็กใหม่จนน่าหมั่นไส้ "ก็นึกว่าคุณเลิกนิสัยเลี้ยงเด็กในอัปสรพวกนี้ไปตั้งนานแล้วซะอีก ตั้งแต่เรื่องของเรา..." "หุบปากซะ! พิมพ์ชนก!" คีย์ตวาดลั่น เสียงคำรามต่ำในลำคอของเขาบ่งบอกถึงความโกรธขีดสุด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดารู้สึกเหมือนมีสายฟ้าแลบแปลบอยู่ในสมอง จิ๊กซอว์ในหัวเริ่มต่อเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนี้... ไม่ใช่แค่แขกทั่วไป และไม่ใช่แค่คู่ค้าทางธุรกิจแน่ๆ *คู่ขาเก่าของคีย์* คำๆ นี้ผุดขึ้นมาในหัวของรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน เธอมองหน้าคีย์สลับกับมองหน้าพิมพ์ชนก ผู้หญิงที่เคยยืนอยู่ข้างกายเขาในวันที่เขาอาจจะยังเป็นไอ้บ้าไร้หัวใจและมีบาดแผลทางความรัก พิมพ์ชนกไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับเสียงตวาดนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยิ้มเยาะ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นอีกก้าว จนยืนเคียงข้างกับรินรดา ระยะห่างระหว่างพวกเธอใกล้เสียจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนกึก "โกรธเหรอคะคีย์? หรือว่า... กลัวผู้หญิงคนนี้จะรู้ความจริงเรื่องที่คุณทำกับฉันไว้เมื่อสามปีก่อนล่ะ?" พิมพ์ชนกหันมามองหน้าคีย์ด้วยรอยยิ้มท้าทาย ก่อนจะหันขวับมามองรินรดาเต็มตา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอพร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรดาต้องชะงักงัน "เตือนไว้ก่อนนะน้อง... ผู้ชายคนนี้ไม่มีหัวใจหรอกค่ะ เขาทิ้งฉันได้ลงคอแม้กระทั่งตอนที่ฉันท้อง... แล้วเธอล่ะ คิดว่าตัวเองจะอยู่รอดในกรงขังของเขาได้สักกี่น้ำ?" ความเงียบงันกลับมาเข้าครอบงำห้องทำงานอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดแบบเดิม มันคือความตกตะลึงพรึงเพริดที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน รินรดารู้สึกชาไปทั้งร่างเมื่อได้ยินประโยคบอกเล่าจากปากของอดีตคู่ขาเก่าของคีย์ ขณะที่คีย์กำลังยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป แววตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความพังทลายที่ซ่อนไม่ให้อยู่หมัดอีกต่อไป "คุณคีย์..." รินรดาหันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก "เธอ... พูดเรื่องอะไรคะ?" คีย์หันมามองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นสนิท ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากถามอะไรซ้ำลงไป พิมพ์ชนกก็โน้มตัวกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน "ยินดีต้อนรับสู่นรกของภาคินัยนะคะ... คุณคู่ควงตัวปลอม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและปมเดือดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ รับรองว่าตอนหน้าเดือดระอุยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!