บททดสอบความอดทน

แก้วคริสตัลทรงสูงในมือของรินรดาแทบจะแหลกคามือเรียว เมื่อเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มไฮโซสาวตระกูลดังดังแทรกผ่านเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว บรรยากาศงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนระดับประเทศค่ำคืนนี้ไม่ได้อบอวลด้วยความรื่นรมย์ สำหรับเธอแล้ว มันคือสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยสายตาทิ่มแทงและคำนินทาที่จงใจปล่อยให้ลอยเข้าหู "อุ๊ย ตายจริง... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แค่เด็กเสิร์ฟกาแฟจากตึกบีไม่ใช่เหรอคะคุณคีย์ขา ทำไมถึงพามาเดินเฉิดฉายในงานกาลาดินเนอร์ระดับนี้ได้ล่ะคะ หรือว่า... แค่ใช้แก้ขัดแก้เหงาชั่วคราว?" เสียงแหลมสูงของไฮโซสาวผู้สวมชุดราตรีปักเลื่อมระยิบระยับดังขึ้น พร้อมกับสายตาเหยียดหยามที่กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า รินรดายืนนิ่งหลังตรง เธอไม่ได้ก้มหน้าหนีและไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่ทำให้คนปากร้ายอย่างภาคินัยเคยหัวเสียมาแล้วนักต่อนัก "ถ้าการแก้ขัดของเขาหมายถึงการพาฉันมายืนเคียงข้างในฐานะ 'คู่ควง' ตัวจริง ไม่ใช่แค่ยืนเกาะแขนแล้วหัวเราะเสียงดังกลบเกลื่อนความไร้คลาสแบบพวกคุณ... ฉันว่ามันก็น่าสนุกดีนะคะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเฉียบคมจนคู่สนถึงกับหน้าชา "ปากเก่งนักนะยะ! คิดว่าเกาะท่านประธานภาคินัยแล้วจะบินสูงได้เหรอ? รู้ไหมว่าคนอย่างคุณคีย์เขาคบผู้หญิงระดับไหน... เธอมันก็แค่..." "แค่คนที่ยืนอยู่ตรงนี้... ในขณะที่พวกคุณทำได้แค่มองตามหลังไงคะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ภาคินัยก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบาง มือหนาวางลงบนเอวคอดกิ่วอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้าซาตินชั้นดีส่งตรงความรู้สึกวาบหวามเข้าสู่หัวใจของรินรดา แต่วินาทีนี้ไม่ใช่เวลามาเขินอาย สายตาคมกริบของประธานหนุ่มกวาดมองกลุ่มไฮโซสาวด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ปลดปล่อยออร่าความน่าเกรงขามที่ทำเอาคู่กรณีกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง "ถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ไปเช็คสมองกับจิตแพทย์เถอะครับ... ก่อนที่ผมจะสั่งให้คนเคลียร์แขกไร้มารยาทพวกนี้ออกจากงานของผม" คำพูดไร้เยื่อใยแต่ปกป้องอย่างชัดเจนทำเอารินรดาช้อนตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ภาคินัยหันมาสบตาเธอนิ่ง แววตาที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้เสมอกลับฉายแววกรุ่นโกรธอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นว่ามีคนกล้ามาล้ำเส้นผู้หญิงของเขา แม้สถานะของเธอจะเป็นแค่ 'คู่ควงกำมะลอ' ตามสัญญาจ้าง แต่วันนี้... ภาคินัยกลับรู้สึกว่าเขาทนไม่ได้จริงๆ ที่จะเห็นใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ กลุ่มไฮโซสาวรีบแยกย้ายหลบฉากหนีไปด้วยความอับอาย เหลือเพียงเขากับเธอยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ "ใครใช้ให้เธอไปต่อปากต่อคำกับพวกนั้น?" ภาคินัยเอ่ยเสียงเข้ม พลางกระชับวงแขนที่โอบเอวเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับเส้นผมหอมกรุ่นของเธอ "แล้วใครใช้ให้คุณยืนเงียบปล่อยให้เขามาดูถูกฉันก่อนล่ะคะ?" รินรดาเชิดหน้าเถียงทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถนะคะคุณคีย์ จะให้ยืนยิ้มรับคำดูถูกฟรีๆ หรอกเหรอ ฝันไปเถอะค่ะ" ภาคินัยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ อย่างหมั่นไส้ระคนเอ็นดู "ดื้อด้าน... ปากดีแบบนี้ น่าจับจูบกลางงานให้ตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งสักรอบจริงๆ" "คุณคีย์!" รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่แก้ม ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ปะทะคารมกันต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงทักทายจากรอบด้านก็ดังแทรกขึ้น "โอ้โห บรรยากาศหวานชื่นจนผมเกือบรู้สึกผิดที่เดินเข้ามาขัดจังหวะเลยนะครับเนี่ย..." รินรดารู้สึกได้ทันทีว่าอ้อมแขนแกร่งที่โอบเอวเธอนั้นเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ภาคินัยผละตัวออกจากเธอเล็กน้อย แต่ยังคงยืนบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาอย่างไม่ปิดบัง วินเซนต์ ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปยิ่งขับเน้นบุคลิกเจ้าเล่ห์เพทุบาย ดวงตาสีสนิมคู่นั้นกวาดมองรินรดาด้วยความสนใจอย่างเปิดเผย ก่อนจะหยุดประสานสายตากับภาคินัย คู่ปรับตลอดกาล "ยินดีด้วยนะครับคุณคีย์ ที่หาคู่ควงมาประดับบารมีได้ 'น่าสนใจ' ขนาดนี้... แต่ระวังหน่อยนะครับ ของสวยงามราคาแพง มักจะมีคนจ้องจะแย่งชิงเสมอ ถ้ารักษาไว้ไม่ดี ระวังจะหลุดมือไปอยู่ในมือคนอื่น... แบบถาวร" หัวใจของรินรดากระตุกวูบเมื่อสบตากับวินเซนต์ รังสีอันตรายจากผู้ชายคนนี้พุ่งตรงมาที่เธออย่างชัดเจน ขณะที่ภาคินัยขบกรามแน่น มือหนากำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ภาคินัยก้าวขึ้นมาบังหน้าเธอไว้มิดชิด ก่อนจะยTิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นและอันตรายที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา "งั้นก็ลองดูครับ... ว่าปัญญาอย่างคุณ จะมีปัญญาแย่งของๆ ผมไปได้สักกี่น้ำ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน!