ปกป้องเธอ

ประโยคท้าทายอันเย่อหยิ่งของวินเซนต์ยังคงแขวนลอยอยู่ในบรรยากาศอึมครึมของห้องจัดเลี้ยงหรูหรา กลิ่นอายของความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแขกเหรื่อรอบกายต่างพากันลดเสียงกระซิบลง รินรดากำมือเข้าหากันแน่นใต้ชายผ้าคลุมโต๊ะ เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับไอ้ท่าทางจองหองของนักธุรกิจคู่แข่งคนนี้ด้วยประโยคเจ็บแสบสักชุดใหญ่ แต่ทว่า... ร่างสูงสง่าของใครบางคนกลับก้าวแทรกเข้ามาขวางกั้นระหว่างเธอกับวินเซนต์เสียก่อน กลิ่นกายคุ้นเคยของน้ำหอมกลิ่นไม้หรูหราผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ ปลุกให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ถ้าคุณยังไม่อยากให้หุ้นบริษัทของคุณดิ่งลงเหวเร็วกว่ากำหนด วินเซนต์... ผมแนะนำให้ถอนสายตาต่ำๆ ของคุณออกจากผู้หญิงของผมซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง คีย์ ภาคินัย ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองวินเซนต์ด้วยแววตาดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง คนทั้งงานสูดลมหายใจเข้าพร้อมกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะก่อนจะแทนที่ด้วยเสียงฮือฮาที่ดังระเบิดขึ้นเบาๆ รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเธอไว้มิดชิด หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนจังหวะไปอย่างสิ้นเชิง *ผู้หญิงของผมอย่างนั้นหรือ?* ตาบ้านี่... กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า ถึงได้ประกาศกร้าวต่อหน้าแขกเหรื่อไฮโซนับร้อยชีวิตแบบนี้ วินเซนต์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยความขัดเคือง แววตาคมปลาทูฉายแววเยาะเย้ยกลับมาทันที "โอ้... ท่านประธานภาคินัยผู้ยิ่งใหญ่ ออกตัวแรงขนาดนี้เชียวหรือครับ? นึกว่าคุณคีย์จะมองเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานธุรกิจเสียอีก... หรือว่าตอนนี้เกิดเปลี่ยนใจ กลัวโดนคนอื่นคาบไปกินเข้าจริงๆ เสียแล้วล่ะ?" "ต่อให้เป็นแค่หมาก... เธอก็เป็นหมากในกระดานของผมคนเดียว" คีย์ก้าวเข้าไปประชิดอีกครึ่งก้าว รังสีคุกคามแผ่ซ่านรอบตัวจนวินเซนต์ต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "และต่อให้ผมจะเบื่อจนโยนทิ้ง คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตาแล... จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้ด้วย วินเซนต์" คำพูดเผ็ดร้อนและท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้าทำเอารินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ถึงแม้เธอจะรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นแค่การแสดงละครตบตาเพื่อรักษาหน้าและศักดิ์ศรีของซีอีโอหนุ่มผู้หยิ่งยโส แต่กระนั้น... หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก มินตราที่ยืนแอบมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความฟินระดับสิบ เธอกระทืบเท้าเบาๆ กับพื้นอย่างถูกอกถูกใจ พร้อมกับส่งสายตาแซวมาทางเพื่อนรักที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน วินเซนต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความเสียหน้า เขากวาดสายตามองคีย์และรินรดาด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม "ปากดีไปเถอะครับคีย์... หวังว่าความมั่นใจของคุณจะอยู่รอดจนถึงวันงานประมูลโปรเจกต์ใหญ่ปลายเดือนนี้นะ" พูดจบ วินเซนต์ก็สะบัดตัวเดินหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนที่รีบแหวกทางให้ด้วยความเกรงกลัว เมื่อความกดคลายตัวลง บรรยากาศรอบข้างก็กลับคืนสู่ความปกติ แต่ความร้อนระอุระหว่างคนทั้งคู่กลับยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นไปอีก คีย์หันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนนิ่งอึ้ง เขาถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเอ่ยเสียงเขียวใส่ทันทีตามนิสัยปากร้ายที่แก้ไม่หาย "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะรินรดา! อยากทำตัวเป็นแม่พระให้ไอ้เวนันท์มันแทะโลมเล่นต่อหรือไง ถึงได้ยืนทื่อเป็นตอไม้แบบนั้น!" รินรดาที่กำลังซึ้งกับท่าทีปกป้องเมื่อครู่ ถึงกับสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ความซาบซึ้งปลิวหายไปในอากาศทันที เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ตามประสาคนปากเก่ง "แหม... นึกว่าใคร ที่แท้ก็กลัวเสียหน้าเพราะมีคนมาหยามท่ามกลางงานสังคมนี่เอง ขอบคุณนะคะท่านประธาน ที่กรุณาช่วย 'หมาก' ตัวนี้ไว้ ไม่งั้นฉันคงต้องซัดหน้าไอ้วินเซนต์จนฟันร่วงหมดปากไปนานแล้ว" คีย์หรี่ตามองรอยยิ้มกวนประสาทของเธอ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังในความกวนโมโหเลยจริงๆ ต่อให้สถานการณ์เมื่อกี้จะอันตรายแค่ไหน เธอก็ยังมียางอายเหลือเฟือที่จะมาต่อปากต่อคำกับเขาได้ "ปากดีแบบนี้ คืนนี้เตรียมตัวรับบทลงโทษในฐานะที่ทำให้ผมต้องเสียเวลามาตามเช็ดก้นให้คุณได้เลย" คีย์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเจือความอันตรายบางอย่างที่ทำเอารินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ใครกลัวคุณกัน..." รินรดาผถอยหลังหนีเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ดวงตากลมโตกลับท้าทายเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะพลิกกลับมาเป็นการปะทะฝีปากสุดเซ็กซี่ตามแบบฉบับของทั้งคู่ เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลังของคีย์ "คุยอะไรกันดูสนิทสนมดีจังครับ... หรือว่าข่าวลือเรื่องคู่รักกำมะลอ จะไม่ใช่เรื่องโกหกเสียแล้ว?" คีย์และรินรดาระงับคำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากพร้อมกัน ทั้งคู่หันไปมองต้นตอของเสียงพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของ 'ภานุ' อดีตคู่หมั้นเก่าของรินรดาที่หายตัวไปจากชีวิตเธอร่วมปี ยืนอยู่ตรงนั้น... พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคลือบด้วยความเสแสร้งเต็มพิกัด และในมือของเขา... คือเอกสารสำคัญบางอย่างที่ถูกม้วนเก็บไว้แน่น ซึ่งมันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะพลิกเกมธุรกิจทั้งหมดของคีย์ในค่ำคืนนี้! ดาวตกคืนคริสต์มาส ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของคีย์และรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!