ความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้

เอกสารม้วนในมือของภานุเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนไว้เรียบร้อยแล้ว กลิ่นอายความเจ้าเล่ห์ลอยอบอวลอยู่รอบตัวอดีตคู่หมั้นหนุ่มที่ไม่ได้เจอะเจอหน้ากันร่วมปี รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ารู้จักดี แต่เวลานี้เขากลับกลายเป็นตัวอันตรายที่พร้อมจะแว้งกัดคีย์และทำลายทุกอย่างที่ชายหนุ่มสร้างมา "ไม่คิดเลยนะคะว่าคนอย่างคุณภานุ จะลดตัวลงมาเป็นมือปืนรับจ้างให้กับวินเซนต์" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความหวั่นไหวในแววตา เธอยืนขวางระหว่างภานุกับประตูทางเข้าห้องรับรอง VIP โดยอัตโนมัติ ภานุดึงรอยยิ้มเยาะขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดราตรีเรียบหรูของหญิงสาวด้วยความรู้สึกเสียดายปนสมเพช "ปากคอเราะร้ายขึ้นเยอะนี่ริน... อยู่กับไอ้ภาคินัยไม่นาน คงติดนิสัยหยิ่งยโสมาสินะครับ แต่ก็น่าแปลกใจ ที่ผู้หญิงฉลาดอย่างเธอ ยอมเอาอนาคตมาผูกติดไว้กับผู้ชายที่กำลังจะหมดตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" "คนที่กำลังจะหมดตัว น่าจะเป็นคนที่กำลังเดินมาหาความฉิบหายใส่ตัวมากกว่าค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงโปร่งของคีย์ ภาคินัย ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินรดาอย่างมั่นคง แผ่นหลังกว้างของเขาแผ่ไอความเย็นชาและอำนาจกดดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเอกสารในมือภานุราวกับจะแผดเผาให้เป็นจุล ภานุชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็รีบปั้นยิ้มกวนประสาทกลับมา "อ้าว... ท่านประธานคีย์ มาพอดีเลยนี่ครับ นึกว่าจะหลบมุมไปร้องไห้เสียแล้ว เอกสารฉบับนี้... น่าสนใจมากนะ ถ้าคุณได้เห็น อาจจะเข่าอ่อนล้มลงไปกราบแทบเท้าผมเลยก็ได้" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก เขาไม่ได้สนใจเอกสารในมืออีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบกวาดมองภานุด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "ของเล่นเด็กที่วินเซนต์ส่งมาให้แกแกว่งอวดชาวบ้าน มันไม่มีค่าพอให้ฉันชายตามองหรอก ภานุ... แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่งที่เห่าหอนตามคำสั่งเจ้านายเท่านั้น" "แก!" ภานุหน้าตึงด้วยความโกรธ เอกสารในมือถูกกำจนยับยู่ยี่ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น รินรดากลับเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของคีย์เบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงทำให้คีย์ชะงัก ร่างสูงก้มมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาคู่สวยของเธอส่งสัญญาณเตือนบางอย่างที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ซึ่งมัน... แปลกประหลาดมากสำหรับคนที่เป็นแค่ "ลูกจ้างชั่วคราว" คีย์ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกแปลกปลอมบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอก ขณะที่เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ รินรดาไม่ได้กำลังกลัวภานุ แต่เธอกำลังกังวล... กลัวว่าเขาจะเพลี่ยงพล้ำต่างหาก ให้ตายเถอะ! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลทางความรู้สึกกับเขาขนาดนี้? คีย์ตระหนักได้ในเสี้ยววินัตินั้นเองว่า เขารู้สึก "หวง" เธอมากกว่าแค่คนรับจ้างจำเป็นเสียแล้ว ความหวงแหนที่พุ่งพล่านขึ้นมามันรุนแรงเสียจนเขาอยากจะดึงร่างบางนี้มาซ่อนไว้ข้างหลังให้พ้นจากสายตาแทะโลมของทุกคน ไม่อยากให้ใครมอง ไม่ อยากให้ใครเข้าใกล้ แม้กระทั่งไอ้เศษสวะอย่างภานุก็ไม่มีสิทธิ์! "ริน..." คีย์เอמהเสียงกระซิบแผ่วเบaแต่จริงจังจนรินรดาต้องหันมามอง "ถอยไปยืนข้างหลังผม" "แต่คีย์คะ..." "บอกให้ถอยไปไงครับ" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่เด็ดขาดเกินกว่าจะปฏิเสธ รินรดากัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ แต่ก็ยอมก้าวถอยหลังไปตามคำสั่งโดยดี เพราะแววตาของคีย์ในตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ ซึ่งเป็นสัญญาณอันตรายขั้นสุด คีย์ก้าวเท้าเข้าไปหาภานุช้าๆ ทว่ามั่นคง ความสูงและออร่าที่กดดันทำให้ภานุต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "แก... แกจะทำอะไร ภาคินัย ที่นี่คนเยอะนะเว้ย!" ภานุเริ่มเสียงสั่น "จำใส่กะโหลกไว้ ภานุ..." คีย์หยุดยืนห่างจากอดีตคู่หมั้นของรินรดาเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีเข้มดุจนักล่าจ้องทะลุเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ธุรกิจของฉัน... ไม่มีทางล่มสลายเพราะกระดาษแผ่นเดียวที่แกถืออยู่หรอก และที่สำคัญที่สุด..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะ เลื่อนสายตากลับไปมองรินรดาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดเน้นทีละคำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง "ผู้หญิงคนนี้... เป็นของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ แม้แต่ปลายเล็บ!" สิ้นคำประกาศิต บรรยากาศในห้องรับรองแทบจะหยุดนิ่ง รินรดารู้สึกเหมือนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจเต้นโครمครามจนแทบจะทะลุกอกจากอกซ้าย คำพูดของเขาเมื่อครู่... มันไม่ใช่แค่การประกาศศักดาข่มขู่ศัตรู แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าingที่ชัดเจนเสียจนเธอตั้งตัวไม่ติด ภานุกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ กำลังจะอ้าปากเถียงกลับ ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ "วินเซนต์" คู่ปรับตัวฉกาจ ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะและฝูงนักข่าวที่กรูตามเข้ามาด้านหลังราวกับฝูงแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ! "โอ้โห... บรรยากาศดูดุเดือดกันจังเลยนะครับ ท่านประธานคีย์..." วินเซนต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พร้อมกับผายมือให้นักข่าวรัวชัตเตอร์ใส่พวกเขาทั้งสามคนทันที "หวังว่าเอกสารในมือของภานุ จะทำให้งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้... สนุกขึ้นมาบ้างนะคร้าบ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!