ของขวัญชิ้นพิเศษ

แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดวาบเข้ามาราวกับพายุฝนกลางฤดูร้อน เสียงชัตเตอร์รัวระรัวจนประสาทหูแทบดับ แต่วินาทีนั้น รินรดาไม่ได้สนใจแสงสีเสียงเหล่านั้นเลย สายตาของเธอล็อกอยู่กับซองเอกสารในมือของภานุ และรอยยิ้มหยันของวินเซนต์ที่ยืนกอดอกมองความวุ่นวายนี้ด้วยความสะใจ บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงหรูหราอึมครึมลงทันตาเห็น แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงของคีย์ ภาคินัย ที่ก้าวเข้ามายืนบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของเขาเปรียบเสมือนโล่อันแข็งแกร่ง แม้ในยามที่สถานการณ์ดูเหมือนกำลังจะหลุดจากการควบคุม "เกมตื้นๆ แบบนี้ นายคิดว่ามันจะทำอะไรฉันได้เหรอม้าวินเซนต์?" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ลอดไรฟันออกมาด้วยความเยือกเย็น แต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ ร่างสูงไม่มีทีท่าสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปประชิดตัววินเซนต์จนอีกฝ่ายต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังไปครึ่งก้าว "โอ๊ะ! อย่าเพิ่งใจร้อนส ท่านประธานคีย์..." วินเซนต์หัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ผมก็แค่อยากช่วยแบ่งเบาภาระเรื่องข่าวฉาวของคู่ควงคุณ... หรือว่าความจริงแล้ว เอกสารในมือนั่นมันมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้กันแน่นะ?" รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือเรียวเล็กเอื้อมไปแตะชายเสื้อสูทของคีย์เบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน เธอรู้ดีว่าเกมนี้วินเซนต์ตั้งใจดิสเครดิตคีย์ต่อหน้าสื่อมวลชนและหุ้นส่วนรายใหญ่ หากปล่อยให้เอกสารนั้นถูกเปิดเผย ชื่อเสียงของบริษัทคงสั่นคลอนไม่น้อย "ถ้าเอกสารนั่นมันไม่มีสาระอะไรนอกจากเรื่องไร้สาระที่พวกคุณกุขึ้นมาเอง เชิญเปิดดูเลยค่ะ..." รินรดาก้าวออกมาจากด้านหลังของคีย์ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามอง "แต่ถ้ามันเป็นแค่การดิสเครดิตเด็กๆ ฉันคิดว่าท่านประธานวินเซนต์คงต้องเตรียมเงินค่าเสียหายไว้ฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทด้วยนะคะ" คำพูดของรินรดาเรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาแขกเหรื่อได้ไม่น้อย วินเซนต์หรี่ตามองหญิงสาวด้วยความประหลาดใจระคนหมั่นไส้ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะใจกล้าต่อปากต่อคำในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ คีย์เหลือบมองเสี้ยวหน้าของรินรดา แววตาที่มองเธอมีประกายความไหววูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "ได้ยินที่คู่ควงผมพูดแล้วใช่ไหม?" คีย์หันไปมองภานุที่ถือซองเอกสารอยู่ "ถ้าไม่อยากให้ฉันจัดการพวกนายขั้นเด็ดขาด ไสหัวออกไปจากงานซะ หรือจะให้ฉันเรียก รปภ. มาโยนออกไปดีล่ะ" ภานุหน้าซีดเผือกเมื่อสบตากับคีย์ ภาคินัย รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับนิ้วเปิดซองเอกสารในมือ วินเซนต์ขบกรามแน่นเมื่อแผนการถูกทำลายด้วยความใจกล้าของคนทั้งคู่ เขายักไหล่ทำทีเป็นไม่ยี่ห้อก่อนจะสะบัดหน้าหนี "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." วินเซนต์กระซิบผ่านไรฟัน ก่อนจะผายมือให้ลูกน้องถอยร่นออกไปจากงานท่ามกลางความโล่งอกของทุกคน เมื่อความวุ่นวายสงบลง แขกเหรื่อต่างพากันแยกย้ายกลับไปสนใจวงสนทนาของตนเอง คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันมามองคนที่ยืนอยู่เคียงข้าง ทว่าความหงุดหงิดตามประสาคนปากไม่ตรงกับใจก็กลับมาครอบงำเขาอีกครั้ง "ใครใช้ให้เธอออกหน้ายัยทิฐิสูง?" คีย์เอ่ยเสียงดุ สีหน้าบึ้งตึง "ถ้าเกิดเอกสารนั่นมันเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริงๆ เธอจะเอาหน้าเอาตาที่ไหนไปไว้" "แล้วถ้าฉันไม่ทำ ท่านประธานจอมหยิ่งจะยืนเป็นพระอภัยมณีให้เขาถ่ายรูปประจานเล่นไปถึงไหนคะ?" รินรดาเชิดหน้าเถียงกลับทันควัน ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่สวยนั้นเลย "ฉันแค่ช่วยปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท... ในฐานะคู่ควงกำมะроที่รับเงินเดือนก็แค่นั้นแหละค่ะ" คำว่า 'คู่ควงกำมะลอ' กระแทกใจคนฟังเข้าอย่างจัง คีย์ขบกรามแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดตีรวนขึ้นมาในอกจนอยากจะจับคนตรงมาเขย่าให้หายดื้อ แต่ติดที่สายตาของคนรอบข้างยังคงจับจ้องอยู่ "หึ... ปากเก่งนักนะ" คีย์แค่นหัวเราะ คว้าข้อมือบางของรินรดาแล้วดึงให้เดินตามออกไปจากห้องจัดเลี้ยงทันทีโดยไม่สนว่าเธอจะทรงตัวทันหรือไม่ "ตามมานี่!" "โอ๊ย! ปล่อยนะคีย์ ฉันเดินเองได้!" รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของชายหนุ่มมีมากกว่าหลายเท่า เธอถูกลากผ่านทางเดินวีไอพีจนมาถึงห้องพักรับรองส่วนตัวที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเจ้าของงาน ปัง! ประตูกลอนถูกปิดล็อกลงด้วยฝีมือของร่างสูงที่ดันเธอเข้ามาชิดผนังห้อง รินรดารู้สึกถึงแผ่นหลังที่แนบไปกับวอลล์เปเปอร์เนื้อนุ่ม ขณะที่คีย์โน้มตัวลงมาครอบครองพื้นที่ตรงหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจดวงน้อยเต้นระรัว "ปล่อยฉันนะ คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม..." รินรดาพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่คีย์กลับรวบเอวบางเข้าหาตัวจนระยะห่างแทบไม่เหลือ "อยากรู้เหรอว่าทำไม..." คีย์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนที่รั้นไม่ยอมลดละ "เธอทำให้ฉันเสียแผน... รู้ตัวไหมรินรดา" "ฉันช่วยคุณต่างหากเล่า! ถ้าไม่มีฉันป่านนี้คุณ..." คำพูดของเธอถูกกลืนหายไปเมื่อคีย์ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากของเขาสัมผัสกับพวงแก้มเนียนแผ่วเบา รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อ หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะกับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปนี้ "เงียบปากสักนาทีเถอะน่า..." คีย์พึมพำเสียงพร่า ก่อนจะผละออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองตาเธอ แววตาดุร้ายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเล็กออกมาแล้วโยนใส่มือเธอ รินรดารับไว้ตามสัญชาตญาณ เธอก้มมองกล่องในมือด้วยความงุนงง "นี่อะไรอีก..." "เปิดดูสิ..." คีย์เสมองไปทางอื่น ใบหน้าหล่อเหลามีรอยแดงจางๆ ขึ้นที่กกหูอย่างไม่น่าเชื่อ "ค่าจ้าง... สำหรับความเสี่ยงภัยเมื่อคืน และ... ค่าปากดีของเธอวันนี้ด้วย" รินรดานิ่งอึ้ง เธอค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ปรากฏสร้อยคอทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเล็กที่ดีไซน์เรียบหรูแต่ดูแพงระยับนอนสงบนิ่งอยู่ข้างใน แสงไฟจากโคมระย้ากระทบกับเพชรจนระยิบระยับบาดตา "คุณ... ซื้อให้ฉันทำไม?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิม "อย่าหลงตัวเอง" คีย์รีบตัดบท เสียงห้วนจัดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีตื้นขึ้นมา "ฉันแค่ไม่อยากให้คู่ควงของฉันดูยากจนข้นแค้นจนขายหน้าคนอื่น... ใส่ซะ อย่าให้ฉันต้องสั่งซ้ำสอง" พูดจบ คีย์ก็ฉวยกล่องจากมือเธอ หยิบสร้อยคอออกมา แล้วขยับเข้าประชิดตัวอีกครั้ง รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อเรียวนิ้วอุ่นของเขาสัมผัสกับต้นคอระหงขณะบรรจงสวมสร้อยให้ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบกาย มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกันอย่างน่าประหลาด ทว่า... ในจังหวะที่คีย์กำลังจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิดกว่าเดิม เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงของมินตราที่ดังลอดเข้ามา "ริน! เธออยู่ในนั้นไหม... เกิดเรื่องใหญ่อีกแล้ว!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความซึนของท่านประธานคีย์ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!