ความลับที่เก็บงำ

"ริน! เธออยู่ในนั้นไหม... เกิดเรื่องใหญ่อีกแล้ว!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเสียงหอบหายใจโยนความวุ่นวายเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของคีย์ ภาคินัย รินรดาที่กำลังยืนถือแฟ้มเอกสารสำคัญสะดุ้งสุดตัว เธอยังไม่ทันได้ขยับร่างไปไหน ประตูบานหรูสีมะฮอกกานีก็ถูกผลักเปิดผางด้วยฝีมือของมินตรา เพื่อนสนิทผู้กุมสติและสัญชาตญาณความเสี่ยงภัยของเธอไว้ทั้งหมด รินรดากวาดตามองสภาพของเพื่อนสาวที่ผมเผ้ากระเซิงและสีหน้าซีดเผือดราวกับเพิ่งไปเห็นผีมา ทว่าก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยอะไรออกมามากกว่านั้น ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเจ้าของห้องก็ก้าวออกมาจากห้องพักรับรองด้านในด้วยใบหน้าเรียบตึงเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแช่แข็งคนให้กลายเป็นจุล "ถ้าที่นี่ไม่ใช่บริษัทของฉัน... เธอคงไม่มีโอกาสได้เดินเข้ามาทำลายสมาธิคนอื่นแบบนี้หรอกนะ มินตรา" เสียงทุบตอกของคีย์เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ชายหนุ่มปรายตามองแฟ้มในมือรินรดาก่อนจะแค่นIเสียงในลำคอ "ส่วนเธอ... รินรดา หน้าที่ของเธอคือจัดการเอกสาร ไม่ใช่ยืนทำหน้าโง่รับแขกไม่ได้รับเชิญ" "ปากแบบนี้นี่เองสินะคะ ถึงได้ไม่มีใครทนคุณได้สักคน" รินรดาโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงออกว่าเธอไม่ใช่ลูกไล่ที่เขาจะมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้ตามอำเภอใจ "ถ้าคุณพูดจาดีกว่านี้สักนิด ฉันอาจจะรีบไล่เพื่อนฉันกลับไปแล้วก็ได้ค่ะท่านประธาน" มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หล่อนรีบดึงแขนรินรดาให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนจะกระซิบเสียงสั่น "แกริน... ฟังฉันก่อน ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ วินเซนต์มัน... มันเอาเอกสารโครงการลับของตระกูลภาคินัยไปเสนอขายให้บอร์ดบริหารชุดเก่าแล้ว! ตอนนี้ข้างล่างกำลังปั่นป่วนกันใหญ่เพราะคลิปเสียงเก่าเมื่อห้าปีที่แล้ว... คลิปเสียงของคนที่คุณคีย์เคย... เอ่อ..." มินตราเว้นวรรคไปดื้อๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงอย่างน่ากลัว คีย์หยุดชะงัก ร่างหนาชะงักกึก สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนราวกับพายุที่ก่อตัวขึ้นกลางทะเลลึก ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยประกายความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดในเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะซ่อนมันไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งสนิทตามเดิม รินรดาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นทุกระเบียดนิ้ว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างประหลาด ความดื้อรั้นในแววตาของเธอถูกแทนที่ด้วยความสงสัยระคนเห็นอกเห็นใจลึกๆ ผู้ชายปากร้ายที่ชอบเหวี่ยงใส่เธอทุกวันคนนี้ กำลังแบกรับแผลเป็นอะไรไว้กันแน่? "ออกไปซะ มินตรา" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนเพื่อนสาวของเธอลนลานถอยหลังกรูดออกไปจากห้องทันทีโดยไม่ต้องรอให้บอกซ้ำ ประตูไม้บานใหญ่ปิดลงอีกครั้ง ทิ้งให้ห้องทำงานกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาวางแฟ้มในมือลงบนโต๊ะช้าๆ เธอเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกบานยักษ์ มองออกไปเบื้องล่างที่ตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครสะท้อนแสงแดดจัดจ้า แผ่นหลังกว้างที่มักจะตั้งตรงอย่างองอาจในยามปกติ ตอนนี้กลับดูโดดเดี่ยวและแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้อย่างน่าใจหาย "ถ้ามันเครียดนัก... ก็เลิกทำตัวเป็นเทวดาผู้ไร้พ่ายแล้วเล่าให้ฉันฟังบ้างก็ได้นะคะ" รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอไม่ได้เยาะเย้ยเหมือนทุกครั้ง หากแต่เจือด้วยความนุ่มนวลอย่างที่เจ้าตัวก็ยังแปลกใจ คีย์หันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "เธอรู้什么?! รินรดา เธอรู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันบ้างนอกจากคอยหาเรื่องเถียงฉันไปวันๆ!" "ฉันไม่รู้อะไรเลยไงคะ!" รินรดาโพสต์กลับเสียงดังขึ้นบ้าง ความอดทนของเธอหมดลงเช่นกันเมื่อเจอท่าทีผลักไสแบบนั้น เธอสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขาจนแผ่นอกกว้างเกือบชนกับปลายจมูกรั้น "เพราะคุณเอาแต่ปิดบัง ทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจ คอยไล่ต้อนคนอื่นให้จนมุมเพื่อปกป้องตัวเอง! คุณกลัวอะไรกันแน่คีย์... กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเบื้องหลังความสำเร็จของคุณ มันแลกมาด้วยความผิดพลาดที่คุณไม่มีวันให้อภัยตัวเองอย่างนั้นเหรอ?" ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ แทงเข้าที่จุดเปราะบางที่สุด คีย์ชะงักงาย นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับคนเสียศูนย์ ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่นชัด บรรยากาศรอบตัวสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามกดข่มไว้สุดชีวิต "เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องนี้..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นน้อยๆ เป็นครั้งแรกที่รินรดาได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้าวรานจากปากผู้ชายคนนี้ "ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อฉันเป็น... เป็นคนที่คุณดึงเข้ามาพัวพันในเกมบ้าๆ นี่เอง!" รินรดาเถียงกลับเสียงสั่น แต่สายตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเห็นมือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอกผลักดันให้เธอกล้าก้าวล้ำเส้นเขตปลอดภัย รินรดากวาดสายตามองโต๊ะทำงานของเขา ลิ้นชักด้านล่างสุดที่เคยสังเกตเห็นว่าใส่กุญแจไว้อย่างแน่นหนาผุดขึ้นมาในหัว สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... กุญแจดอกสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดเกี่ยวกับอดีตของคีย์ ภาคินัย และเหตุการณ์เมื่อห้าปีที่แล้ว ซ่อนอยู่ตรงนั้น "ถ้าคุณไม่ยอมพูด... งั้นฉันหาคำตอบเองก็ได้ค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น เธอก้าวผ่านตัวเขาตรงไปยังลิ้นชักเป้าหมายทันที "รินรดา! หยุดนะ!" คีย์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความเร็วสูง แรงดึงกระชากทำให้ร่างบางเซเข้าปะทะกับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ในเสี้ยววินาที หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอก็พบว่าใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน ดวงตาคมกริบที่มักจะกวนประสาทเธอ บัดนี้ฉายแววความหวาดกลัว... หวาดกลัวที่เจะเปิดเผยความอ่อนแอให้เธอได้เห็น "อย่า... อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนั้น" คีย์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ เสียงของเขาพร่าเลือนและสั่นเทาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ปลายนิ้วเรียวที่จับข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นสั่นระริกขณะที่ลูบไล้ผิวนุ่นเบาๆ อย่างลืมตัว "เธอก็รู้ว่าฉันมันร้าย... ถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด เธออาจจะเกลียดฉันจนไม่อยากมองหน้าฉันอีกเลยก็ได้" รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้นเมื่อสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก มือเล็กที่เคยขัดขืนค่อยๆ วางลงบนอกแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบา "ถ้าฉันเกลียดคุณจริง... ฉันคงเดินออกไปตั้งแต่ห้านาทีกแรกแล้วล่ะค่ะ" เธอกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน่าประหลาด คีย์ชะงักงาย นัยน์ตาคู่คมจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอราวกับพยายามค้นหาความจริงบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้เคมีระหว่างทั้งคู่ปะทุขึ้นจนร้อนรุ่ม ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของชายหนุ่มจะโน้มลงมาหาเพื่อปิดกั้นคำพูดทุกอย่างด้วยสัมผัสแห่งความคลั่งรัก... *ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมๆ กับบานประตูที่ถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้งโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "คุณคีย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คุณพ่อของคุณมาที่นี่... และท่านกำลังพาตำรวจขึ้นมาด้วย!" ร่างของเลขาหน้าห้องยืนหอบหายใจโยนระเบิดลูกใหญ่ลงกลางห้อง ขณะที่คีย์และรินรดาผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาของคีย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนโกรธจัดเมื่อได้ยินชื่อนั้น... ชื่อของคนที่เขาเกลียดชังที่สุดในชีวิต! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!