ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

เสียงรายงานสะอึกสะอื้นของเลขาหน้าห้องยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าในวินาทีนี้ สำหรับคีย์ ภาคินัยแล้ว โลกทั้งใบกลับดิ่งลงสู่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคู่คมที่มักฉายแววหยิ่งยโสและเยตรชาติตอนนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนชัดเจน ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่พวยพุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ เผา ผลาญสติสัมปชัญญะจนแทบไม่เหลือซาก "วินเซนต์... มันมาทำอะไรที่นี่" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยไอสังหาร ประธานหนุ่มปรายตามองเลขาที่ยืนตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกในพายุ ก่อนจะเบนสายตาคมกริบกลับมาจ้องร่างระหงของรินรดาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รินรดาเองก็ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เธอไม่คาดคิดเลยว่าในเวลาหน้าสิ่วหน้าขบวนเช่นนี้ ผู้ชายคนนั้นจะโผล่เข้ามาสร้างความปั่นป่วนได้ตรงจังหวะเสียยิ่งกว่าจับวาง แต่วินาทีต่อมา สัญชาตญาณความสาวมั่นที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ก็ทำหน้าที่แทนความตื่นตระหนก เธอยืดตัวขึ้นตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย แม้ในใจจะเริ่มกังวลกับประกายไฟในดวงตาของคีย์ที่กำลังลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ ก็ตาม "ฉันจะไปไหน หรือใครจะมาหาฉัน มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับหน้าที่ในสัญญาของคุณนะคะ คุณภาคินัย" รินรดาเลือกที่จะสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความกวนประสาท เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายที่ก่อตัวขึ้นในอก "หึ! ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนไว้แน่นพอประมาณ ไม่แรงพอที่จะทำให้เจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะบังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขาตรงๆ "เธอกล้ามากนะรินรดา กล้าเอาความลับบริษัทไปขายให้ไอ้คู่แข่งตัวฉกาจของฉัน แถมยังทำตัวสนิทสนมกับมันลับหลังฉันอีกงั้นเหรอ!" "พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างแรงด้วยความโมโห ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง "สมองคุณถูกคราบความระแวงกัดกินไปหมดแล้วหรือไง ถึงได้คิดไปเองเป็นตุเป็นตะ ฉันไม่เคยเอาความลับอะไรไปขายให้ใครทั้งนั้น!" "ปากดีจริง" คีย์กัดฟันกรอด ความหึงหวงที่ถูกปรุงแต่งด้วยทิฐิและบาดแผลจากอดีตกำลังแผดเผาเขาจนขาดความยับยั้งชั่งใจ เขายังจำภาพที่เลขาคาบข่าวมาบอกได้ขึ้นใจ ภาพที่รินรดากำลังยืนพูดคุยยิ้มแย้มอยู่กับวินเซนต์ ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขาในทุกวิถีทาง ภาพนั้นมันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก จนความรู้สึกคลั่งรักที่เคยพยายามซ่อนไว้ พังทลายลงกลายเป็นความเกรี้ยวกราด บรรยากาศในห้องทำงานกว้างใหญ่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เลขาหน้าห้องรีบถอยร่นออกไปปิดประตูเงียบเชียบ ปล่อยให้เสือสองตัวในคราบมนุษย์ปะทะคารมและอารมณ์กันอย่างดุเดือด "ถ้าคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่าแบบนั้น จะมาเซ็นสัญญาบ้าๆ นี่กับฉันตั้งแต่แรกทำไมล่ะคะ?" รินรดาเค้นเสียงถาม ไหล่บางไหวเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเกลื่อน เธอรู้ว่าเขาเข้าใจผิด แต่วิธีการพูดจาดุด่าดูถูกของเขากลับทำให้เธอไม่อยากอธิบายอะไรทั้งสิ้น นอกจากอยากจะเอาชนะคนปากร้ายคนนี้ให้เข็ด "เพราะฉันโง่ไง!" คีย์ตะคอกใส่หน้าเธอ เสียงทุ้มก้องกังวานไปทั่วห้อง ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย "โง่ที่คิดว่าผู้หญิงอย่างเธอจะแตกต่างจากคนอื่น โง่ที่เผลอใจไปให้ยัยตัวแสบอย่างเธอจนยอมทำลายกำแพงตัวเอง!" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางอารมณ์โกรธทำให้รินรดาชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ประโยคเมื่อครู่... มันแปลว่าอะไร? เขากำลังยอมรับว่า... ทว่ายังไม่ทันที่รินรดาจะได้ประมวลผลคำพูดและจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ประตูบานหรูสีเข้มก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของ 'วินเซนต์' ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดอยู่ใกล้กันในระยะประชิดด้วยแววตาสสนุกสนานราวกับกำลังชมละครฉากใหญ่ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณสินะครับ" วินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมกริบเหลือบมองมือของคีย์ที่ยังคงค้างอยู่ใกล้ใบหน้ารินรดา ก่อนจะระบายยิ้มกว้างขึ้น "แต่ทำไงได้ล่ะครับ พอดีผมเป็นห่วง 'คู่หมั้น' ของผม ก็เลยต้องรีบมาตามเธอกลับบ้านสักหน่อย" เพล้ง! ประโยคสุดท้ายของวินเซนต์ทำเอาคีย์ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระบาล ร่างสูงชะงักกึก ความโกรธที่คุโชนอยู่ก่อนหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าวินเซนต์สลับกับรินรดาช้าๆ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่า เธหันขวับไปมองหน้าวินเซนต์ทันที "นายพูดบ้าอะไรของนายนะวินเซนต์!" "อ้าว... ก็ที่เธอมาพบฉันเมื่อวาน เพื่อตกลงเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอที่รัก?" วินเซนต์แกล้งตีหน้าเศร้าอย่างแนบเนียน พร้อมกับหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาโบกเบาๆ ในมือ "นี่ไง... เอกสารยืนยันสถานะของเราสองคน" คีย์ก้มมองซองเอกสารในมือของศัตรูคู่อาฆาต ก่อนที่สายตาคมกริบจะตวัดกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของประธานหนุ่ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและหัวใจที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี "ที่แท้... เกมทั้งหมดนี่ มันก็เป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่เธอสองคนร่วมมือกันตบตาฉันสินะ" คีย์แค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ แต่มันช่างบาดลึกและเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม "เก่งมากรินรดา... เธอแสดงได้แนบเนียนมากจนฉันเกือบจะเผลอรักเธอจริงๆ เข้าแล้ว" "คีย์! ฟังฉันก่อนนะ มันไม่ใช่..." รินรดาร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก มือบางเอื้อมไปหมายจะคว้าแขนเขาไว้ แต่วินเซนต์กลับก้าวเข้ามาแทรกกลางแล้วคว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน "พอเถอะครับที่รัก อย่าไปอธิบายให้คนแพ้เขาฟังเลย เสียเวลาเปล่า..." วินเซนต์กระตุกยิ้มเยาะใส่คีย์อย่างผู้ชนะ "เรากลับกันเถอะ" รินรดาพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของวินเซนต์ แต่ดวงตาคู่สวยกลับจ้องตรงไปที่คีย์ด้วยความหวังว่าเขาจะเอ่ยปากรั้งเธอไว้สักคำ ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงแววตาที่เรียաբเฉยและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ อีกต่อไป ประธานหนุ่มเบนสายตาหนีราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ค่าจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน รินรดายืนค้างอยู่กึ่งกลางระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังห้ำหั่นกันด้วยสายตา ขณะที่หัวใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการเข้าใจผิดครั้งใหญ่ที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปตลอดกาล... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับปมร้อนที่กำลังจะลุกเป็นไฟนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความคลั่งรักและดราม่าเดือดๆ นี้เสมอนะคะ!