สงครามเงียบในเพนท์เฮาส์

เสียงปิดประตูห้องทำงานที่ดังสนั่นก้องไปทั่วเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงคำรามเตือนภัยจากพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น วินเซนต์ก้าวออกไปแล้ว พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบไว้ด้วยความสะใจ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งและน่าอึดอัดระรื่นคอ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กึ่งกลางห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บแปลบจากสายตาคู่คมที่มองมายังเธอครั้งสุดท้าย สายตาที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็น หมางเมิน และความเข้าใจผิดที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ทว่า... สงครามจริงไม่ได้จบลงที่การเดินจากไปของศัตรู แต่มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในพื้นที่ส่วนตัวของ 'คีย์ ภาคินัย' ต่างหาก ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มยืนหันหลังให้อยู่ตรงหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดเพดาน แผ่นหลังกว้างนั้นแผ่รังสีความเย็นชาออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลักชั้นดี ไม่แม้แต่จะชายตากลับมามองผู้หญิงที่ยืนหายใจรดต้นคออยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย "คีย์คะ..." รินรดาตัดสินใจเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามบังคับให้มั่นคงเพียงใด แต่ก็ยังเจือความสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "เรื่องเมื่อครู่... คุณน่าจะฟังฉันอธิบายก่อน วินเซนต์เขาแค่จงใจเข้ามาปั่นหัว..." "ปั่นหัวเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทريขึ้นมาทันที น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ไร้อารมณ์ และเย็นชาจนน่ากลัว คีย์ค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับเธอดำรงอยู่เป็นเพียงธาตุอากาศไร้ตัวตน "ผมไม่มีเวลามาสนใจหรอกนะว่าใครจะปั่นหัวใคร และที่สำคัญ... ผมไม่ได้ถาม" ประโยคเชือดเฉือนนั้นทำเอารินรดาชะงักไปชั่วขณะ ความโกรธที่ผสมปนเปอยู่กับความน้อยใจพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอยู่ที่อก เธอไม่ใช่เด็กอมมือที่จะยอมยืนให้ใครมาลดทอนคุณค่าด้วยสายตาและคำพูดเยMชาแบบนี้ "ถ้าคุณจะโกรธ จะเกลียด หรือจะคิดไปเองว่าฉันมีอะไรกับวินเซนต์ ก็เชิญตามสบายเลยค่ะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมองกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ "แต่อย่ามาใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้ใส่ฉัน แค่เพราะคุณหึงจนหน้ามืดตามัวแล้วยอมรับความจริงไม่ได้!" *หึงเหรอ?* มุมปากหยักลึกของคีย์กระตุกยิ้มเยาะ เขาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันใดๆ สิ้นเชิง ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนรินรดาเผลอถอยหลังไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผงอกกว้างกั้นขวางทางหนีของเธอไว้ทั้งหมด กลิ่นกายหรูหราเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามาชวนให้ใจสั่น แต่วินาทีนี้มันกลับเต็มไปด้วยอันตราย "หึงเธอเนี่ยนะ?" คีย์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ ชิดจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่านพวงแก้มเนียน น้ำเสียงกระซิบพร่าข้างหูเต็มไปด้วยความหยายหยันที่จงใจกรีดแทงหัวใจคนฟัง "รินรดา... อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย คุณเป็นแค่ผู้หญิงใน ‘ดีล’ ที่ผมซื้อมาแก้เบื่อเท่านั้น มีสิทธิ์อะไรมาคิดว่าผมจะรู้สึกอะไรกับผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างคุณ" คำพูดนั้น... คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน มันกรีดลึกลงไปในกลางใจจนรินรคารู้สึกชาไปทั้งตัว ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก มือบางที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่ไม่ควรจะไหลออกมาให้คนใจร้ายคนนี้ได้เห็น "ค่ะ... ฉันมันก็แค่ผู้หญิงในดีล ราคาถูกที่คุณตีค่าไว้" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ แม้ข้างในจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ แต่แววตาของเธอกลับฉายประกายความดื้อรั้นและท้าทายออกมาอย่างชัดเจน "ในเมื่อคุณคิดแบบนั้น ก็เชิญเล่นบทคนเมินเฉยต่อไปตามสบายเถอะค่ะ คีย์ ภาคินัย! แต่อย่าหวังเลยว่าผู้หญิงราคาถูกคนนี้จะก้มหัวร้องไห้คร่ำครวญขอความเห็นใจจากคุณเด็ดขาด!" พูดจบ รินรดาก็ใช้มือผลบแผงอกกว้างของเขาเต็มแรงจนคีย์ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอก้าวฉับๆ เดินเลี่ยงผ่านร่างสูงเพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูห้องนอน แต่ทว่า... กริ๊กล็อก! เสียงระบบล็อกประตูอัตโนมัติจากแผงควบคุมอัจฉริยะดังขึ้น พร้อมกับไฟสัญญาณสีแดงที่กะพริบเตือน คีย์ไม่ได้ขยับตัวตามเธอมา แต่เขากลับยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายๆ ตรงกันข้ามกับแววตาที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งความดื้อรั้นไม่แพ้กัน "ผมอนุญาตให้คุณเดินออกจากห้องนี้รึยัง?" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนคนฟังต้องสะดุด "ในเมื่อคุณบอกว่าเราอยู่ในดีล... กฎของผมคือ คุณต้องอยู่ในสายตาของผม ตราบใดที่ผมยังไม่อนุญาตให้ออกไปไหน ทั้งตัวและหัวใจของคุณ ก็ต้องอยู่ชดใช้ความผิดที่กล้าอาจ12หาญไปยั่วโมโหผมข้างนอกนั่น!" รินรดากำมือแน่น หันขวับกลับมามองหน้าเขาด้วยความเหลืออด "คุณมันเผด็จการ บ้าอำนาจ และ..." ติ๊งบ่อง! เสียงกริ่งหน้าเพนท์เฮาส์ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด รินรดาชะงัก คีย์เองก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ไม่มีใครควรจะมาเหยียบที่นี่ ยกเว้นแต่... หน้าจออินเตอร์คอมข้างผนังติดภาพวิดีโอของบุคคลที่สามที่ยืนรออยู่หน้าประตู และทันทีที่เห็นใบหน้าของแขกยามวิกาล รินรดาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่แววตาของคีย์เปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งคมดาบที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที! ________________________________________________❤ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยโบยบินไปกับความคลั่งรักของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!