คำสารภาพในความเมา

หน้าจออินเตอร์คอมเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบในความมืด สะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะของ ‘วินเซนต์’ ชายหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนปรอยปรายยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราพลันเย็นเยียบลงถนัดตา ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านอยู่กลางอากาศ รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนฉงน ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะเอื้อมไปกดปุ่มเปิดประตูชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนอยู่เคียงข้าง คีย์ ภาคินัยไม่ได้ขยับเขยื้อnเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมที่เคยพกความเย่อหยิ่งและเรียบเฉย บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มจ้องมองหน้าจออินเตอร์คอมราวกับอยากจะทะลุกระจกเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้แขกยามวิกาลให้แหลกคามือ "มันมาทำไมดึกดื่นป่านนี้..." รินรดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเหลือบมองร่างสูงที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน "อยากรู้ก็ลองเปิดให้มันเข้ามาสิครับ... เผื่อคุณจะได้ต้อนรับคู่ขาเก่าให้หายคิดถึง!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความประชดประชันและแรงหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนอย่างสุดความสามารถ คีย์หันขวับมามองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววตัดพ้อเจือความโกรธขึงที่รุนแรงเสียจนคนมองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "คุณคีย์ พูดบ้าอะไรคะ! ฉันกับวินเซนต์ไม่ได้มีอะไรกันแบบนั้นสักหน่อย" รินรดาเถียงกลับทันควัน ความมั่นใจและฟอร์มจัดที่เคยมีหายวับไปกับตา เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคาดคั้นที่ดูเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อของประธานหนุ่ม "ไม่ได้มีอะไรกัน? งั้นไอ้ดอกไม้ช่อโตที่มันส่งมาให้ทุกวันเมื่อสัปดาห์ก่อน หรือข้อความหวานเลี่ยนที่เด้งขึ้นหน้าจอโทรศัพท์คุณตอนกินข้าวด้วยกันเมื่อวาน มันคือภาพหลอนหรือไงรินรดา!" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่กดดันจนเธอต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่เหลือให้อากาศลอดผ่าน กลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยกรุ่นมาจากตัวเขา รินรดาขมวดคิ้วมุ่น สังเกตเห็นรอยแดงเรื่อบริเวณหัวคิ้วและประกายความเมามายในดวงตาคู่นั้น... ให้ตายเถอะ เขาไม่ได้แค่โมโหหึงธรรมดา แต่ผู้ชายคนนี้ ‘เมา’ ต่างหาก! "คุณดื่มมาเหรอคะเนี่ย" เธอเปลี่ยนเรื่องพร้อมกับใช้สองมือดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกจากตัว แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะขยับ เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนเธอรู้สึกวูบวาบแปลกๆ "ใช่... ผมเมา" คีย์ยอมรับหน้าตาเฉย ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงมาในดวงตาเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยจนน่าใจหาย "ผมเมา... แต่เชื่อเถอะว่าสติผมชัดเจนกว่าตอนไหนๆ" รินรดาใจเต้นรัวระส่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัววินเซนต์ที่ยืนรออยู่หน้าประตูอีกต่อไป แต่เป็นเพราะระยะห่างอันตรายและแววตาเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความหยิ่งยโสของคนตรงหน้าต่างหาก "ถ้าสติชัดเจน... ก็ถอยออกไปค่ะ วินเซนต์รอนานแล้ว เดี๋ยวเขาก็..." "ช่างหัวมันสิ!" คีย์สวนกลับเสียงดังลั่น ดวงตาสีเข้มวับวาวด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วยเล็กน้อยอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของใคร กลับกำลังแสดงอาการเหมือนเด็กน้อยที่ถูกแย่งของเล่นอันเป็นที่รัก "ทำไมล่ะรินรดา... ทำไมคุณต้องใจดีกับทุกคน ยกเว้นกับผมวะ" คำตัดพ้อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกทำให้รินรดาชะงักงัน เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด "คุณคีย์..." "รู้ไหม... ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณเดินเข้ามาในชีวิตผม เพื่อทำตามสัญญาบ้าๆ นั่น ผมไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณจะเข้ามาปั่นป่วนหัวใจผมได้ขนาดนี้" คีย์ยกมือขึ้นประคองแก้มเนียนของเธอไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ผมพยายามปากร้ายใส่คุณ พยายามผลักไสคุณออกไปให้พ้นหน้า... เพราะผมกลัว กลัวว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ผมจะทนอยู่ยังไง" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงฝนที่โปรยปรายด้านนอกกลายเป็นเพียงฉากหลัง ไดอะล็อกที่เอ่ยออกมาจากปากของคนซึนทำเอารินรดากลืนน้ำลายไม่ลงคอ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว นี่เธอกำลังฝันไปหรือเปล่า? ผู้ชายที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่งอย่างคีย์ ภาคินัย กำลังสารภาพความในใจตอนเมาแอ๋อย่างนั้นเหรอ? "คุณ... พูดอะไรออกมาเนี่ย เมามากแล้วนะคะ" เธอบอกปัดด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไม่แพ้กัน พยายามหลบสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน "ผมไม่ได้พูดเล่น!" คีย์ย้ำเสียงหนักแน่น หน้าผากมนโน้มลงมาชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวคลอเคลียอยู่ริมฝีปาก "ผมหึง... หึงจนแทบบ้าเวลาเห็นมันมองคุณ หึงเวลาที่คุณส่งยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่ผม รินรดา... ได้โปรด อย่าไปสนใจมัน... อย่าทิ้งผมไปไหนเลยนะ" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับความเปราะบางที่หาดูได้ยาก ทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งทั้งหมดของรินรดาพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกน้อยใจที่สะสมมานานมลายหายสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่เอ่อล้นเข้ามาแทนที่ มือเรียวเล็กยกขึ้นวางทาบลงบนอกเสื้อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่สวยฉายประกายความหวานล้ำที่เธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป "คนบ้า..." เธอกระซิบเสียงเบาหวิว ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก "พูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่าคะเนี่ย" "รู้... รู้ดีที่สุด" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ปราศจากความเย่อหยิ่ง มีเพียงความจริงใจและคลั่งรักจนล้นปรี่ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรียวปากอิ่มมากยิ่งขึ้น ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความเย้ายวนและแรงดึงดูดอันตราย รินรดาหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเอง ปล่อยให้ริมฝีปากหยักเข้าหาเป้าหมายอย่างเป็นใจ *ติ๊ง่อง!* เสียงกริ่งหน้าประตูห้องดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานซึ้งราวกับมีคนจงใจกลั่นแกล้ง! คีย์ชะงักกัง เปลือกตาคมลืมโพลงขึ้นทันที ความหวานละมุนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธระลอกใหม่ในพริบตา ขณะที่รินรดาสดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ ทั้งสองคนหันขวับไปมองหน้าจออินเตอร์คอมพร้อมกัน ภาพวิดีโอบนจอแสดงให้เห็นว่าวินเซนต์ไม่ได้แค่อยืนรอเฉยๆ อีกต่อไปแล้ว ชายหนุ่มผู้มาเยือนยามวิกาลยกมือขึ้นกดรหัสผ่านประตูห้องชุดดิจิทัลรัวๆ อย่างถือวิสาสะ... และเสียงสัญญาณปลดล็อกประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่กำลังจะถูกผลักเปิดออก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความฟินและร่วมลุ้นไปกับคู่กัดคู่นี้ แล้วมาลุ้นระทึกกับบทต่อไปด้วยกันนะคะ!