รินรดาใจอ่อน?

เสียง ‘ติ๊ด’ ของสัญญาณปลดล็อกประตูห้องชุดหรูดังบาดลึกเข้ามาในโสตประสาท ราวกับเสียงกรรไกรที่ตัดฉับลงบนเส้นด้ายแห่งความอดทนของคีย์ ภาคินัย “กล้าดียังไง!” คีย์สบถลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ร่างสูงใหญ่พุ่งปราดเข้าไปขวางหน้ารินรดาเอาไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของเขากลายเป็นปราการเหล็กกล้าที่ปกป้องเธอจาก ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ ในยามวิกาล วินเซนต์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยมาดมั่น รอยยิ้มเย้ยหยันประดับบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูโอหังไม่ต่างจากเจ้าของห้อง “ขอโทษทีที่ถือวิสาสะนะคีย์ พอดีฉันมีธุระ ‘ด่วน’ กับรินรดาจริงๆ” เขากวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนใกล้ชิดกันจนแทบจะสิงร่าง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวของรินรดาที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง “วินเซนต์! คุณบุกรุกห้องพักของฉัน ออกไปเดี๋ยวนี้!” รินรดาแผดเสียงขึ้น ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ได้ต้องการให้เขามาเห็นสภาพที่เธอกำลังอยู่ในห้องกับคีย์แบบนี้ แต่วินเซนต์กลับทำเพียงแค่นหัวเราะ “บุกรุกเหรอ? เปล่าเลย... ฉันแค่มาทวง ‘ของสำคัญ’ คืน” วินเซนต์ก้าวเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างลดลงจนคีย์ต้องขยับตัวเข้าหาเพื่อเผชิญหน้า บรรยากาศในห้องชุดหรูเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อม กลิ่นอายความเย็นชาของคีย์ปะทะกับความยียวนกวนประสาทของวินเซนต์ รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอขยับกายจะก้าวออกมาจากหลังของคีย์ แต่ทว่า... มือหนาของเขากลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวงแหนที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “ไปรอที่ห้องทำงานข้างใน” คีย์สั่งด้วยเสียงราบเรียบ แต่แฝงด้วยคำสั่งเด็ดขาด “แต่ว่า...” “นี่เป็นคำสั่ง” เขาหันมาสบตากับเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่ในแววตานั้นไม่มีความเย็นชาเฉกเช่นปกติ มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของความปากร้ายที่เขาสวมไว้เสมอ รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคอ เธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้จากคีย์มาก่อน มันไม่ใช่สายตาของผู้ชายที่จ้องจะเอาชนะ แต่เป็นสายตาของผู้ชายที่กำลังปกป้อง ‘สมบัติ’ ที่ล้ำค่าที่สุดของตัวเอง เธอจึงเลือกที่จะเดินถอยหลังเข้าไปในห้องทำงานตามความต้องการของเขา เสียงประตูบานเลื่อนปิดสนิทลง ตัดขาดโลกภายนอกออกไป แต่โสตประสาทของเธอยังคงทำงานหนัก เธอพิงหลังกับบานประตู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขายังคงทิ้งร่องรอยไว้ที่ต้นแขน มันไม่ได้เป็นเพียงความอบอุ่นทางกาย แต่มันซึมลึกลงไปละลายกำแพงน้ำแข็งในใจที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อกันเขาออกไป ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงสนทนาภายนอกที่หนักแน่นและตึงเครียดเริ่มแผ่วลง ก่อนจะตามด้วยเสียงปิดประตูห้องชุดที่ดังสนั่น รินรดารีบผลักบานประตูออกไป ภาพที่เห็นคือคีย์ยืนอยู่เพียงลำพังกลางห้องนั่งเล่น เขากำลังถอดสูทตัวนอกออกแล้วโยนมันลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเสยผมที่ปรกหน้าตาอย่างหงุดหงิด “ออกไปแล้วเหรอ?” เธอถามเสียงเบา คีย์หันกลับมามอง เขามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ “ไล่ไปแล้ว... และไม่ต้องกลัวว่ามันจะกลับมาอีก” “ทำไมคุณถึง...” เธอลังเลที่จะถาม “ทำไมถึงต้องปกป้องเธอขนาดนี้งั้นเหรอ?” คีย์เดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขากลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านทำให้สติของเธอเตลิดไปไกล “ฉันก็แค่ไม่ชอบให้ใครมาแสดงความเป็นเจ้าของบนพื้นที่ของฉัน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ แต่นัยน์ตากลับไม่ขำตาม “ปากแข็ง” เธอพึมพำ “ถ้าปากแข็งแล้วได้จูบปิดปาก... ก็น่าลองไม่ใช่เหรอ?” คีย์ก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ สติของรินรดากระเจิงไปหมด ความตั้งใจที่จะต่อปากต่อคำหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกโหยหาที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น... เสียงโทรศัพท์มือถือของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ไยดี คีย์สบถอย่างขัดใจ แต่เขาก็ยอมผละออกไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า เขามองรินรดาสลับกับหน้าจอ ก่อนจะกดรับสายด้วยความลังเล “ว่าไง... แม่” รินรดาเบิกตากว้าง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่โรแมนติก แต่มันคือความเงียบที่มาพร้อมกับความกดดันบางอย่างที่คีย์กำลังเผชิญหน้า “ครับ... ผมจะไปเดี๋ยวนี้” เขากดวางสายแล้วหันมามองรินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่เธออ่านไม่ออก “ฉันต้องไปแล้ว... คืนนี้ล็อคประตูให้ดี” เขาก้าวผ่านเธอไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่กลางห้องคนเดียว ความอบอุ่นที่เขาเพิ่งมอบให้ดูเหมือนจะเลือนหายไปพร้อมกับเงาร่างของเขา แต่ทว่า... บนโซฟาที่เขาทิ้งสูทไว้ กลับมีบางอย่างตกอยู่ มันคือจดหมายซองสีครีมที่ถูกปิดผนึกอย่างดี และที่หน้าซองมีลายมือชื่อของ ‘มินตรา’ เพื่อนสนิทของเธอเขียนเอาไว้ รินรดาหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา นี่มันหมายความว่ายังไง? ทำไมจดหมายของมินตราถึงมาอยู่ในมือของคีย์ และทำไมเขาลับหลังเธอถึงต้องติดต่อกับเพื่อนสนิทของเธอในลับหลัง... ความสงสัยเริ่มกัดกินหัวใจเธออีกครั้งในค่ำคืนที่ควรจะลงเอยด้วยความหวานชื่น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของคีย์และรินรดามาถึงบทนี้นะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาสสัญญาว่าจะพาไปพบคำตอบในตอนต่อไปที่ร้อนแรงกว่าเดิมค่ะ