ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อ

จดหมายแผ่นนั้นในมือของรินรดาไม่ได้มีกลิ่นหอมของกระดาษราคาแพง แต่มันมีกลิ่นอายของความลับที่เธอกำลังตามหา กลิ่นความจริงที่คีย์พยายามซุกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและสายตาดุๆ คู่นั้น กระดาษโน้ตสีครีมแผ่นเล็ก ลายมือคุ้นตาของมินตราเพื่อนสนิทที่ระบุเวลานัดหมายและสถานที่อย่างชัดเจน: *'คืนนี้ สองทุ่ม ที่เดิม... เรื่องที่คุยกันไว้ อย่าให้คีย์รู้เด็ดขาด'* เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบพับจดหมายยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมอาบน้ำอย่างลนลาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องที่เพิ่งผลักประตูเข้ามา คีย์ ภาคินัย ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ เขากวาดสายตาคมกริบมาที่เธอทันที "ทำไมยังไม่แต่งตัว? หรือว่ารอให้ฉันเข้าไปแต่งให้?" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่ตามแบบฉบับของเขา แต่แววตาคู่นั้นกลับกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าอุณหภูมิในห้อง รินรดาเชิดหน้าขึ้น กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอกด้วยรอยยิ้มเยาะ "ฝันไปเถอะค่ะคุณคีย์ ฉันไม่ใช่เด็กๆ ที่ต้องให้คุณมาคอยจับแต่งตัว แค่รอหยิบกระเป๋าใบเดียวยังเร็วกว่าที่คุณมายืนบ่นเสียอีก" "ปากเก่งจริงนะรินรดา" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ "ระวังเถอะ... ปากแบบนี้ สักวันฉันจะจัดการไม่ให้มันได้พูดจาถางถางฉันอีก" "จัดการยังไงคะ? จะไล่ออก หรือจะหักเงินเดือนอีก" เธอสวนกลับทันควัน แม้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอในตอนนี้จะเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่บนแก้ม "วิธีอื่นที่สนุกกว่านั้นเยอะ" คีย์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูจนขนลุกซู่ "เช่น... ทำให้เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะมาเถียงฉันทั้งคืน" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเธอยิ่งกว่าระเบิดเวลา รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ แต่คีย์กลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขากุมข้อมือเธอแน่นแต่ไม่เจ็บ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสอดประสานนิ้วเรียวยาวเข้ากับมือของเธอโดยธรรมชาติ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากุมมือเธอแบบนี้ แต่มันเป็นธรรมชาติเสียจนรินรดาเกือบลืมไปว่า... พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเขาทำตัวเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามี่ปะปนกับสงครามประสาท คีย์คอยรับส่งเธอ (แม้จะปากร้ายว่าติดรถมาด้วยเพราะทางผ่าน) คอยสั่งอาหารที่เธอชอบ (แล้วอ้างว่าสั่งเกินกินไม่หมด) และคอยขวางไม่ให้วินเซนต์เข้ามาใกล้เธอเกินระยะปลอดภัยโดยอ้างว่า "เสียชื่อเสียงบริษัท" แต่ในขณะเดียวกัน ความลับเรื่องจดหมายของมินตราก็ยังคงค้างคาอยู่ในใจเหมือนก้างปลาชิ้นเล็กๆ ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ปล่อยค่ะ เราต้องไปงานเลี้ยงของสมาคมนักธุรกิจไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวก็ไปสายหรอก" รินรดาเบี่ยงประเด็น พยายามดึงมือออกแต่คีย์กลับกระชับมือแน่นขึ้นกว่าเดิม "สายก็ช่างหัวมันสิ งานน่าเบื่อพวกนั้น ฉันพาเธอไปเพราะจำเป็นต้องไป ไม่ได้แปลว่าฉันแคร์เวลา" คีย์พูดเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองเธอกลับอบอุ่นเสียจนเธอกลัว กลัวว่าเธอจะเผลอใจเชื่อว่าเขารู้สึกจริงๆ "แต่ฉันแคร์ค่ะ ภาพลักษณ์ของฉันในฐานะ..." "ในฐานะอะไร? คู่ควง? หรือแฟน?" คีย์แทรกขึ้นทันควัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ "เลือกเอาสิ รินรดา ว่าอยากเป็นสถานะไหนในใจฉันตอนนี้" คำถามนั้นเล่นเอาเธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สถานะเหรอ? ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามที่พวกเขากำลังเป็นอยู่ มันคลุมเครือจนน่าอึดอัด แต่ก็หวานล้ำจนน่าเสพติดในเวลาเดียวกัน ก่อนที่รินรดาจะได้ทันอ้าปากหาคำคมๆ มาตอบโต้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมอาบน้ำที่เธอเพิ่งยัดจดหมายลงไป ก็แผדเสียงสั่นครืดคราดขึ้นมาขัดจังหวะ คีย์ชะงัก สายตาคมเลื่อนลงไปมองที่กระเป๋าเสื้อของเธอก่อนจะเงยขึ้นมองหน้าเธอ หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย "โทรศัพท์ใคร? ทำไมไม่หยิบขึ้นมาดู" รินรดาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เธอรีบผละออกจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้า: *มินตรา* หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทำไมมินตราต้องโทรมาตอนนี้ ในเวลาที่เธอยืนอยู่ต่อหน้าคีย์แบบนี้? "ใครโทรมา?" คีย์ถามเสียงเข้ม น้ำเสียงเริ่มมีความหึงหวงเจือปนอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นสีหน้าลังเลของเธอ "เพื่อนร่วมงาน? หรือว่า... วินเซนต์?" "ไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะ" รินรดาเผลอตอบเสียงแข็งเกินไปเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาว คีย์หรี่ตาลง รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที เขาเกลียดที่สุดคือความลับ และเกลียดมากกว่าคือการที่รินรดามีความลับกับคนอื่น "รินรดา เธอมีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า ทำไมช่วงนี้ถึงทำตัวลับๆ ล่อๆ" "ฉันไม่ได้มีอะไรปิดบังเสียหน่อย คุณนั่นแหละที่เป็นคนมีความลับเยอะที่สุด!" เธอสวนกลับด้วยความอึดอัดที่สะสมมาทั้งวัน ภาพจดหมายของมินตราในกระเป๋าเสื้อสะท้อนขึ้นมาในหัว ซัดความระแวงให้กลับมาตีรวนในอกอีกครั้ง "ฉันเนี่ยนะมีความลับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าประชิดเธออีกครั้งด้วยความหงุดหงิด ดวงตาดุดันจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "บอกมาสิ ว่าใครโทรมา แล้วเธอคุยอะไรลับหลังฉันกับใคร ทำไมฉันต้องมารู้สึกเหมือนเป็นคนนอกเวลาที่เธอทำหน้าตาแบบนี้ด้วย!" บรรยากาศในห้องสวีทหรูหราพลันทึบตันลงถนัดตา เคมีที่เคยร้อนแรงและเย้ายวนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงปะทะที่เฉือดเฉือน ทั้งคู่ยืนจ้องตากันราวกับเสือสองตัวที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดละ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธออยากจะควักจดหมายแผ่นนั้นออกมาปาใส่หน้าเขาแล้วถามให้รู้เรื่องว่าเขากำลังปิดบังอะไรอยู่กับเพื่อนสนิทของเธอ แต่เธอกลับทำไม่ได้... เพราะความกลัวว่าความจริงที่จะได้รับมันจะเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว "ถ้าคุณอยากรู้มากนัก... งั้นเราก็ไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้นแหละ!" รินรดากระแทกเสียงใส่ เธอยกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าท้าทายเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว คีย์มองหน้าเธอนิ่ง แววตาไหววับด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งโกรธ หงุดหงิด และ... หวั่นไหว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเธออีกครั้งเพื่อคาดคั้นความจริง แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงหวานคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้ทั้งคีย์และรินรดานิ่งค้างไปพร้อมกัน "พี่คีย์คะ อยู่ข้างในหรือเปล่า... มินตราเองค่ะ พอดีรินลืมของไว้ที่ห้องฉัน เลยเอามาให้ค่ะ" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองประตูห้องสลับกับใบหน้าของคีย์ที่ตอนนี้มืดมนลงจนน่ากลัว ในขณะที่คีย์เองก็ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะหันกลับมาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ... และความลับที่กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า --- *ร่วมพูดคุยและให้กำลังใจนักเขียนได้เสมอนะคะ* **- ดาวตกคืนคริสต์มาส -**