อุปสรรคจากคนใกล้ชิด

แฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น จนรินรดาที่กำลังยืนจัดเตรียมตารางนัดหมายสะดุ้งสุดตัว เธอนิ่งงันไปชั่ววินาที ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้หญิงที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง "คุณรินรดาคะ... ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะคะว่าที่นี่คือบริษัท ภาคินัย กรุ๊ป ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาเดินลอยชายทำตัวเป็นกาฝากเกาะท่านประธานไปวันๆ" เสียงแหลมสูงของ "พิม" เลขาส่วนตัวผู้ทรงอิทธิพลประจำตัวของคีย์ ภาคินัย ดังขึ้นแทบจะทันทีที่ประตูห้องทำงานส่วนตัวปิดลง หล่อนคือเงาตามตัวของชายหนุ่มมานานกว่าห้าปี เป็นคนที่รู้ตารางชีวิตของเขายิ่งกว่าใคร และที่สำคัญ... หล่อนคิดว่าตัวเองคือผู้หญิงคนเดียวที่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างเขาในฐานะคู่คิดทางธุรกิจ รินรดาผ่อนลมหายใจยาวออกมาทางจมูกอย่างนึกระอา เธอยังคงถือแท็บเล็ตในมือไว้มั่น มุมปากสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทายตามประสาคนไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าการจัดตารางงานให้ท่านประธานของคุณตรงเวลา และการช่วยสแกนเอกสารสำคัญไม่ให้มีความผิดพลาด คือนิยามของการเป็น 'กาฝาก' ในสายตาคุณ... ฉันว่าคุณควรไปตรวจเช็กสายตากับสมองพร้อมกันเลยนะคะคุณพิม จะได้รู้ว่าความจริงกับอคติในใจ มันต่างกันลิบลับขนาดไหน" พิมหน้าตึงขึ้นมาทันที ดวงตาคมดุภายใต้กรอบแว่นแบรนด์เนมวาวโรจน์ด้วยความโกรธ หล่อนก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนแทบชิดตัวรินรดา "ปากเก่งนักนะคะ! คิดว่าท่านประธานเขาพิศวาสคุณจริงๆ หรือไง? เขาแค่เก็บคุณไว้แก้เบื่อแก้รำคาญช่วงนี้เท่านั้นแหละค่ะ ผู้หญิงอย่างคุณ... ไม่มีทางคู่ควรกับคนระดับคุณคีย์หรอกค่ะ อย่าลืมสิคะว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า คุณวินเซนต์ คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญกำลังจะเข้ามาพบท่านประธานในห้องนี้ และฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนจัดแจงทุกอย่าง ไม่ใช่คุณ... ยัยผู้หญิงไร้ค่าที่อาศัยแค่เตียงนอนไต่เต้า!" เพล้ง! เสียงเปิดประตูห้องทำงานผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีย์ ภาคินัย ที่ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงทั้งสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยบรรยากาศคุุกรุ่น รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "เสียงดังอะไรกันถึงข้างนอก?" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี ปรายตามองพิมด้วยแววตาตำหนิ ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่รินรดาซึ่งยังคงยืนนิ่งเชิดหน้าสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว พิมเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบร้อยทันควัน หล่อนรีบเดินเข้าไปหาประธานหนุ่มพร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารในมือให้อย่างเอาอกเอาใจ "ดิฉันแค่กำลังเตือนสติคุณรินรดาเรื่องมารยาทในการทำงานค่ะท่านประธาน กลัวว่าเธอจะทำตัวไม่เหมาะสมจนเสียชื่อเสียงบริษัท เพราะอีกสักครู่คุณวินเซนต์คงจะมาถึงห้องรับรองแล้วค่ะ ดิฉันจัดการเตรียมกาแฟและเอกสารโครงการร่วมทุนไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ" คีย์รับแฟ้มมาถือไว้โดยไม่แม้แต่จะชายตามองพิม เขาสบตากับรินรดาที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีเยელ็หยิ่งปนประชดประชัน "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาจัดการเรื่องพวกนี้ในห้องฉัน พิม?" คีย์ถามเสียงเรียบแต่น่ากลัว พิมชะงักไปนิด รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่เจื่อนลงเล็กน้อย "ก็... ดิฉันเป็นเลขาส่วนตัวของคุณนี่คะ หน้าที่ดูแลแขกคนสำคัญและคัดกรองคนก็เป็นของดิฉันอยู่แล้ว..." "แต่รินรดากำลังทำหน้าที่นั้นแทนฉันอยู่ช่วงนี้" คีย์ตัดบทฉับพลัน เขาส1บตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้า "แล้วเธอก็ทำได้ดี... ดีกว่าคนที่ชอบก้าวก่ายหน้าที่คนอื่นเสียอีก" รินรดาลอบยิ้มมุมปาก สะใจที่เห็นเลขาฯ คนสนิทของพระเอกหน้าเสียจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ พิมกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือด้วยความแค้นเคือง แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็กร่อนดังขึ้นสามครั้ง ตามด้วยการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป วินเซนต์ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก สายตาคมปลาบกวาดมองรินรดาก่อนจะหันไปสบตากับคีย์ด้วยท่าทางเหนือกว่า "สวัสดีครับคุณคีย์... หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาสวีทของคุณกับคุณรินรดานะครับ" วินเซนต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงยียวน ชวนให้เส้นเลือดข้างขมับของคีย์กระตุกวูบ คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เขาขยับตัวเข้ามาโอบเอวบางของรินรดาเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของทันที รินรดาตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ร่างหนาแนบชิดเพื่อเล่นตามเกมของเขา "ยินดีต้อนรับครับคุณวินเซนต์... เชิญนั่งสิครับ หวังว่าข้อเสนอที่คุณหอบมาวันนี้ จะมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ผมไม่ต้องเสียเวลาไล่คุณออกไปจากตึกนี้" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเผ็ดร้อนไม่แพ้กัน บรรยากาศในห้องประชุมส่วนตัวตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อสองหนุ่มใหญ่ระดับท็อปของวงการธุรกิจปะทะคารมกันทางสายตา ขณะที่พิมยืนกัดริมฝีปากแน่นมองภาพคีย์โอบกอดรินรดาด้วยความริษยาที่แผดเผาอยู่ในอก รินรดาแอบซ่อนรอยยิ้มไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อเปิดทางให้ทั้งคู่เจรจาธุรกิจ แต่ปลายนิ้วแกร่งที่กระชับรอบเอวเธอแน่นขึ้นกลับรั้งร่างเธอไว้ไม่ให้ขยับไปไหน สายตาคมของคีย์ก้มลงมองเธอชั่วพริบตา แฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกสั่น "อยู่ตรงนี้... ห้ามไปไหนทั้งนั้น" คีย์กระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด วินเซนต์มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะหยิบบัตรเชิญสีทองหรูหราออกจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคีย์ "ผมคงไม่มีทางสู้เรื่องบนเตียงที่คุณคีย์ถนัดหรอกครับ... แต่เรื่องโปรเจกต์นี้ ผมว่าคุณอาจจะต้องคิดทบทวนใหม่" วินเซนต์เว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบมาสบตารินรดาโดยตรง "เพราะผมมีข้อเสนอที่พิเศษกว่า... และคิดว่าคุณรินรดาน่าจะสนใจอยากฟังด้วยตัวเอง" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อชื่อของเธอดึงเข้ามาพัวพันในเกมธุรกิจนี้ คีย์หน้าตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือที่โอบเอวเธออยู่เกร็งแน่นจนขึ้นข้อขาว ในจังหวะนั้นเอง พิมที่ยืนเงียบมานานก็รีบก้าวเข้ามาหยิบบัตรเชิญบนโต๊ะขึ้นมาดู ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนตื่นเต้น หล่อนรีบหันไปพูดกับคีย์ทันทีโดยไม่สนสายตาใคร "ท่านประหารคะ! นี่มันบัตรเชิญงานประมูลการกุศลปิดลับของคุณวินเซนต์... และในเอกสารระบุไว้ชัดเจนว่า ชื่อของคุณรินรดาถูกใช้เป็น 'ของรางวัลพิเศษ' ในการประมูลครั้งนี้ค่ะ!" พรึบ! ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ รินรดาหน้าซีดเผือดลงทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่คีย์หันขวับกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาดำมืดสนิทที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา! - ดาวตกคืนคริสต์มาส -