หึงจนออกนอกหน้า

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของคีย์ถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน เสียงดนตรีแจズคลอเบา ๆ ภายในงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนระดับภูมิภาคไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวประธานหนุ่มผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจดจ้องไปยังมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยงด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล “ไงคะคีย์... ไม่คิดใช่ไหมคะว่าเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้... ในฐานะภรรยาตามกฎหมายของคุณ” ประโยคท้าทายที่รินรดากระซิบทิ้งไว้เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ทำให้ภาคินัยแทบคลั่งไม่ใช่สถานะทางกฎหมายที่หญิงสาวหยิบยกขึ้นมาขู่ ทว่ามันคือภาพตรงหน้าที่กำลังบาดตาบาดใจจนเขาแทบจะเดินเข้าไปกระชากตัวเธอออกมาจากตรงนั้น รินรดาในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงขับผิวเนียนละเอียดให้โดดเด่นสะดุดตา เธอกำลังยืนคลี่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ให้กับชายหนุ่มร่างสูงโปรด หน้าตาหล่อเหลาแบบลูกครึ่งที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากตลอดเวลา... วินเซนต์ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขามาโดยตลอด และตอนนี้ เจ้าบ้านั่นกำลังใช้วิธีสกปรกที่สุดในการแก้แค้นเขา นั่นคือการเข้าทางผู้หญิงของเขา! “ดื่มไวน์เพียว ๆ แบบนี้ ระวังหัวใจจะวายเอานะครับคุณภาคินัย” เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันดังขึ้นข้างกาย มินตรา เพื่อนสนิทของรินรดาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ ๆ พร้อมกับจิบแชมเปญในมืออย่างสบายใจ เธอมองสีหน้าบึ้งตึงของประธานหนุ่มแล้วอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มมุมปาก “ถ้าคุณรินรดาเขาจะไปคุยกับใคร มันก็สิทธิ์ของเธอนี่คะ ในเมื่อสถานะตอนนี้... เธอกับคุณก็แค่คนใน ‘ดีล’ กำมะลอไม่ใช่เหรอคะ” “เธอหุบปากไปเลยมินตรา” คีย์ตวัดสายตาดุคมมองเพื่อนสนิทของภรรยาในนาม น้ำเสียงลอดไรฟันต่ำอย่างคาดโทษ “ถ้าไม่อยากให้โปรเจกต์รีสอร์ตฝั่งตะวันตกถูกยกเลิกสัญญาภายในสามวินาทีนี้” “อุ๊ย น่ากลัวจังค่ะ” มินตราทำท่าทางตกใจเกินจริง แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสะใจ “แต่เตือนไว้ก่อนนะคะว่าวินเซนต์เขารุกเก่งมาก และที่สำคัญ... เขาสนใจรินรดามานานแล้วด้วย ถ้าคุณคีย์ยังมัวแต่ฟอร์มจัด ปากหนัก และทำเป็นไม่สนใจ ระวังจะได้เห็น ‘ภรรยาตามกฎหมาย’ ไปเป็นสะใภ้ตระกูลคู่แข่งแทนนะคะ” คำพูดของมินตราเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ภาคินัยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด เขาไม่สนใจคำขู่ใด ๆ ทั้งสิ้น ขายาวก้าวฉับ ๆ ตัดผ่านฝูงชนตรงดิ่งไปยังเป้าหมายทันทีโดยไม่คิดจะรักษามารยาททางสังคมอีกต่อไป ทางด้านรินรดาที่กำลังยืนสนทนากับวินเซนต์อย่างออกรส เธอกำลังสนุกกับการเห็นอาการ ‘นั่งไม่ติด’ ของสามีจอมหยิ่งจากหางตา หญิงสาวรู้ดีว่าคีย์กำลังมองมา และสายตานั้นก็ร้อนแรงเสียจนเธอเกือบจะละลาย “คุณรินรดานี่สวยสะดุดตาจนผมละสายตาไม่ได้เลยนะครับ” วินเซนต์โน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาด จงใจส่งสายตาพราวระยับและแตะปลายนิ้วลงบนข้อศอกเปลือยเปล่าของเธออย่างสุภาพแต่แฝงความฉวยโอกาส “เสียดายแทนใครบางคนแถวนี้จริงๆ ที่มีเพชรเม็ดงามอยู่ในมือแต่กลับทำท่าเหมือนไม่เห็นค่า” “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณวินเซนต์ แต่รินว่า... รินดูแลตัวเองได้ดีพอสมควรนะคะ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสงสารหรอกค่ะ” รินรดายิ้มรับอย่างมีมารยาท พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างแนบเนียน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวง่ายๆ แม้ว่าเป้าหมายหลักในตอนนี้คือการปั่นประสาทใครบางคนก็ตาม “แต่ดูเหมือนสามีคุณเขาจะไม่คิดแบบนั้นนะครับ...” วินเซนต์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยอารมณ์คุกรุ่น “ระวังตัวหน่อยนะครับ ดูท่าทางเขาพร้อมจะกินหัวผม... และกินคุณด้วยความโกรธแล้วล่ะ” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ตอบอะไร ร่างสูงใหญ่ของภาคินัยก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับวินเซนต์อย่างถือวิสาสะ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของภรรยาออกแรงดึงให้เซเข้าหาอกแกร่งทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง “อุ๊ย! คุณคีย์...” รินรดาอุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าสามีที่บึ้งตึงราวกับยักษ์มาร “ทำบ้าอะไรของคุณคะเนี่ย คนมองกันทั้งงานแล้วนะ!” “มองอะไร ฉันจับมือภรรยาตัวเองมันผิดกฎหมายตรงไหน” คีย์กัดฟันกรอด น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด สายตาดุดันตวัดกลับไปมองหน้าคู่แข่งทางธุรกิจที่ยืนยันยิ้มกริ่มอยู่ตรงข้าม “ส่วนคุณวินเซนต์ ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ผมว่าควรจะถอยห่างจากภรรยาคนอื่นเขาจะดูงามกว่านะครับ” วินเซนต์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หล่า เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบเบา ๆ “อ้าว ผมก็นึกว่าคุณคีย์ไม่ได้สนใจสถานะ ‘สามี’ นี้เสียอีกเห็นปล่อยให้คุณรินรดาเดินเดี่ยวเหงาๆ อยู่ตั้งนาน ถ้าคุณดูแลไม่ดีพอ ผมยินดีรับช่วงต่อเสมอนะครับ... น้องริน” คำว่า ‘น้องริน’ ที่หลุดออกมาจากปากวินเซนต์ทำเอาเส้นความอดทนของภาคินัยขาดผึง มืออีกข้างที่ว่างอยู่กำเป็นหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเตรียมจะพุ่งเข้าไปซัดหน้ากวน ๆ ของไอ้คู่แข่งตัวแสบสักหมัดหากรินรดาไม่เอื้อมมือเรียวมาแตะลงบนอกแกร่งของเขาเสียก่อน ปลายนิ้วอุ่นที่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงทำให้ภาคินัยชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เขาก้มลงมองภรรยาตัวเองที่ตอนนี้กำลังเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา “ใจเย็น ๆ สิคะคุณสามี...” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยิ่งเห็นอาการหึงจนหน้ามืดตามัวของเขาเธอก็ยิ่งได้ใจ “คุณวินเซนต์เขาก็แค่สุภาพบุรุษที่ชวนรินคุยแก้เบื่อ ในเมื่อคุณคีย์มัวแต่ยืนทำหน้าเป็นยักษ์กระหายเลือดอยู่ฝั่งโน้น จะโทษใครได้ล่ะคะที่รินต้องหาเพื่อนคุยแก้เซ็ง” “รินรดา!” คีย์คำรามชื่อเธอเบา ๆ อย่างคาดโทษ ดวงตาคมกริบฉายแววตัดพ้อเจือความหึงหวงที่เด่นชัดเสียจนคนถูกมองใจกระตุกวูบ “เธอกล้ามากนะที่ไปยืนอ่อยไอ้บ้านี่ต่อหน้าฉัน!” “ใครอ่อยกันคะ พูดจาให้มันดี ๆ นะ” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความท้าทาย “รินแค่มาเดินงานเลี้ยงตามหน้าที่ในฐานะภรรยา... อ๊ะ!” คำพูดของรินรดาถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ ๆ ภาคินัยก็ไม่ยอมฟังคำอธิบายใด ๆ อีกต่อไป มือหนาเปลี่ยนจากการจับข้อมือมาเป็นโอบกะ습รอบเอวบางของเธอไว้แน่น ลากจูงเธอเดินเลี่ยงผู้คนออกจากมุมวุ่นวายนั้นตรงไปยังระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบและปลอดผู้คนทันทีท่ามกลางสายตาตกใจของแขกในงาน ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักปิดลงอย่างแรงก่อนจะลงกลอนล็อกอัตโนมัติ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงลมยามค่ำคืนและเสียงหัวใจที่เต้นรำระส่ำไม่เป็นจังหวะ รินรดาถูกดันให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ โดยมีร่างสูงใหญ่ของภาคินัยทาบทับกักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคมกริบที่มืดสนิทด้วยอารมณ์บางอย่างกำลังจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ปล่อยนะคุณคีย์ พาฉันออกมาทำบ้าอะไรตรงนี้!” รินรดาพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงเธอน้อยนิดเกินไปเมื่อเทียบกับเสือหิวที่กำลังโกรธจัด ภาคินัยไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวแก้มนวลทำให้ร่างบางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่เก็บกดมานาน “เธอสนุกมากใช่ไหมรินรดา... สนุกมากใช่ไหมที่ได้ยืนยิ้ม ได้ให้ท่าไอ้วินเซนต์ต่อหน้าฉันแบบนั้น!” “ฉันไม่ได้ให้ท่าใครนะ! พูดให้มันดี ๆ ฐานะเรามันก็แค่...” “แค่บ้าอะไร!” ภาคินัยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดลึก ๆ ที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ “ถึงในสัญญาเราจะเป็นแค่สามีภรรยากำมะลอ แต่จำใส่สมองเธอไว้ให้ดีนะรินรดา... ว่าตอนนี้ เธอนามสกุล ‘ภาคินัย’!” รินรดาชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ไหวระริกด้วยความหึงหวงและเร่าร้อนจนน่ากลัว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนริมฝีปากหยักแทบจะชิดติดกับริมฝีปากของเธอ “หึงเหรอคะ...” เสียงหวานเอ่ยถามกระซิบแผ่วเบา ท้าทายสติที่ใกล้จะขาดผึงของคนตรงหน้า “ที่คุณทำหน้ายักษ์ใส่ฉันเมื่อกี้... เพราะคุณกำลังหึงฉันใช่ไหมคะ คุณชายภาคินัย” ภาคินัยนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากสีแดงสดที่เผยอยิ้มเย้าอย่างท้าทาย เขากัดกรามแน่นพยายามจะปฏิเสธความจริงที่ดังก้องอยู่ในหัว แต่ทว่า... อาการร้อนรุ่มที่อกข้างซ้ายมันชัดเจนเสียจนเขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป และก่อนที่ภาคินัยจะได้เอ่ยปากแก้ตัวหรือทำตามความต้องการของหัวใจ มือหนาก็เอื้อมขึ้นประคองท้ายทอยทุยของเธอไว้แน่น รั้งเข้ามาหาตัวเตรียมจะมอบบทเรียนแสนหวานให้คนปากเก่งหลาบจำ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกจากด้านนอกดังขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังกระจกใส และเสียงทุ้มที่ตะโกนเข้ามาทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ “คุณคีย์ครับ! ขอโทษที่รบกวน แต่ท่านประธานสมาคมนักลงทุนต้องการพบคุณด่วนที่สุดข้างในครับ!” ภาคินัยสบถออกมาเบา ๆ อย่างหัวเสีย เขาสบตาคู่สวยของรินรดาที่ตอนนี้กำลังหอบหายใจน้อย ๆ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและกรุ่นโกรธ ประธานหนุ่มผละตัวออกห่างจากเธอช้า ๆ แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความเสียดายและคุกรุ่น เขายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... เตรียมตัวรับมือกับสามีคนนี้ให้ดีเถอะ รินรดา” พูดจบ ภาคินัยก็หันหลังเปิดประตูเดินออกไปทันทิ้งให้รินรดายืนใจเต้นแรงอยู่ลำพัง ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะถอนหายใจโล่งอก ประตูกระจกอีกฝั่งที่เชื่อมกับสวนหย่อมด้านนอกก็เปิดผาดขึ้น พร้อมกับร่างสูงของใครอีกคนก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อุ๊ย ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทนะครับคุณรินรดา... แต่พอดีผมมีเรื่อง ‘สำคัญกว่า’ อยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวพอดี สนใจไปดื่มกับผมสักแก้วไหมครับ?” วินเซนต์ยืนขวางทางออก พร้อมกับยื่นนามบัตรสีดำสนิทให้เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของพี่คีย์นะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!)