งานเลี้ยงที่ต้องสวมบทบาท

กลิ่นแชมเปญราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังลอยอบอวลอยู่ภายใต้โคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ แสงไฟจากห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมใจกลางกรุงสะท้อนลงบนเรือนร่างอรชรในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงผ่าสูง ที่ตั้งใจขับเน้นให้เห็นเรียวขาเนียนสวยทุกครั้งย่างก้าว รินรดาแทบอยากจะกรอกตามองบนให้กับความอึดอัดของชุดนี้ หากไม่ติดว่ามันคือ ‘อาวุธ’ ชิ้นสำคัญที่คีย์ ภาคินัย เป็นคนเลือกให้เธอกับมือ “อย่าเดินทิ้งช่วงห่างจากฉันเกินสามก้าว... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่แนบกระชับลงบนเอวคอดกิ่วอย่างถือวิสาสะ แรงบีบเบาๆ ที่ส่งผ่านมานั้นไม่ใช่แค่การแสดงความเป็นเจ้าตามบทบาทสมมติ แต่รินรด้ารู้ดีว่ามันคือการเตือนกลายๆ ให้เธออยู่ในลู่ในทาง “ถ้าฉันเดินติดคุณมากกว่านี้ เกรงว่าคนอื่นเขาจะคิดว่าเราติดกาวตราช้างกันนะคะคุณภาคินัย” รินรดาเอียงคอเล็กน้อย ปรายตามองชายหนุ่มในชุดสูททักסידוตัดเย็บเนี๊ยบกริบที่ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักดูเย่อหยิ่งและอันตรายเป็นทวีคูณ “อีกอย่าง... ช่วยคลายมือออกจากเอวฉันหน่อยเถอะค่ะ ฉันหายใจไม่สะดวก ไม่ใช่เพราะชุดหรอกนะคะ แต่เพราะรังสีความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวคุณต่างหาก” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหันมาสบตากับเธอตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “มั่นหน้าเกินไปแล้วมั้งรินรดา คิดว่าตัวเองมีค่าพอให้ฉันหึงเหรอ เราก็แค่ทำตามดีล... เล่นละครให้คนพวกนี้ดูว่าคู่ควงหน้าใหม่คนนี้แซ่บแค่ไหนก็เท่านั้น” “ดีค่ะ งั้นก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแล้วปล่อยมือซะทีสคะ คนมองกันหมดแล้ว” เธอยิ้มหวานให้กล้องโทรศัพท์ของสื่อสังคมออนไลน์ที่แอบถ่ายอยู่ไกลๆ ก่อนจะแกล้งซุกตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้นราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลาปล้ำ แต่วินาทีนั้นเอง รินรดากลับสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแผ่นอกที่เกร็งกระตุกของคนตัวโตอย่างกะทันหัน สายตาคมกริบของคีย์เปลี่ยนเป้าหมายจากการก้มมองเธอ เป็นการทอดมองไปยังเบื้องหน้าด้วยประกายตาดุดันที่น่ากลัวกว่าเดิม “นั่นไง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงแล้ว” รินรดาชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันตามสายตาของเขาไป และพบกับร่างสูงโปรดของ ‘วินเซนต์’ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคีย์กำลังก้าวเข้ามาในงาน พร้อมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาทางพวกเขา รัศมีคุกคามรอบตัวของวินเซนต์เด่นชัดเสียจนบรรยากาศรอบกายพลอยอึมครึมลงถนัดตา “ว้าว... ไม่นึกเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณคีย์ควงสาวสวยระดับท็อปมาเปิดตัวในงานนี้ด้วยตัวเอง ปกติเห็นแต่ข่าวควงนางแบบเปลี่ยนหน้าเป็นว่าเล่น นึกว่าจะมีรสนิยมเปลี่ยนไปเสียอีก” วินเซนต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมปลาบกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง “แต่ดูท่าทางแล้ว... ผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่แค่นางแบบแก้ขัดสินะครับ ถึงได้ดูมี... เขี้ยวเล็บน่าสนใจขนาดนี้” คีย์ก้าวขึ้นมาบังร่างของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แววตาของประธานหนุ่มแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดายังรู้สึกหนาวสันหลังวาบ “รสนิยมของผมเป็นยังไง ไม่จำเป็นต้องมารายงานให้คุณวินเซนต์ทราบหรอกครับ... และที่สำคัญ ผู้หญิงของผม ไม่ใช่ของสาธารณะที่ใครจะมามองด้วยสายตาโลภโมజుโทสันแบบนั้นได้” “โอ๊ะ ใจเย็นๆ สิครับคุณคีย์ ผมก็แค่ทักทายตามมารยาทของนักธุรกิจที่ดี” วินเซนต์ยกย่องมุมปาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความท้าทายก่อนที่เขาจะเบนสายตามาสบตากับรินรดาโดยตรง “แต่ถ้าวันไหนเบื่อคนปากร้ายแถวนี้ อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปดินเนอร์กับคนที่รู้ใจและตามใจคุณมากกว่า... ประตูห้องของผมเปิดต้อนรับเสมอเดียวนะครับคนสวย” รินรดาเกือบจะอ้าปากสวนกลับด้วยความหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด ฝ่ามือหนาของคีย์ก็กระชากเอวบางของเธอให้เข้าไปประชิดแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกึ่งแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนจนเธอต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฝันไปเถอะวินเซนต์...” คีย์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองคู่แข่งด้วยความรู้สึกเดือดดาลที่พยายามควบคุมไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “ของของใคร ใครก็รัก... และต่อให้ฉันเบื่อจนโยนทิ้ง ก็ไม่มีวันปล่อยให้หมาตัวไหนคาบไปกินเด็ดขาด!” บรรยากาศระหว่างสองหนุ่มคุกกรุ่นเสียจนคนรอบข้างเริ่มถอยห่าง รินรดากะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อสายตาดุดันของวินเซนต์ แต่เป็นเพราะประโยคเมื่อครู่... และสัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือของคีย์ที่แนบอยู่ตรงสะโพกเธอต่างหากที่กำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเธอจนแทบคลั่ง แต่ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้เริ่มต้นขึ้นไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับจังหวะก้าวเดินที่ทำให้ลมหายใจของคีย์สะดุดไปเสี้ยววินาที “อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะที่มาขัดจังหวะความหวานของคู่รักข้าวใหม่ปลามะลิ” รินรดาขมวดคิ้วหันไปมอง และหัวใจของเธอก็แทบจะร่วงลงไปกองที่ตาตุ่ม เมื่อพบกับใบหน้าของหญิงสาวผู้มาใหม่—คนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศและไม่มีวันกลับมาเหยียบประเทศไทยได้อีก “ไงคะคีย์... ไม่คิดใช่ไหมคะว่าเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้... ในฐานะภรรยาตามกฎหมายของคุณ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ!