ไดอะล็อกปะทะฝีปาก

“ถ้าการบุกรุกห้องคนอื่นยามวิกาลคือรสนิยมของตระกูลคุณ วินเซนต์ ฉันเกรงว่าคุณควรพกบัตรเชิญจากแผนกจิตเวชติดตัวไว้ด้วยนะคะ” เสียงใสติดจะเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่รินรดาตั้งสติได้จากความตกใจ ร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปก้าวเข้าไปยืนขวางระหว่างผู้ชายอันตรายสองคน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายโดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย บรรยากาศในห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูหราอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ วินเซนต์ชะงักรอยยิ้มยียวนบนใบหน้าหล่อเหลา เขามองหญิงสาวที่กล้าต่อปากต่อคำกับตนด้วยความประหลาดใจแกแกมทึ่ง ผิดกับคีย์ ภาคินัย ที่ยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่เบื้องหลัง ดวงตาคมกริบดุจซาตานมองตรงไปยังผู้มาเยือนด้วยความรู้สึกที่พร้อมจะหั่นร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ “ปากเกรี้ยวกราดใช้ได้นี่ สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่คีย์ยอมให้ยืนข้างกาย... ชั่วคราว” วินเซนต์จงใจเน้นเสียงคำหลัง พร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้รินรดาอีกก้าว ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้แตะต้องปลายเสื้อของเธอ ร่างสูงใหญ่ของคีย์ก็พุ่งเข้ามาคว้าหมับที่ปกเสื้อสูทของวินเซนต์อย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อ “ถอยห่างจากผู้หญิงของฉัน วินเซนต์ ก่อนที่ฉันจะสงเคราะห์ส่งแกกลับบ้านเก่าโดยไม่ต้องใช้ลิฟต์” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนชัดเจน ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเร้นระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม วินเซนต์หัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว แม้ใบหน้าจะถูกกระชากจนเสียทรง เขายังคงส่งยิ้มกวนประสาท “หึงเหรอคีย์? นึกว่านายเก็บเธอไว้แค่ประดับบารมีแก้ขัดเสียอีก ดูท่าทางนายจะหวงของเล่นชิ้นนี้เกินคาดนะ” “ของเล่นอะไรของแก!” รินรดาตวัดเสียงแทรกขึ้นทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอสะบัดหน้าขวับไปมองคีย์แวบหนึ่งก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับวินเซนต์ตรงๆ “ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถของใคร และไม่มีวันเป็นของเล่นให้พวกผู้ชายปากเสียเอาไว้ประลองความอวดดีกันด้วย กรุณาให้เกียรติสถานที่และสมองตัวเองบ้างนะคะ ถ้าคิดจะเห่าอะไรออกมาช่วยใช้รอยหยักในสมองไตร่ตรองสัดนิด” เพลิงโทสะในแววตาวินเซนต์วาบขึ้นชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ถูกมองว่าเป็นแค่ ‘คู่ควงกำมะลอ’ จะกล้าใช้คำพูดเชือดเฉือนเขาต่อหน้าเจ้าของห้องได้อย่างเจ็บแสบถึงเพียงนี้ คีย์เองก็ชะงักไปเช่นกัน เขาก้มมองเสี้ยวหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างถือดี หัวใจที่เคยเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่กลับเปลี่ยนจังหวะการเต้นไปอย่างกะทันหัน ความรู้สึกพึงพอใจแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างประหลาด ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังในความแสบสันต์เลยจริงๆ “ปากเก่งนักนะรินรดา ระวังตัวไว้เถอะ...” วินเซนต์กัดฟันกรอด สะบัดตัวออกจากมือของคีย์อย่างแรง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีเย่อหยอง “ฉันแค่อยากมาทักทายตามประสาคนคุ้นเคย แต่ในเมื่อเจ้าบ้านต้อนรับขับสู้ดีเหลือเกิน ฉันคงต้องขอตัวกลับไปนอนฝันหวานถึงเธอก่อนดีกว่า... แล้วเจอกันคนสวย” ประโยคสุดท้ายเขายังไม่วายส่งจูบอากาศมาให้รินรดา ทว่าก่อนที่วินเซนต์จะก้าวพ้นประตูห้อง คีย์ก็ซัดหมัดหนักๆ เข้าที่กรอบหน้าของอีกฝ่ายจนเซถอยหลังไปชนผนังทางเดิน วินเซนต์ยกมือขึ้นแตะมุมปากที่มีคราบเลือดซึม เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอด้วยความสะใจก่อนจะเดินจากไปท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง ปัง! ประตูห้องถูกปิดกระแทกอย่างแรงด้วยฝีมือของคีย์ ความเงียบโรยตัวปกคลุมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมกว้าง รินรดายืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แม้เธอจะปากเก่งแค่ไหน แต่การเผชิญหน้ากับผู้ชายอันตรายถึงสองคนในเวลาไล่เลี่ยกันก็ไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลย “ใครอนุญาตให้เธอไปยืนปะทะคารมกับมันแบบนั้น” เสียงทุ้มห้วนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คีย์สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนรินรดาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “แล้วใครใช้ให้คุณยืนบื้อทำหน้าเป็นยักษ์กระหายเลือดอยู่ข้างหลังล่ะคะ?” รินรดาตอกกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละสายตา “ถ้าฉันไม่พูดจัดการเองป่านนี้คุณคงต่อยกับเขาจนพังพินาศคาห้องไปแล้วมั้งคะคุณภาคินัย” “เถียงคำไม่ตกฟาก!” คีย์ขบกรามแน่น เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเล็กดึงเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างบาง ดวงตาดุจซาตานก้มมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงเขาไม่หยุด “รู้ตัวไหมว่าเรณรดา... ยิ่งเธอดื้อ ยิ่งปากเก่ง ฉันยิ่งอยากจะจัดการเธอให้หลาบจำ” รินรดาใจกระตุกวูบเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปาก ทว่าเธอกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวยทันที “จัดการเหรอคะ? ด้วยวิธีไหนล่ะ... จูบปิดปากแบบในละครน้ำเน่าเหรอคะคุณคีย์ บอกไว้ก่อนนะว่ามุกนี้มันเชยสะบัดแล้ว...” คำพูดท้าทายขาดหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุ *ติ๊ง... ต่อง...* ทั้งคีย์และรินรดาชะงักค้างในท่าทางล่อแหลม คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้คาดคั้นบทเรียนราคาแพงให้หญิงสาว ร่างสูงจึงจำใจต้องผละออกจากตัวเธออย่างหัวเสีย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเดินตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไปยังประตูหน้าห้องด้วยความสงสัย ใครกันที่มาเคาะห้องในเวลาวิกาลเช่นนี้? คีย์กระชากประตูเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อใครก็ตามที่มารบกวนเวลาของเขา แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกลาดมองเห็นร่างของบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ประโยคด่าทอทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนคาดไม่ถึง เมื่อผู้หญิงในชุดสูทสีขาวเนี้ยบหรูส่งยิ้มหวานหยดมาให้ พร้อมกับเอמהทักทายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของคีย์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เซอร์ไพรส์ค่ะคีย์... ไม่คิดใช่ไหมคะว่าเราจะได้เจอกันเร็วกว่ากำหนดแบบนี้” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเอาใจช่วยยัยตัวแสบของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!