เมื่อแมวป่าต้องรับใช้ท่านประธาน

เสียงลากกระเป๋าเดินทางยี่ห้อดังกระทบพื้นหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลีดังสะท้อนก้องไปทั่วเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง มันไม่ใช่เสียงที่ไพเราะน่าฟังนักในความรู้สึกของคีย์ ภาคินัย ประธานหนุ่มผู้รักความสงบและความสมบูรณ์แบบเป็นที่สุด แต่สำหรับรินรดาแล้ว เสียงนี้คือเสียงแห่งชัยชนะ... ชัยชนะที่เธอถูกมัดมือชกให้ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผู้ชายปากร้ายที่เธออยากจะเอาชนะใจจะขาด “ยินดีต้อนรับสู่บ้านนรกของฉัน... หวังว่าคุณคงไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของฉันเกินไปนะ แม่แมวป่า” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมห้องนั่งเล่น รินรดาชะงักฝีเท้า หันไปมองเจ้าของร่างสูงโปรดในชุดสูทเนื้อดีที่ถอดเสื้อสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนที่บ่งบอกถึงความแข็งแกร่ง เขากำลังยืนจิบไวน์แดงราคาแพงลิบลิ่วด้วยท่าทางผ่อนคลายราวกับไม่ได้กำลังต้อนรับ ‘คู่หมั้นกำมะลอ’ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันวันแรก “บ้านนรกเหรอคะ? ฉันนึกว่าเพนท์เฮาส์หรูหราคฤหาสน์ลอยฟ้าซะอีก แต่ถ้าเจ้าของบ้านปากเสียและมารยาททรามแบบคุณ ต่อให้เป็นวังทองคำ... มันก็ไม่ต่างอะไรกับคอกสัตว์หรอกค่ะ” รินรดายิ้มหวานหยด ทว่าแววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอวางกระเป๋าเดินทางเสียงดังโครมก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่วโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำตัวราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง คีย์หรี่ตามองการกระทำอวดดีนั้น ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความโกรธแลริ้วขึ้นมาในอกแต่กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่าง... ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ คนอื่นที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาต่างพากันเกร็งกลัวและระมัดระวังตัวแจ แต่นี่... ยัยตัวแสบกลับทำตัวเหมือนเสือสาวที่พร้อมจะตะปบเขาได้ทุกเมื่อ “เธอกล้ามากนะที่มานั่งไขว่ห้างทำตัวกร่างในอาณาเขตของฉัน อย่าลืมสิว่าเธอมาที่นี่ในฐานะอะไร” คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิด โน้มตัวลงใช้มือข้างหนึ่งยันพนักโซฟาไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นไวน์จางๆ ลอยเข้ามาชวนให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ แต่นางเอกสาวผู้มั่นหน้ามั่นโหนกอย่างเธอมีหรือจะยอมเสียฟอร์ม รินรดาเงยหน้าสบตาคมกริบนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่มีเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มจนแทบจะหลอมละลายความแข็งกร้าวในใจ “จำได้แม่นเลยค่ะ... คู่หมั้นจำเป็นที่ต้องมารับใช้ท่านประธานจอมเผด็จการใช่ไหมล่ะคะ? ไหนล่ะคะงานแรก กวาดบ้าน ถูพื้น หรือว่า... ชงกาแฟ” รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แสร้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ ยั่วโมโห “ปากเก่งนักนะ...” คีย์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนขนลุก “แต่อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าอยู่บนเตียง... เธอยจะยังปากดีแบบนี้อยู่ไหม” คำพูดจาจาบจ้วงนั้นทำให้รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธผสมความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งให้ออกห่างทันที “ไอ้คนฉวยโอกาส! ทะลึ่ง!” “หึ...” ประธานหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นร่องรอยความพ่ายแพ้บนใบหน้าสวยเฉี่ยว “จำกฎสามข้อของเราให้ดี หนึ่ง... อย่าก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉัน สอง... ทำตามคำสั่งของฉันอย่างไร้เงื่อนไข และสาม... ห้ามตกหลุมรักฉันเด็ดขาด” รินรดาแค่น 1 เสียงในลำคอด้วยความหมั่นไส้ถึงขีดสุด “ข้อสามนี่ไม่ต้องห่วงหريكหรอกค่ะ ต่อให้ผู้ชายทั้งโลกสูญพันธุ์ไปหมด เหลือคุณเป็นผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ ฉันก็ยอมขึ้นคานทองใบหยกดีกว่าจะมาพิศวาสคนอย่างคุณ!” “ปากดีแบบนี้ระวังจะกลืนน้ำลายตัวเองไม่ทันนะ รินรดา” คีย์เหยียดยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะผละตัวออกแล้วเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานมาโยนลงบนตักเธอ “นี่คือกองเอกสารรายงานการประชุมและบัญชีโปรเจกต์ใหม่ที่เธอต้องตรวจเช็คให้เสร็จก่อนเที่ยงคืน ถ้าทำไม่ได้... คืนนี้เธอนอนนอกห้อง!” ว่าจบ, ร่างสูงก็หมุนตัวเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้รินรดานั่งกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง กองเอกสารหนาเตอะในมือหนักอึ้งเสียจนเธออยากจะเอาไปฟาดหัวคนสั่งนัก! เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงท่ามกลางความเงียบงันภายในเพนท์เฮาส์หรู รินรดาจมอยู่กับการตรวจบัญชีและตัวเลขจนดึกดื่น แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเนียนใสที่เริ่มแสดงความเหนื่อยล้าออกมาให้เห็นบ้าง แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ... เธอไม่มีทางยอมแพ้ให้ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเยาะเด็ดขาด! ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะความเงียบ รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดึกป่านนี้แล้วใครจะมาหา? หรือว่าจะเป็นคีย์ที่แกล้งหาเรื่องสั่งงานเพิ่มอีก เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางหงุดหงิด ตั้งใจจะเปิดไปด่าให้สุนัขไม่รับประทานสักชุด แกร็ก... บานประตูนิรภัยเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนยันอยู่หน้าห้อง... ไม่ใช่คีย์! นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อผู้ชายที่ยืนส่งยิ้มพราวเสน่ห์อยู่ตรงหน้าในยามวิกาลเช่นนี้ คือคนที่เธอและคีย์ต่างก็ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในเวลานี้ “เซอร์ไพรส์... คิดถึงผมไหมครับคนสวย พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมา ‘เยี่ยม’ คู่หมั้นของคีย์เขาสนุกๆ น่ะ” วินเซนต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงยียวน พร้อมกับก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต ในขณะที่รินรดากำลังจะอ้าปากไล่ สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างสูงของคีย์ที่เปิดประตูห้องนอนเดินออกมาพอดี ใบหน้าคมคายบึ้งตึงดาร์กสนิท แววตาดุจดั่งซาตานที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดነงความแซ่บของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!