สัญญาฉบับห้ามรัก

“ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีย์ ภาคินัยไม่ได้ทำให้คนที่ยืนเผชิญหน้าอยู่รู้สึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจมืดที่กำลังแผ่ซ่านมาจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความกดดันอันตรายทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้า พร้อมกับกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งที่ถูกดันข้ามโต๊ะทำงานกระจกใสมาด้วยปลายนิ้วแข็งแรง “เซ็นซะ แล้วคุณจะได้รู้ว่านรกบนดินที่ฉันจัดเตรียมไว้ให้มันหน้าตาเป็นยังไง” ประธานหนุ่มยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงคมกริบคู่นั้นมองเธอราวกับเหงื่อหยดสุดท้ายของเหยื่อที่กำลังจะถูกกลืนกิน รินรดาก้มมองกระดาษแผ่นนั้น ตัวอักษรพิมพ์ดีดระเบียบเรียบร้อยแต่เนื้อหาข้างในกลับทำให้หัวใจกระตุกวูบ แต่มือเรียวบางไม่มีทีท่าลังเล หยิบปากกาขึ้นมาหมุนเปิดฝาอย่างใจเย็นเสียจนคีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ “ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันไม่ใช่คนผิดสัญญา... แต่ก่อนจะเซ็น ฉันขออ่านให้ละเอียด เพื่อความยุติธรรมของทั้งสองฝ่าย” เธอยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษชัดๆ จนคนมองรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก รินรดากวาดสายตาอ่านข้อตกลงทั้งห้าข้อที่ถูกร่างขึ้นอย่างเผด็จการทีละบรรทัด *ข้อที่ 1: ห้ามเข้าใกล้หรือมีปฏิสัมพันธ์เกินความจำเป็นกับวินเซนต์ คู่แข่งทางธุรกิจของฉันในทุกกรณี* *ข้อที่ 2: ต้องพร้อมปรากฏกายเคียงข้างฉันในทุกงานสังคมและงานกาล่าในฐานะ ‘คู่ควง’ ทุกครั้งที่ได้รับคำสั่งล่วงหน้าอย่างน้อยสองชั่วโมง* *ข้อที่ 3: ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว พื้นที่ส่วนตัว และอดีตของฉันเด็ดขาด* *ข้อที่ 4: ทุกคำสั่งของฉันคือประกาศิต คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะไร้สาระแค่ไหนก็ตาม* *ข้อที่ 5 (ข้อสุดท้ายที่เด็ดขาดที่สุด): ห้าม... มีใจให้ฉันเป็นอันขาด เพราะความสัมพันธ์นี้มีไว้เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น* อ่านจบแล้ว รินรดาก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระรื่นหูแต่มันช่างน่าหมั่นไส้ในความรู้สึกของคีย์เสียเหลือเกิน เธอกวาดสายตากลับขึ้นไปสบตาคมกริบของเขาตรงๆ “ข้อ 1 ถึงข้อ 4 พอจะเข้าใจได้นะคะในฐานะลูกจ้างจำเป็น แต่ข้อ 5 นี่... คุณคีย์กำลังหลงตัวเอง หรือกลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหวจนต้องเขียนดักคอไว้ก่อนกันแน่คะ?” “รินรดา!” คีย์กระแทกเสียงต่ำ มือหนาทุบลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังจนเอกสารสั่นไหว ความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งขรึมหลุดหายไปชั่วขณะเมื่อถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง “อย่ามาอวดดี! คนอย่างฉันไม่มีวันชายตามองผู้หญิงที่หวังเกาะกระแสบารมีหรอก อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” “ถ้างั้นก็ดีค่ะ ฉันจะได้สบายใจว่าเราต่างคนต่างอยู่” จังหวะที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษเพื่อเซ็นชื่อ รินรดารู้สึกได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของคีย์ที่โน้มตัวเข้ามาใกล้จนชิด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนจนขนลุกซู่ แต่มือเธอยังคงนิ่งและจรดลายเซ็นลงไปอย่างมั่น “เรียบร้อยค่ะ สัญญาฉบับห้ามรัก... ของคุณคีย์” เธอยื่นเอกสารกลับไปให้เขา พร้อมกับส่งสายตาท้าทายกลับไปแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน คีย์ดึงกระดาษแผ่นนั้นกลับมาด้วยความเร็ว สายตาคมกวาดมองลายมือชื่อบรรจงสวยงามก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาวที่ยืนยันความมั่นใจผ่านแววตาคู่นั้น บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางสงครามประสาทที่ทั้งคู่สร้างขึ้นมาเอง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่กำลังตึงเครียด ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยมินตรา เพื่อนสนิทของรินรดาที่ถือวิสาสะพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับใบหน้าตื่นตระหนก “ริน! แกอยู่นี่จริงๆ ด้วย ฉันโทรหาทำไมไม่รับ... ตายแล้ว! ขอโทษค่ะท่านประธาน พอดีฉันรีบ...” มินตราอ้าปากค้างเมื่อเห็นระยะห่างระหว่างเพื่อนสนิทกับประธานหนุ่มจอมโหดที่ยืนประชิดกันจนแทบจะสิงร่าง คีย์ถอยหลังกลับไปตั้งหลักด้วยใบหน้าบึ้งตึง ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งไวกว่าความเร็วแสง ขณะที่รินรดากระพริบตาปริบๆ หันไปมองเพื่อนรัก “มีอะไรเหรอมินตรา หน้าตาแกดูเหมือนเจอผี” มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาร้อนผ่าว และทำให้คีย์ต้องหรี่ตาลงอย่างอันตราย “ไม่ใช่ผีแก... แต่วินเซนต์ มายืนรอแกอยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างแล้ว แถมเขาบอกว่า... มา ‘รับ’ คู่หมั้นของเขากลับบ้าน!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักของพ่อหนุ่มปากแข็งคนนี้ด้วยกันนะคะ!