ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ในอากาศ รินรดากำกระเป๋าคลัตช์สีดำในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องจัดเลี้ยงวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ที่ซึ่งเวลานี้กำลังกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมระหว่างเธอกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดในแวดวงธุรกิจ "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าแผนตื้นๆ แบบนี้จะทำให้ฉันยอมถอย?" เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความท้าทายดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของห้องที่ถูกตัดขาดจากเสียงดนตรีด้านล่าง รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังร่างสูงสง่าของคนที่ยืนขวางทางประตูอยู่ คีย์ ภาคินัย ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ เขาดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความพิถีพิถัน ทว่าแววตากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสจนน่าหมั่นไส้ ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดให้พังครืนลงมา ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อย จนรินรดาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ—กระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อหนา ปิดตายทางหนีทีไล่ทั้งหมด "แผนตื้นๆ งั้นเหรอ?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงจนน่าขนลุก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินรดาได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นมี้นต์เย็นยะเยือกจากตัวเขา "สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นเกม แต่สำหรับคุณ... รินรดา มันคือทางรอดเดียวที่คุณเหลืออยู่" ดวงตาคู่คมของเขาพินิจพิจารณาใบเนียนใสที่รั้นจนน่าจับมาตีให้เข็ด เธอยังคงดื้อดึง ไม่ยอมหลบสายตา แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตามที สถานการณ์ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีมันช่างบีบคั้นหัวใจ วินเซนต์ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคีย์เพิ่งจะเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ พร้อมกับยื่นข้อเสนอที่เธอกำลังจะตอบตกลงเพื่อสะبرความแค้นบางอย่าง... ก่อนที่คีย์จะโผล่เข้ามาลากตัวเธอหลุดออกมาจากสถานการณ์นั้นด้วยความรุนแรงแบบไร้มนุษยสัมพันธ์ และโยนเธอเข้ามาในห้องนี้ "ทางรอด?" รินรดาแค่นยิ้มหยัน ปลดปล่อยความอวดดีออกมากลบเกลื่อนความหวั่นไหว "ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณมาช่วยสักหน่อยค่ะคุณคีย์ ปล่อยฉันออกไป วินเซนต์เขากำลังรอฉันอยู่" ทันทีที่เอ่ยชื่อนั้น ประกายไฟในดวงตาของคีย์ก็วาบขึ้นอย่างรุนแรง กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนายื่นไปทาบกับบานประตูกั้นขนาบตัวเธอไว้ ไม่เปิดโอกาสให้ขยับหนีไปไหนได้เลย แรงกดดันจากตัวตนของเขามันช่างมหาศาล จนทำให้ห้องกว้างๆ นี้แคบลงถนัดตา "อยากไปหาไอ้วินเซนต์นักใช่ไหม?" คีย์เค้นเสียงถาม รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยัก "มันเสนออะไรให้คุณล่ะ เงิน? อำนาจ? หรือแค่ความสะใจที่ได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน?" "มันก็เรื่องของฉัน!" รินรดาโต้กลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "อย่างน้อยๆ วินเซนต์ก็ไม่ได้มองฉันเป็นแค่เครื่องมือหรือตัวหมากในเกมธุรกิจเหมือนที่คุณทำ!" "งั้นเหรอ..." คีย์ลากเสียงยาว แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังความนิ่งเฉย นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับการสบตาอย่างจำยอม แรงบีบที่คางนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่ในอาณัติของเขา "ถ้าคิดว่าไอ้วินเซนต์มันใจดีนัก ทำไมตอนนี้คุณถึงมายืนมุมอับห้องฉัน ทำหน้าเหมือนลูกแมวตกน้ำที่กำลังจะจนมุมล่ะหึ?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความจริงที่เถียงไม่ออกทำให้เธอเจ็บแปลบในอก วินเซนต์ไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด และเธอก็รู้ดีว่าถ้าเดินกลับไปหาเขาตอนนี้ เธอคงไม่ต่างอะไรกับเหยื่อที่เดินเข้าปากเสือ แต่การยอมจำนนต่อผู้ชายตรงหน้า... คีย์ ภาคินัย ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีไปกว่ากันเลยสักนิด "ปล่อย..." เธอพยายามเปล่งเสียงให้หนักแน่นที่สุด แม้ว่ามือที่กำกระเป๋าอยู่จะสั่นระริก "ฉันจะไปจากที่นี่" คีย์ไม่ยอมขยับ เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นอายความเย้ายวนและอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วช่องว่างระหว่างกัน หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นจนเจ็บแปลบ สมองประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆ น้ำเสียงที่เคยเยียบเย็นเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาจนน่าตกใจ "แต่งงานกับฉันสิ... รินรดา" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ลมหายใจสะดุดกึก รินรดานิ่งงิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟฟ้าช็อต "คุณ... คุณว่าอะไรนะ?" เธอกะพริบตาปริบๆ คิดว่าตัวเองคงหูฝาดไป "คุณได้ยินชัดเจนดี" คีย์ย้ำทีละคำ แววตาที่มองมาไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นแม้แต่น้อย "ข้อเสนอของผมคือการแต่งงานกำมะลอระยะเวลาหกเดือน คอยควงออกงานตบตาผู้ใหญ่ และช่วยผมจัดการกับหุ้นส่วนจอมปลอม... แลกกับการที่ผมจะเคลียร์หนี้สินทั้งหมดของครอบครัวคุณ และถีบไอ้วินเซนต์ให้พ้นทางคุณไปตลอดกาล" ข้อเสนอที่บ้าบิ่นและเกินความคาดหมายทำเอารินรดาพูดไม่ออก เธอมองหน้าประธานหนุ่มผู้หยิ่งยโส พยายามค้นหาความล้อเล่นในแววตานั้น แต่มันกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ปฏิเสธไม่ได้ นี่ไม่ใช่แค่เกม... แต่มันคือดีลปีศาจที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรอง ก่อนที่รินรดาจะทันได้เปล่งเสียงปฏิเสธหรือตอบรับ เสียงเคาะประตูดังปัง พร้อมกับลูกบิดที่ถูกบิดเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างของมินตรา เพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นพรวดพราดย่างเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือด "ริน! แย่แล้ว! ทางข้างล่าง... นักข่าวมาเต็มเลย แถมคุณพ่อของคุณ..." มินตราหยุดชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อดวงตากวาดมาเห็นท่าทางสนิทสนมเกินเลยระหว่างเธอกับคีย์ ภาคินัย ที่ยืนประชิดตัวกันอยู่ชนิดแทบไม่มีช่องว่าง รินรดาสบตากับคีย์ที่หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นประสาทที่สุด "หมดเวลาคิดแล้วล่ะ... ว่าไง จะเซ็นสัญญาชีวิตกับซาตานอย่างฉัน หรือจะปล่อยให้ทุกอย่างพินาศไปพร้อมกัน?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะคะ