ใกล้ชิดเกินไปแล้ว

"นามบัตรใบนี้เอาไปใช้จุดไฟเผาขยะในสวนเถอะค่ะคุณวินเซนต์ จะได้ดูมีประโยชน์กว่าการมายื่นให้คนมีเจ้าของเฝ้า" รินรดาสะบัดหน้านามบัตรสีดำสนิทนั่นคืนใส่หน้าอกกว้างของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะหมุนตัวเดินดุ่มๆ เข้าไปในโซนห้องครัวของคฤหาสน์หรู หวังจะหาอะไรเย็นๆ ดื่มเพื่อดับอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากถ้อยคำยั่วยุของคนหน้าไม่อายอย่างวินเซนต์ ทว่า... ความซวยมักจะมาในจังหวะที่หัวใจยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เธอคว้าแก้วคริสตัลบนเคาน์เตอร์พลาดไปนิดเดียว ทำให้มันร่วงลงกระทบพื้นหินอ่อนจนแตกกระจาย เสียงดังเพล้งบาดหูท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์ "ซุ่มซ่าม!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ร่างสูงโปร่งของคีย์ ภาคินัย ก้าวเข้ามาประชิดตัวในวินาทีที่เธอตัดสินใจจะก้มลงไปเก็บเศษแก้วที่กระจัดกระจาย "ไม่ต้องยุ่งค่ะ ฉันทำเองได้" รินรดาร้องบอกพลางถอยกรูด แต่เท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบโดนเศษแก้วชิ้นเล็กที่กระเด็นออกมา ร่างบางเสียหลักเซถลาไปข้างหลัง สัญชาตญาณความหวังดีที่มักจะมาพร้อมความปากร้ายของคีย์ทำให้เขาพุ่งตัวเข้ามารับร่างเธอไว้ได้ทัน วินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน รินรดาจมลงไปในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวที่ผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของยาสูบจางๆ ทำให้สติของเธอเตลิดไปชั่วขณะ แผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจที่เริ่มติดขัด คีย์เองก็ชะงักไป ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดลงบนพวงแก้มใสจนผิวหน้าของหญิงสาวขึ้นสีระเรื่อ รัศมีความใกล้ชิดที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุม ทำให้ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ถักทอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ปล่อยค่ะ..." เธอเอ่ยเบาๆ ราวกับละเมอ ทั้งที่มือไม้กลับเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้แน่น "ถ้าฉันปล่อย... เธอจะเจ็บตัวมากกว่านี้ รินรดา" คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่นั้นสั่นระริก เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับกายให้กระชับแน่นขึ้นอีก มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านแต่ทว่าอ่อนโยนอย่างประหลาดทำให้รินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะ สายตาของคีย์ไล่สำรวจใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังประเมินสมบัติล้ำค่าที่เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง "อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น" เธอประท้วงเสียงแผ่ว พยายามเบือนหน้าหนีแต่ก็ถูกเขาตรึงไว้ด้วยสายตาที่ทรงพลังกว่า "แบบไหน? แบบที่อยากจะกัดริมฝีปากเธอน่ะเหรอ?" ประโยคนั้นทำเอาเลือดในกายของรินรดาร้อนฉ่า คีย์ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน ระยะห่างที่ถูกย่อให้สั้นลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจทำให้ความตึงเครียดของสถานการณ์เปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ยากจะปฏิเสธ ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากโต้ตอบด้วยคำพูดเจ็บแสบตามนิสัย สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องครัว วินเซนต์... ยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขามืดมนไร้รอยยิ้ม ดวงตาที่จ้องมองมานั้นแฝงไปด้วยประกายแห่งความอาฆาตมาดร้าย "รินรดา... ฉันว่าเรายังมีเรื่องต้องคุยกันต่อ เรื่องที่ยังไม่จบลงเมื่อสักครู่" วินเซนต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัวช้าๆ ในจังหวะที่คีย์ยังคงโอบรัดรินรดาไว้แน่นไม่ยอมถอย คีย์หันไปมองคู่แข่งด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง แต่แทนที่จะปล่อยรินรดา เขากลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกครั้ง ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "เรื่องของฉันกับผู้หญิงของฉัน... ฉันไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องแบ่งปันให้คนนอกได้รับรู้ โดยเฉพาะคนอย่างแก" เสียงประตูห้องครัวถูกผลักให้เปิดออกกว้างขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดหลายคนที่เดินตามเข้ามาสมทบ ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อรับรู้ว่าท่ามกลางบรรยากาศแสนใกล้ชิดนี้ หายนะกำลังคืบคลานเข้ามาหาพวกเขาอย่างเงียบเชียบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักที่ซับซ้อนของคีย์และรินรดานะคะ ทุกคอมเมนต์คือกำลังใจอันยิ่งใหญ่ของดาวตกคืนคริสต์มาสค่ะ